V in Japan - Dag 03: Tokio, fris en monter
Dag 03: Het Ghibli-museum en het Shinjuku-district
- Datum: maandag 15 oktober 2012
- Weer: zonnig en gezellig warm
- Gemoed: batterijen volledig opgeladen!
- Passend lied: My Neighbor Totoro Theme song
De volgende uitdaging – Een Japans ontbijt!
De volgende morgen werden we alle drie fris wakker; blij en volledig opgeladen met energie. Het begon ons eindelijk te dagen dat we wakker werden in Japan, aan de andere kant van de wereld. We beslisten dat we een écht Japans ontbijt moesten uitproberen en bekeken het straatplannetje van de omgeving dat we de dag hiervoor gekregen hebben. We spotten een restaurantje dat stond gemarkeerd met de tag "Ontbijt" en wandelden er naar toe. Tijdens de wandeling genoten we van de omgeving en merkten we de typisch Japanse bouwstijlen en accenten op.
Eens aangekomen in het restaurantje, merkten we op dat een ontbijt bestellen niet zo eenvoudig was als we eerst hadden gedacht. Niet alleen de taalbarrière bleek een probleem te zijn. Blijkbaar konden we niet rechtstreeks bij de opdienster bestellen. Na wat twijfelachtig staren naar haar (voor ons) onverstaanbare uitleg, hadden we toch enigzins door wat ze bedoelde. We moesten een ticketje kopen aan de automaat naast de ingang. Daarna gaven we haar de ticketjes en iets later kregen we het bestelde ontbijt op tafel geleverd (handig???).
We keken met open ogen naar de automaat. Dit soort automaten zijn het best vergelijkbaar met een sigarettenautomaat in supermarkten. Een muur met grote drukknoppen, waarop kleine fotootjes van menu-keuzes stonden afgebeeld. Klikken en dan maar hopen dat je de juiste keuze gemaakt hebt. Na wat zoeken, vonden we een drukknop die een volledig Japanse ontbijt omvatte. We kozen alle drie voor deze optie en gaven het resulterende ticketje aan de opdienster.
We gingen aan een tafeltje zitten en kregen wat later alle drie een plateau met het gekozen ontbijt: een kom rijst, een rauw ei (voor op de rijst), miso soep, een stuk gestoomde zalm, enkele sneetjes zeewier en een kommetje natto bonen. Alles was lekker, behalve de natto bonen.
Natto watte? Natto zijn gefermenteerde sojabonen. Wegens mijn voorkennis uit anime wist ik dat nattô niet echt de haute-cuisine is van Japan. Het is een beetje vergelijkbaar met hoe wij omgaan met spruitjes. Er zijn fans en er zijn er die het ronduit haten. Natto wordt (ook in Japan) vooral belachelijk gemaakt omwille van de rare smaak en de kleverigheid van het goedje. Maar we moesten het toch eens proberen, want naar het schijnt is dit heel gezond om te eten. Eten met eetstokjes was nog niet echt een gewoonte en de kleverige bonen hielpen hier niet echt bij. Zelfs de “ervaren” Steven en Francis hadden hier moeite mee. De smaak zelf was... speciaal: niet slecht, maar ook niet echt denderend goed.
Japans ontbijtset vlnr: rijst, natto, zeewier, rauw ei, gestoomde zalm en miso soep
Een trip naar het Ghibli museum
Na het ontbijt verorbert was, was het tijd voor het volgend item op onze planning: het Ghibli museum. Tijdens onze voorbereidingen hadden we opgemerkt dat je de tickets voor dit museum op voorhand moest kopen en dat hadden we gelukkig gedaan.
