V in japan - Dag 15 en 16: De terugreis

Dag 15: De terugkeer naar Europa

• Datum: zaterdag 27 oktober
• Weer: zonnig en warm in Japan, koud en ongezellig in Duitsland
• Gemoed: “Ik wou dat ik kon blijven”-gevoel in Japan, maar doodmoe in Duitsland
• Passend lied: Aeroplane - We can't fly

De vlucht naar Frankfurt

De volgende ochtend checkten we op het gemak uit bij het hotel en namen we de shuttle bus naar de luchthaven.

We ondergingen de check-in procedure (afzetten van bagage, door migratiedienst heen gaan, handbagage scannen, enz). En na een korte wachttijd stapten we op het vliegtuig (opnieuw een A380) naar Duitsland.

Onze vlucht terug

Deze keer geen huilende kinderen op het vliegtuig, hoewel we eventjes angstig kijken als er opnieuw een gezin aan boord komt met een huilend kind. Maar dit kind stopt gelukkig snel met huilen en horen we van de rest van de vlucht niet meer (oef!).

Ik merkte dat de films en tv-series op het tv-schermpje dezelfde waren als in de heenvlucht, maar ik vind genoeg entertainment om me de volledige vlucht bezig te houden.

De tijd ging ook sneller dan gedacht. We kregen twee maaltijden (lunch en avondmaal), en genoeg snacks en drankjes. Ook lukte het om een beetje te slapen (een beetje, meer lukt echt niet op een vliegtuig).

Welkom in Frankfurt. Het weerbericht: Sneeuw

Na een vlucht van zo’n 12 uren (2 uur langer dan in de heenvlucht), landden we in Frankfurt. Net voor het landen kregen we het “leuke” berichtje van de piloot dat er sneeuw in de lucht hangt en bepaalde vluchten hierdoor waarschijnlijk vertraging zou hebben of misschien zelfs afgelast zouden worden.

Na het landen zochten we informatie voor onze aansluitende vlucht naar Zaventem (rond 15u30). En ja hoor, we hingen er aan. Onze vlucht was geannuleerd omwille van de weersomstandigheden. Na wat zoeken, vonden we de balie van Lufthansa. En na zo’n vijf minuten in de rij te staan aanschuiven, kregen we te horen dat we op de vlucht geplaatst werden van 17u30. Dus moesten we verder wachten.

Rond 17u hoorden we dat onze vlucht opnieuw geannuleerd werd (oh, komaan!), dus gingen we opnieuw naar de balie van Lufthansa. Maar we merkten dat we niet de enigen waren die “gejost” waren. De wachtrij voor de balie was gigantisch lang, gezien tientallen vluchten geannuleerd werden en er steeds meer bij kwamen.

Na een wachtrij van 2 uren raakten we eindelijk tot bij een van de balies waar we de situatie konden uitleggen. En het was tijd dat we aan de balie arriveerden, want een paar keren kwam het bijna tot een gevecht in de wachtrij (serieus, stel je voor). Sommige mensen staken voor en anderen hadden absoluut geen geduld en werden agressief als ze moe zijn.

Aan de balie kregen we enkele opties voor geschoteld. Het voorstel om ons opnieuw te boeken op de vlucht van 21u10 schoten we snel af omdat ze geen garanties konden geven of het vliegtuig al dan niet zou kunnen opstijgen. Ook mijn alternatief “laat ons de trein nemen, zo ver is het nu ook niet” werd ook snel geschrapt, nadat de persoon aan de balie zei dat het 10-12 uur zou duren om tot in Brussel te raken (oké, laat maar).

We kozen dan maar voor de vlucht van 9u10 (niet dé vroegste vlucht) de volgende ochtend en kregen coupons voor een gratis overnachting in het Sheraton hotel (fancy). Alsook kregen we coupons voor een gratis taxirit van en naar het hotel en een coupon voor gratis maaltijden in het hotel.

We accepteerden het snel, omdat we al oververmoeid zijn op dit moment (het was al iets na 19u in Duitsland, wat overeenstemde met 03u00 ’s ochtends in Japanse tijd).

We wandelden weg van de balie en zagen dat de wachtrij alleen nog maar verder gegroeid was. Ik voelde toch even mee voor de mensen die nu nog uren zouden moeten aanschuiven.

Buiten zochten en vonden we een taxi die de taxi coupon accepteerde (blijkbaar wilden sommigen enkel cash) en reden we naar het hotel. In het hotel legden we onze avonturen uit en kregen we elk een kamer (ideaal). Aan de reactie van het baliepersoneel merkte ik dat we bij de eerste groep gestrande toeristen waren die in dit hotel toekwamen. Ik waarschuwde het personeel dat ze “nog veel volk” mochten verwachten.

