V in Japan - Dag 06: Laatste dag Tokio

Dag 6: Laatste dag in Tokio en de reis naar Takayama

• Datum: donderdag 18 oktober
• Weer: Bewolkt en regenachtig
• Gemoed: Ambetant gevoel in kop en de maag
• Passend lied: Stevie Wonder - Superstition

Senso-Ji en de Kaminarimon

Deze dag was onze laatste dag in Tokio en we moesten nog steeds de Kaminarimon en de bijhorende Senso-Ji tempel bezoeken. Ons hostel was zo’n 10 minuten stappen van deze plaatsen, dus hadden we deze "gereserveerd" op onze planning voor deze laatste dag in Tokio.

Na het ontwaken, ging ik naar de leefruimte van de hostel. Daar schreef ik postkaartjes naar het thuisfront (met een mooie, originele, Japanse postzegel voor mijn moeder). Ik sloeg ontbijten over, omdat mijn maag niet echt in orde was. Eens de kaartjes geschreven waren, ging ik terug naar de kamer om mijn gerief in te pakken. Eens al onze bagage ingepakt was, gingen we met z’n drieën naar beneden. Tijdens het inpakken, merkte ik echter op dat mijn zwarte jas vermist was, maar ik kon me echt niet meer herinneren waar ik deze zou vergeten zijn? Ik gokte op het Japanse cafétje van een paar dagen terug, maar was hier niet zeker van.

We wandelden op het gemak naar de Kaminarimon (donderpoort) met lichte regenval. Bij de aankomst aan de poort was het gestopt met regenen, maar bleven de donkere wolken dreigen.

We waren relatief vroeg aangekomen bij de Kaminarimon. We merkten dit aan het feit dat de meeste souvenirwinkeltjes nog gesloten waren, of net open gingen. Voor ons gaf dit niet. Nu was het net minder druk en werden we niet opgedrongen door verkopers om iets te kopen. Steven kocht wat versnaperingen voor op de treinreis en Francis kocht een T-shirt met de "kaminari" (donder) kanji erop.

De beroemde "kaminarimon" poort naar Senso-Ji

Wat je al niet tegen komt op het pad naar de tempel

Aan de Senso-ji tempel zelf gaven we onze ogen goed de kost, want het is een interessante site om te beleven. Steven en ik probeerden ons geluk met de gelukstokjes. Niemand van ons geloofde hier in, maar het is de manier waarop dit systeem werkte dat dit net leuk maakte. Dit gaat als volgt: Maak een donatie, schud de koker met stokjes tot er eentje uit “floept”. Kijk naar het symbool en vind het overeenstemmende vakje in de kast met briefjes. Open het vakje en neem het bovenste briefje. Dat is jouw geluk.

Ik had een stokje met het beste geluk (maar ik mocht er niet over stoefen), terwijl Steven het slechtst mogelijke geluk had. Dit maakte hem alles behalve gelukkig. Nadat Francis wat omgevingsfoto’s had genomen, voegde hij zich terug bij ons. Ik nodigde hem uit om ook een gelukstokje te nemen, maar nadat hij Stevens’ onweersblik en briefje met superslechte geluk zag, durfde hij opeens niet meer. En zeggen dat er geen een van hen hierin geloofde...

De gelukstokjes in de Senso-ji tempel

Splitsen en zoeken

Na ons bezoek aan de tempelsite, splitsten we ons op. Ik wilde terug gaan naar het Japanse cafeetje waar ik dacht dat mijn vest lag. Steven en Francis gingen op zoek naar het postkantoor, in de hoop een bankautomaat te vinden die buitenlandse betaalkaarten kon lezen (raar genoeg een zeldzaamheid in Japan).

Als ik aan de kleine bar toekwam, merkte ik dat deze nog gesloten was. Dus ik moest helaas met lege handen terug keren. Het was gelukkig warm genoeg in Japan om zonder jas rond te lopen (dagelijkse temperaturen rond 20 à 25°C) en ik had mijn regenvest nog in geval van slecht weer (zoals nu). Aan de kleine bar keek ik even rond en zag ik in de verte de Tokyo Sky Tree en de “Flame d’or” (bijgenaamd “de gouden drol”). We hadden geen tijd om deze te bezoeken. Maar gezien ik zo dichtbij was, trok ik er een foto van.

De flame d'or & het Asahi bier hoofdgebouw (in de vorm van een bierglas)
en de Tokyo Sky Tree (in de verte, inks)

Eens terug in K’s House, checkten we uit bij de receptie, schreven we iets in het gastenboek en vertrokken we. De gastenboeken in K’s House zijn leuke dingen om te lezen. Je leest leuke verhalen van toeristen en ook tips voor mensen die na hen komen.

De reis naar Takayama

Na het uitchecken, reisden we richting Tokio station met behulp van metro en lokale treinen. Eens daar aangekomen, reserveerden we een plaatsje op de Shinkansen richting Kioto. Eens aangekomen in Kioto, stapten we over naar een lokale JR-trein om naar Takayama verder te reizen (de shinkansen gaat zover niet).

Enkele anime advertenties, zowel voor Ghost in the Shell als One Piece

Het was avond als we arriveerden in Takayama. Net zoals bij onze aankomst in Tokio, haalde ik mijn "onderzoekswerk" uit mijn rugzak. We volgden de instructies van mijn Google Maps printout en wandelden zonder problemen naar ons hotel, Hotakaso Yama no Iori.

Takayama station in de Japanse alpen, 573m boven de zeespiegel

Ons hotel was een mooi, traditioneel Japans hotel in "semi-onsen" stijl. Ik snapte het "semi-" gedeelte niet echt, maar het klonk goed. Het hotel had een publiek warm bad (publiek, maar enkel voor hotelgasten, hé), gratis Yukata en slippers en bedden die op Japanse futon’s lijken (maar toch een matras en houten bodem hadden).

het hotelletje, met elke gast vernoemd aan de inkom

De kamer uittesten, alsook de bad-yukata en de platte, draaibare stoelen

Het grappige aan dit hotel was dat, naast de slippers voor iedereen, er ook speciale slippers waren om naar het toilet te gaan (zowel deze op de kamer, als het publieke toilet in de hall). Ik kan enkel maar vermoeden dat dit was omdat er geen urinesporen op de kamerslippers zouden komen of zo.

Na een warm bad genomen te hebben, gingen we even in de lounge ruimte zitten (de enige plaats waar er Wi-Fi was in dit hotelletje).

Zien we er niet zen uit?

Na wat uitgerust te hebben, wandelden we naar een lokaal udon restaurantje dat we op weg naar het hotel waren tegen gekomen. We wilden eens udon noedels uitproberen. Buiten ons drieën was het restaurant redelijk leeg. Vreemd, gezien het eten toch lekker was. Misschien was de concurrentie met het yakisoba restaurant ernaast te hoog? Terwijl we onze noedels op aten en een pintje dronken, konden we op deze manier rustig genieten van baseball op de tv in het restaurant (een van de meest populaire sporten in Japan).

Udon noedels, met ei en zeewier en Kirin bier

Eens terug in het hotel wandelden we wat rond in de "lounge" van het hotel. We merkten dat het hotel geen bar had, maar wel een ruimte met automaten. In deze automaten kon je ook bier krijgen, maar de ruimte was niet echt voorzien om het daar op te drinken. Dus dronken we het op ons gemak uit in onze kamer. Gezien we niets anders meer te doen hadden en morgen een grote uitstap gepland hadden, gingen we dan maar ook vroeg naar bed.

Meer over deze uitstap lees je in de volgende blogpost.