We wandelden van het restaurantje naar het dichtst bijzijnde JR treinstation. Ondertussen genoten we opnieuw van de omgeving. Ja, je kon van ver zien dat we toeristen waren. Je moest ons zien staren en kijken. Maar geef toe, Japan is dan ook een geheel andere wereld om te ontdekken. In het JR-station sprongen we op de trein richting het Mitaka-district. Eens aangekomen in Mitaka hadden we de keuze om te voet naar het museum te gaan, of met de bus. Maar omdat het zo’n mooi weer was en we wel wat Japanse wijken wilden ontdekken, besloten we te voet te gaan.
En geloof me, de wandeling was het zeker waard. We wandelden langs typisch mooie, Japanse wijken die écht lijken op wat je ziet in anime films en series.
Wegwijzer naar het Ghibli museum
Na deze mooie wandeling gingen we in de wachtrij staan voor het museum. Het verbaasde me dat er zoveel jonge mensen stonden aan te schuiven, gezien het toch maar een gewone maandag was en geen verlofperiode (naar mijn weten). Na eventjes aanschuiven in de rij gingen we het museum binnen, waar een wondere wereld voor ons open ging.
Dit museum was echt de moeite waard. Als je een fan bent van anime en/of Ghibli films in het algemeen, moet je dit écht doen. Je mag binnen geen foto’s nemen, maar buiten wel. Op het dak kan je een foto nemen met de reus uit de film: “Laputa, Castle in the Sky” en een grote kubus met een cryptische taal (uit een film die ik nog moet zien). We hadden hier voor het eerst een groepsfoto laten nemen door een andere toerist, maar helaas was het resultaat wazig.
De reus en kubus, op het dak van het museum
Het toegangsticket voor het museum was gevuld met enkele frames uit een willekeurige Ghibli film (wat ik best origineel vond). Het ticket gaf je ook toegang tot de filmzaal in het museum, waar je een speciale Ghibli kortfilm kon bekijken. De Ghibli kortfilms zijn enkel maar te zien in dit museum en zijn zodanig gemaakt dat zowel Japanners als toeristen ervan kunnen genieten (er wordt geen tekst gesproken).
Na het museum en de kortfilm wandelden we naar de winkel van het museum. Maar omwille van de drukte verlieten we deze winkel al even snel. We gingen dan maar richting de uitgang.
Een glasraam van Totoro & het toegangsticket
Na het museumbezoek wandelden we het nabij gelegen Inokashira park in om een wandelingetje te doen. Er was een tentoonstelling bezig in het park (de Tokyo Green 2012 tentoonstelling), dus bekeken we de speciale kunstobjecten in het park. Na een rustgevende wandeling door dit park, keerden we terug naar het station.
Steven en ik wandelen door het park in euh... in stijl
Ga de massa tegemoet – Een bezoek aan het Shinjuku district
Het volgende op onze planning van de dag was een bezoek aan het Shinjuku district brengen. Dit om ons eens echt in de massa te begeven, het échte Tokyo te zien. Dus namen we de trein van Mikata naar Shinjuku.
Eens aangekomen, probeerde ik het verschil tussen de twee delen van het district uit te leggen aan Steven (volgens wat ik zelf gelezen heb). Het is handig om te weten dat er één deel van Shinjuku volledig uit wolkenkrabbers van bedrijven bestaat en het ander deel het shopping/toeristisch gedeelte. Maar zoals wel vaker gebeurde, luisterde Steven niet. Hij vertrok in één richting en wij volgden (ik ging zuchtend akkoord, want hij had 50% kans om de goede richting uit te gaan).
Zoals je wel kon verwachten, waren we dus de verkeerde kant uit gegaan. Na een tijdje verminderde de hoeveelheid volk dat we tegen kwamen enorm en waren er zo goed als geen winkels meer te zien. Bedrijfsgebouwen als bv Phizer daarentegen zagen we des te meer. Steven merkte snel op dat er iets verkeerd was (en eindelijk wilde hij luisteren). Gezien er in deze richting niets toeristisch te zien was, gingen we maar de andere kant uit.