We dropten de bagage in onze kamer en aten wat van het gratis buffet. Toen we het restaurant verlieten en de balie passeerden, zagen we inderdaad een ellenlange wachtrij met gestrande toeristen (zoals ik voorspeld had). Maar ik was op dat moment te moe om ook maar iets te voelen voor deze mensen. We spraken af om de volgende dag om 6u30 op te staan en gingen elk naar onze kamer. Eens binnen viel ik als een blok in slaap.

Dag 16: De onverwachte extra dag

• Datum: zondag 28 oktober
• Weer: Koud en bewolkt, met spatjes regen (ja hoor, écht Belgisch weer)
• Gemoed: Verlangend naar thuis
• Passend lied: Bloodhound Gang - The inevitable return of the great white dope

Vroege vogels

Gezien mijn bioritme ingesteld stond op Japanse tijd, werd ik rond 4u ’s ochtends wakker (wat ongeveer overeen zou stemmen met de middag in Japan) en ik voelde me duidelijk uitgeslapen. Ik keek even uit het raam en zag een lange rij met taxi’s die klaar stonden om de toeristen terug naar de luchthaven te brengen op de vroegste vluchten.

Taxi

Gezien het nog zo vroeg was, speelde ik nog wat spelletjes op mijn gsm. Daarna verfriste ik me en ging op mijn gemak naar beneden om te ontbijten. Daar kwam ik snel tot de constatatie dat het ontbijtbuffet nog niet volledig klaar stond. Ik nam dan ook maar wat ik kon.

Rond 6u30 kwamen we samen aan de balie, checkten we uit in het hotel en reden we met een taxi terug naar de luchthaven. De bagage was in de luchthaven gebleven, dus dat was één iets waar we ons op dit moment geen zorgen over hoefden te maken.

Nadat we door de nodige veiligheidsprocedures gingen en in de check-in zone een grote kop koffie dronken (een ECHT grote kop), zochten we onze vluchtinformatie op. En deze keer zien we gelukkig dat onze vlucht NIET geannuleerd was (hoera!). Er was een klein beetje vertraging, maar gezien wat we gisteren meegemaakt hadden, konden we hier best mee leven. Uiteindelijk stapten we dan toch op het vliegtuig richting België.

Na een redelijk “ruwe” vlucht (zeker in vergelijking met de geweldige vlucht met de A380), landden we in Zaventem. We namen onze bagage en gingen naar de uitgang. Ik zei gedag aan Steven en Francis, want ik moest “snel” naar huis. Steven en Francis moesten nog naar Novotel en hadden nog wat plannen. Dus ik vermoedde dat de trein sneller zou zijn... of dat had ik gedacht (zucht).

Ik kwam helaas snel terug in de realiteit, want onze “geweldige” Belgische spoorwegen falen gewoon in vergelijking met de Japanse. De eerste trein die ik had was blijkbaar een “boemeltrein” die in elk stationnetje stopte. En gezien die al met 10 minuten vertraging in zijn eerste station stopte (serieus?), sprong ik er snel af en zocht ik een andere trein. De tweede trein (de eerste die naar Deinze reed, wat mijn bestemming was) werd geannuleerd, omwille van een “persoonsongeval” op de spoorweg tussen De Pinte en Deinze (KOMAAAAN!)

De derde trein (een snelle, gelukkig) vertrekt bijna een uur nadat ik in Zaventem had verlaten en reed enkel tot Gent, gezien het eerdere ongeval (zucht). Ik belde dan maar naar mijn ouders, die me moeten ophalen in Gent. Deze trein arriveerde gelukkig zonder verdere vertraging in Gent en ik werd snel herenigd met mijn ouders.

Na een half uurtje rijden, was ik eindelijk thuis; klaar om een lekkere, thuisbereide maaltijd te eten. Daarna kon ik mijn valies uitpakken.

Na het uitpakken, begon ik met het inhalen van al het nieuws dat ik gemist had. Lokaal nieuws (gemeentelijke verkiezingen en de resulterende allianties), nationaal nieuws (de Ford fabriek die sloot), en internationaal nieuws (de Sandy tornado).

Die avond keek ik nog naar alle foto’s die ik getrokken had. Ik genoot op het gemak na van mijn reis. En ik ging vroeg naar bed, want mijn biologische klok was nog niet volledig bijgeregeld.

Epiloog

Dit was mijn verhaal van mijn 1e reis naar Japan. Ik heb er van genoten en nu in 2018 ga ik eindelijk terug.

We hebben vele dingen gezien op deze reis, maar er is veel dat we ook niet gezien hebben, zoals bvb Hiroshima en Osaka. Dus een tweede reis was bijna onmogelijk om uit te sluiten. Maar een geplande reis naar Duitsland met het koortje viel in het water door omstandigheden. En na vele reisfoto's te zien van vrienden en klasgenoten van de Japanse klas, begon het opnieuw kriebelde om te gaan. Het hielp dat het budget dit ook eindelijk toe liet, dus kon ik het niet laten.

Dan ook heel binnenkort: JaPlan 2.0 - The Return