V in Japan - Dag 07: Kamikochi

Dag 7: Kamikochi

• Datum: vrijdag 19 oktober
• Weer: Zonnig, maar niet zo warm (’t is in de bergen, hé)
• Gemoed: Klaar voor een fikse wandeling
• Passend lied: Passion Pit - Take a walk

Bestemming: Kamikochi

Die ochtend ontwaakten we op ons gemake en fristen we onszelf op, zoals gewoonlijk. Steven wilde echter profiteren van het feit dat we een "public bath" in ons hotel hadden en ging daar naartoe. Ik wilde het hete bad sparen voor na de wandeling en friste me aan het lavabomeubel op.

Eens we alle drie opgefrist waren, gingen we naar de ontbijtzaal (ingericht in echt Japanse stijl). De avond voordien hadden de uitbaters ons gevraagd welk soort ontbijt we wilden (Japans of Westers). We gingen alle drie voor Japans ontbijt. We kregen deze ochtend dan ook een zeer uitgebreid, Japans ontbijt.

Het ontbijt omvatte groene thee, miso soep (de ketel in het midden van de tafel), appelsap, wat willekeurige rauwe groenten, wat groenten die gewarmd werden op een blad, een kom rijst, een rauw ei, sneetjes zeewier (om wat rijst in te rollen, zoals de opdienster ons toonde), sojasaus, natto bonen (opnieuw?) en wat andere dingen waar ik zelfs niet meer weet wat het was. We aten ons buikje vol, maar kregen het natuurlijk niet allemaal op.

En wat voor een ontbijt!

Tijdens het ontbijt overloopten we het plan van de dag. In de Japanse Alpen kan je veel bezoeken, maar deze dag zouden we naar Kamikochi gaan (lett: "Waar de goden neerdalen"). Het is een natuurpark dat ideaal is voor bergtochten.

Na het ontbijt wandelden we naar het station van Takayama. Daar kochten we een busticket om naar Kamikochi te gaan. Het was een heel duur bus ticket (meer dan 5000 yen, ergens rond de €50), maar er was niet echt een alternatief. Er reden geen treins en een taxi of huurauto zou evenveel of meer kosten. De totale reis duurde een tweetal uren, inclusief een stop halverwege om van bus over te stappen. Op deze tussenstop hebben we een kwartiertje moeten wachten voor onze verbinding. Orndertussen kochten we op het gemak wat snacks voor de trip in het winkeltje aan deze halte.

Na deze pauze reden we met de 2e bus verder tot Kamikochi, wat tot mijn verbazing een toeristische trekpleister bleek te zijn. Ook bleek het een stuk frisser te zijn dan gedacht. Als je al meer dan een week in temperaturen van 20-25°C rond loopt (zelfs in het bergdorp Takayama), is het een plotse gewaarwording als de temperatuur in dit park plots maar zo’n 5 à 10-tal graden is. Gezien onze pulls niet dik genoeg waren voor deze frisse temperaturen, hebben Francis en ik in een souvenirwinkeltje een T-shirt gekocht, om toch een extra laagje kledij te hebben.

Aankomst in Kamikochi

Na dit beetje shoppen, wandelden we verder naar de Kappabashi brug. Tot niemands verbazing was het logo van de brug dan ook een kappa (een Japans mythologisch wezentje). Vele van de aanwezige toeristen namen hier foto’s. Dus hebben we het zelfde gedaan.

Op weg naar de Kappabashi brug

De bergen & Azusa river

Poseren voor foto's

De wandelroute

Na wat foto’s genomen te hebben, begonnen we aan de wandelroute in deze mooie Japanse Alpen gevuld met herfstkleuren. Foto’s zeggen meer dan woorden, dus hier volgen er een aantal.

Tijdens deze wandeling ontmoetten we vele Japanse mensen die ook aan het wandelen waren. Elke ontmoeting ging gepaard met een “Konichiwaaaa” (lett: goeiedag), wat leuk was om te zeggen en horen.

Tegen de middag hielden we halt aan de Myojin brug om te lunchen. We merkten dat beide kanten van de brug een T-punt waren. Op dit punt kon je terug wandelen, of verder gaan. Wij beslisten om in een 8-vorm het hele pad te doen. Dus we staken de brug over en wandelden we verder aan de andere kant van de brug, dieper de bergen in.

