V in Japan - Dag 05: Kamakura

Dag 5: De trip naar Kamakura

• Datum: Woensdag 17 oktober
• Weer: Warm en bewolkt, met regen later op de dag
• Gemoed: Oké, maar heb me al beter gevoeld (darmen werken in overdrive)
• Passend lied: Orbital - Beached

Het dagelijks weerbericht in K's House hostel

Kamakura – Het strand

Stevens indruk van Tokio is veralgemeend naar “Het is alleen maar flatgebouwen en winkels”. En hoewel dit geen 100% fout is, slaag ik er niet in om hem van gedachten te veranderen. Wel, het is niet alsof we veel culturele dingen op onze Tokio-planning hadden gezet en het alternatief dat Steven voorstelde was niet slecht.

Dus gingen we deze ochtend dan maar weg uit Tokio, om Kamakura te bezoeken. Kamakura ligt zo’n 50 km ten zuiden van Tokio en heeft zowel een strand als bergen. Het is zeker een bezoek waard, als je niet opziet tegen wandelen.

Gezien het weerbericht in K's House aangaf dat er kans was op regen, arriveerden we in Kamakura met regenkledij. Maar bij aankomst was het goed warm en enkel wat bewolkt. Dus we stopten onze regenkledij in onze rugzak en wandelden in de richting van het strand. We kochten nog rap ons ontbijt in het bakkerijtje in het station en beslisten om op het strand te ontbijten.

Op weg naar het strand.

We merkten op dat het strand een echt surfersstrand is met eigen naam (Zamokuza Beach). We spotten enkele surfer-winkels en zagen verschillende mensen op het water, bezig met surfen (ook al is het in het midden van de week?!).

Op het strand

Eens op het strand, zetten we ons op een betonnen verhoog  en haalden we onze ontbijt "aanwinsten" boven. Francis en ik hadden typisch westerse gebakjes gekocht (chocoladekoek, croissant, enz). Steven daarentegen probeerde een echte klassieker uit anime series: "melon pan", ofte meloenbrood. Maar onze teleurstelling was groot toen Steven merkte dat er geen echte meloen in het brood zat. Het brood had enkel een lichte meloenachtige nasmaak.

Na het ontbijt genoten we nog wat van het weer en de omgeving. De surfers, de spelende kindjes (serieus, moeten die niet naar school?), de vele kraaien en een willekeurige roofvogel (mijn kennis rijkt niet ver genoeg om deze thuis te wijzen).

Bezoek aan de Kamakura Boeddha

Na eventjes uitgerust te hebben op het strand, wandelden we terug naar het station. Eens daar, zochten we de vlotste manier om de Boeddha van Kamakura te bezoeken (de tweede grootste van Japan). Aan het toeristenloket merkten we snel op dat dit met de bus was. Dus kochten we logischer wijze een busticket en sprongen we op deze bus.

Ja, eigenlijk wel

Na een korte busrit stopten we aan het domein van de Kamakura Boeddha. We kochten een toegangsticket en namen een kijkje op het terrein. Je kunt blijkbaar niet alleen rond de Boeddha lopen, maar het is een van de weinige bronzen beelden waar je ook effectief binnenin kunt gaan als bezoeker.

Bij de Kamakura Boeddha

Op het domein liepen veel schoolkinderen rond (herkenbaar aan de gekleurde hoedjes en petjes), op schoolreis. Ze moesten toeristen spotten (bingo!) en hen interviewen in het Engels. We werden enkele keren aangeklampt en werden geïnterviewd. Daarna gingen we op de foto met de kleintjes.

Op de foto!

Bezoek aan de Hase-dera tempel

Na het bezoek aan de Boeddha, keken we op het toeristenkaartje van Kamakura om andere bezienswaardigheden te bezichtigen. We besloten om een nabij gelegen tempel te bezichtigen, genaamd de "Hase-dera". Onze keuze was vlug gemaakt, gezien het de dichtst bijgelegen tempel was.

Eens aangekomen bij dit tempeldomein splitsten we ons eventjes op omwille van een toiletpauze. Steven had de “beste darmen” (zijn woorden) en wachtte buiten op ons, nabij de vijver.

Francis kwam als laatste terug. Maar als hij ons tegemoet wilde lopen vanop een trap, nam hij een foute stap en landde pardoes in de beek naast de trap. Niets gebroken, maar hij zag er erg “gezegend” uit. Als een geluk bij een ongeluk was er ook niets aan zijn bril of zijn nieuwe iPhone. Nota: Ja, ik heb een foto. Maar ik had Francis beloofd deze nooit online te plaatsen en daar houd ik me tot vandaag nog steeds aan.