Langs deze (verkeerde) kant van Shinjuku kwamen we wel de eerste winkel tegen die manga en anime gerelateerde attributen verkocht. We gingen logischer wijze naar binnen en verkenden de winkel. We merkten snel de typische luide kreet van winkelbedienden op ("irrashaimase", wat “wees welkom” wil zeggen). Eens een bediende een klant opmerkt en ziet dat deze de winkel binnen komt, of dichter bij hem/haar komt, roept de bediende dit uit, wat dan herhaald werd door alle andere winkelbedienden. Hilarischer wijze schoot deze kreet meermaals door de winkel over alle bedienden heen, als een echo. De eerste keren schrik je jezelf bijna een ongeuk, zeker als je aandacht naar het winkelwaar gaat. Maar na verloop van tijd begon je eraan gewend te raken.
Typisch Japans winkelrek, hier met Yu-Gi-Oh producten
Na we opnieuw langs het station passeerden (*zucht*), wandelden we nu in de richting waar er wel veel mensen rond lopen. Het drukke centrum van Shinjuku heeft veel winkels, grote gebouwen en vooral heel veel mensen. Voor ons was dit een mooie eerste kennismaking met de drukke kant van Tokio als grootstad.
Nadat we door enkele straten geslenterd waren, begonnen we honger te krijgen. We merkten veel restaurants op van Westerse ketens, alla McDonalds, KFC en Pizza Hut. Maar Steven stelde voor (en ik gaf hem volmondig gelijk) dat we “Westerse” restaurants zouden vermijden ("We zijn in Japan, niet in London of Brussel, hé"). We zijn dan ook een klein restaurantje binnen gegaan (blijkbaar was dit opnieuw een Sukiya restaurantje). En voor de verandering hebben we opnieuw een “beef bowl” gegeten.
Wandelen in het drukke Shinjuku
Op café gaan in Japan
Tegen de avond waren we terug in het hostel om wat uit te rusten. Ik heb me terug getrokken naar het toilet... om alle knopjes uit te testen van dit technologisch wonder! Een knopje spuit water tegen je achterste, een ander simuleert het geluid van het lopend sas, enz. Om zelf te sassen, moet je het verschil herkennen tussen 大 (grote boodschap) en 小 (kleine boodschap). Alsook merkte ik snel dat de spoelbak van het toilet en de lavabo één geheel waren. De kleine wastafel is boven op het toilet gemonteerd en het uitgaand water vult de spoelbak opnieuw. Efficiënt en beperkt het waterverbruik wel.
High-tech toilet zoals je hier niet ziet
In de avond wilden we een lokaal cafeetje bezoeken, voor wat bier en lokale specialiteiten. Het café was HEEL lokaal, want ze verstonden er geen woord Engels. De bediening was echter traag, ze verstonden ons niet (en vice versa), hadden geen Engelse kaart en zelfs na het zo goed mogelijk proberen uit te leggen wat we wensten met onze beperkte kennis Japans en vingerwijzen op de Japanse kaart, hadden ze onze orders nog verkeerd.
Francis dronk bier, Steven een lokale likeur en ik sake. En tot mijn verbazing vroeg ze of ik deze warm of koud wilde. Gezien ik altijd dacht dat sake koud moest zijn, wilde ik de warme sake wel eens proberen. En het was niet slecht (integendeel). De lokale hapjes was Yakitori. Dit zijn kipspiesjes van specifieke onderdelen van de kip. Dit is iets wat je blijkbaar in veel Japanse cafés kunt krijgen als snack. Wij gingen voor de traditionele stukken vlees, maar Francis wilde toch eens de “ingewanden” spies proberen. Het smaakte "niet slecht, maar nogal rubberachtig" (in zijn woorden).
Aan het einde van de avond gingen we blij (en lichtjes dronken) terug naar het hostel. Al bij al was ook dit een leuke, unieke ervaring.
Francis met zijn ingewanden spiesje (links) en onze drank (rechts)
Reacties
Een reactie posten