Lunchen aan de Myojin brug

Tijdens dit verder wandelen, merkten we groepjes wilde apen op die niet mensenschuw waren. We hebben ze voor de zekerheid toch niet gestoord, enkel wat foto's genomen.

Later op dit pad kwamen we nog een splitsing tegen. Het linkse pad ging verder op dezelfde hoogte, het rechtse pad ging omhoog, nog dieper de bergen in. Eerst wilden we het rechtse pad nemen, maar toen merkten we een plakkaat dat ons waarschuwde voor wilde beren. Gezien we niet voorbereid waren om eventuele ontmoetingen met beren, hadden we wijselijk het linkse pad gekozen.

Pad der verwarring?

Aan het zichtbaar einde van dit pad, kwamen we uit op een groot plein dat gebruikt werd als camping. We rustten hier even uit en zochten naar het terugkerende pad voor onze 8-vormige wandeling. Maar verschillende borden wezen er ons op dat deze route afgesloten was voor wandelaars, ook al stond dit als wandelbaar aangeduid op onze toeristenkaart.

Om geen onnodige situaties te veroorzaken, keerden we dan maar terug via het originele pad naar de Kyojin brug. Aan de ene kant van de brug was hier ook een rustpunt voorzien met automaten waar je onder andere koffie uit kon halen. We dronken een blikje koffie en besloten dan maar het laatste deel van onze 8-vormige (of nu onze gespiegelde 6-vorm) wandeling te vervolledigen en terug te keren naar het startpunt.

Even uitrusten met een (enorm zoete) koffie uit blik

Terug naar Takayama

Eens terug aan het startpunt (met de souvenirwinkels, Kappabashi brug, enz), zat deze wandeling er op. Mijn voeten waren mij aan het vermoorden, dus was ik blij dat deze trip er op zat. Versta me niet verkeerd, ik heb enorm genoten van deze wandeling. Maar ik voelde dat mijn voeten per kilometer nieuwe blaren aan het produceren waren, dus ik was maar al te blij dat dit gedaan was.

Gezien we geen zin hadden om een nieuwe, lange wandeling in een andere richting te maken, namen we de bus terug naar Takayama. Net zoals in het heengaan was dit in twee delen. Maar aan de tussenstop halverwege moesten we deze keer bijna een uur wachten op de aansluitende bus. Met zoveel tijd vrij, keken we dan maar eens goed rond aan deze halte. Op een klein verkoopsstandje kochten we een nikuman (een gestoomd broodje met vlees en andere ingrediënten die ik liever niet weet) en aten we dit smakelijk en op ons gemak op. Het smaakte speciaal, maar was niet slecht.

Uiteindelijk kwam de 2e bus aan en vervolgden we onze reis terug naar Takayama. Eens terug in Takayama, wandelden we terug naar hotel. Net zoals de vorige dag, vroeg ook vandaag het personeel welk type ontbijt we de volgende dag wensten. Steven koos opnieuw voor Japans. Francis en ik wilden eens weten wat hun interpretatie voor een Westers ontbijt zou zijn en kozen daarvoor (ongeacht de afkeurende blik van Steven).

We namen een warm bad (dat zeer goed aanvoelde na zo’n lange wandeling). En na we “opgefrist” waren, gingen we naar een Yakisoba restaurantje gebakken noedels gaan eten. Dit restaurantje was een stuk drukker dan de buur waar we de avond daarvoor hebben gegeten. Vraag me niet waarom, maar Yakisoba valt bij de Japanners blijkbaar meer in de smaak dan Udon. Alle drie namen we Yakisoba met ei (de andere aanbiedingen zagen er nogal "speciaal" uit). Na deze maaltijd gingen we terug naar het hotel.

Yakisoba met ei

Steven en Francis waren blijkbaar doodmoe van de wandeling, want eens ze terug in de kamer waren, vielen ze beiden als een blok in slaap (tot mijn eigen verbazing). Terwijl mijn voeten blij waren dat ik terug neer zat, was mijn hoofd alles behalve moe. Het was nog niet eens 9 uur 's avonds.

Ik wilde wel iets doen, maar mijn voeten weigerden mij verder te brengen dan het toilet in onze kamer en mijn reismaten lagen K.O. op de grond. Met de beperkte mogelijkheden, verzorgde ik dan maar mijn voeten, speelde wat op mijn Nintendo DS en ging na een tijdje ook maar slapen.

Maar we wisten dan nog niet wat ons de volgende ochtend te wachten stond. Meer hierover in de volgende blogpost.