Nadat Francis zich wat afgedroogd en herop gefrist had, konden we eindelijk met het bezoek beginnen. De Hase-Dera tempel was zeker het bezoeken waard. Op het hele terrein (grote oppervlakte) waren duizenden Boeddha beeldjes te zien, variërend van erg klein naar redelijk groot. Het terrein bestond uit tuinen met vijvers op de begane grond (waar Francis in gesukkeld was), grotten met beeldjes, de hoofdtempel (enkele tientallen meters hoger) en de tuinen achter de tempel (nog hoger gelegen). In deze hoogst gelegen tuinen hadden we eveneens een mooi zicht over heel Kamakura.

Steven's sarcastisch berichtje naar de "god" van deze schrine.

De Daibutsu wandelroute

Na het bezoek aan deze tempel keken we nogmaals op ons toeristenplannetje. Na wat kijken op de kaart besloten we om de "Daibutsu wandelroute" aan te doen. Deze wandelroute gaat door de bergen van Kamakura en passeerde langs verschillende van de vele kleine tempeltjes die rond Kamakura gelegen waren.

Tussendoor op de bergwandeling stopten we even in een bergcafeetje. We dronken op het gemak een drankje en merkten dat het weer begon te veranderen: van bewolkt naar lichte regenval. Na onze pauze wandelden we verder op de route, maar konden we het niet langer droog houden. Hoe verder we wandelden, hoe meer en hoe harder het begon te regenen.

Tijdens deze wandeling bezochten we een drie à viertal tempeltjes. Door de aanhoudende regen heb ik niet echt de moeite genomen om de namen op te schrijven of te onthouden waar ze lagen. Alsook door deze aangekondigde regen waren er maar bitter weinig mensen die deze route bewandelden - enkel idioten zoals wij.

Het leukste dat we gezien hebben tijdens het bezoek aan de tempeltjes was een steen om borden naar toe te smijten (Ma-Saru-Ishi). Dit was (volgens de aanwezige monnik) om je negatieve gevoelens bij wijze van spreken aan flarden te smijten.

Terugkeer naar Tokio

Iets na 17 uur begon de duisternis ons in te halen (ja, het is vroeg donker in Japan). En gezien het weer er niet echt beter op werd (zacht uitgedrukt), namen we een shortcut in de wandelroute om terug te keren naar het station.

We volgden de aanduidingen op naamborden om terug te keren naar het station. En al bij al was het een klein wonder dat we dit zo vlot vonden. Het toeristenkaartje was niet echt duidelijk en veel van de straatborden evenmin.

Het was uiteindelijk rond 6 uur ’s avonds als we arriveerden in Kamakura Station. Bijgevolg zaten we ook deze dag in de “Rush hour” op de trein terug naar Tokyo. Opnieuw, heel druk (maar vergelijkbaar met de rush hour in andere landen).

Eens we terug waren in K’s House, hadden we reuzenhonger. We hadden dan ook niets meer gegeten sinds ons ontbijt op het strand. Dichtbij K’s House was er een ramen-restaurant. We gingen naar daar en bestelden een grote kom noedels.

Ramen noedels, met vlees, lente-ui en bamboescheutjes

Steven moest (natuurlijk) overdrijven en bestelde een “monster size” portie noedels, plus een extra schoteltje met gyoza (Japanse dumplings) en een schoteltje bamboescheuten. Hij had pas door hoeveel hij eigenlijk had besteld toen hij alles voor zijn neus zag staan. Logischer wijze duurde het niet lang eer hij wat van de noedels, groentjes en dumplings begon te delen. Maar al bij al heeft hij toch het merendeel van de noedels opgegeten.

Na we allemaal voldaan waren, keerden we terug naar K’s House en hoopten nog mee te kunnen genieten van de “Free Drinks Night”, die daar elke woensdag wordt gehouden. Maar we bleken hiervoor te laat te zijn (serieus?). De gratis drankjes waren op (dat kunnen er niet veel geweest zijn als je het mij vraagt). 

Omdat we nogal moe waren van onze dagtrip, bleven we niet langer hangen in de leefruimte. We gingen maar naar bed.

Want de volgende dag was het tijd voor onze volgende bestemming. Meer daarover in de volgende blogpost.