V in Japan - Dag 04: Akihabara

Dag 04: Akihabara

• Datum: dinsdag 16 oktober
• Weer: zonnig
• Gemoed: een vat vol energie
• Passend lied: Om het even wat van Hatsune Miku

Het Akihabara-district

We hadden op voorhand beslist dat wij (als anime fans) toch op zijn minst 1 volledige dag in Akihabara zouden spenderen. Akihabara is hét mekka van alles wat anime is. En vandaag was deze dag! We stonden vroeg op, namen de metro naar het dichtst bijzijnde JR treinstation en hopten op de trein naar het Akihabara-district.

Geeuw... misschien iets té vroeg opgestaan

Een klein half uurtje later arriveerden we op onze bestemming. Toen we het station verlieten, werden we verwelkomd door deze beroemde meid.

Hatsune Miko, het wereldberoemde figuurtje achter Vocaloid spraaksynthesesoftware

Naast het station en tegenover de hierboven afgebeelde Sega winkel was er een Curry restaurant. Omdat we nog niet echt ontbeten hadden, dachten we: “waarom niet?” en gingen we het restaurantje binnen.

Ook dit restaurantje was er een met een ticket automaat. Het blijft altijd riskant om je maaltijd te bestellen via de kleine afbeeldingen op de automaat, maar toch testten we ons geluk. Ik nam rijst-curry met hamburger... en het was geweldig. Ik houd écht van de Japanse curry. Steven wilde een uitdaging en nam een pikante rijst-curry, die uiteindelijk iets té heftig bleek te zijn voor zijn maag. Hij had er de hele dag last van. Francis vertrouwde de curry echter niet en nam nog een “beef bowl”.

Geloof wat je wilt, maar dit was écht goed

De Sega winkel

Na het ontbijt gingen we de Sega winkel binnen. We probeerden de gachapon machines (vergelijkbaar met klassieke kauwgumballenbakken van hier), speelden op de vele arcade videospelletjes en hadden in het algemeen veel plezier.

Een van de spelletjes die we probeerden was het ritme/drum-spel met de rare Engelse naam “Kiss Kiss Bang Bang”, waarbij je op popliedjes op een taiko trommel moest slaan en tikken. Na de reis leerde ik dat de correcte titel "Taiko no tatsujin" (Taiko meester) was, maar dat verstonden we niet gezien dit in kanji karakters geschreven was. Dus bleven we het spel maar vernoemen naar de enigzins hilarisch promozin op het toestel: "Kiss Kiss Bang Bang".

Daarnaast speelden we andere videospelletjes. Bepaalde nieuwere spellen hadden een effectieve wachtrij, zoals het nieuwste Initial D racespel en het nieuwste Project Diva spel. Gezien we niet specifiek voor deze games kwamen, hebben we deze wachtrijen wijselijk overgeslagen. Er waren genoeg andere games zonder wachtrij.

Klassieke race games & meer moderne ritmespelletjes

De rest van Akihabara

Na enkele uren rond gedoold te hebben in deze winkel, hebben we de rest van Akihabara bezocht. We zijn door vele, kleinere winkels gegaan, vol met anime/manga attributen, boeken, kaartspelen, elektronische gadgets en alles waar je maar van kan dromen.

En ja, bepaalde straatjes in district helpen je nog herinneren dat dit ook letterlijk een elektronica-paradijs is. Een hele straat vol winkelkraampjes met weerstanden, condensators, kabels, elektrisch gereedschap, meettoestellen, enz. Ik ken wel enkele vrienden die hier hun ogen zouden open trekken van verbazing.

Alsook spotten we meiden. Met meiden bedoel ik meisjes verkleed als dienstmeid, die mensen proberen te lokken naar hun “maid cafe”. De stem waar ze dit echter mee doen is bijna smekend (en vooral vervelend hoog van toon). Wanneer je jouw fototoestel echter naar boven haalt, draaien ze zich om zodat ze niet op de foto zouden staan. Maar als je op Youtube zoekt naar “maids in Akihabara” zal je wel snel verstaan waar ik het over heb.

Wijzelf hebben geen “maid cafés” bezocht, omdat we beter wisten. Maid cafés zijn toeristenvallen. Ze zijn pokkeduur en het eten is vaak belabberd tot bar slecht. De feedback die je dan ook overal leest of hoort van andere toeristen is enorm negatief.

Na zonsondergang (rond 18 uur) groeide het aantal meiden en gilden ze nog luider (al kan mijn scherp gehoor daar iets mee te maken hebben). Je zou bijna je oordoppen in steken van al dat hels geschreeuw. Maar onze portefeuille werd leger en we wilden ook eens de typisch japanse “Rush Hour” beleven op de trein. Dus snelden we ons terug naar de trein. En ja hoor, het was heel druk; maar gelukkig niet onmenselijk druk.

Neon reclame in Akihabara

En ja, als je de reclames in Akihabara mag geloven, waren de Project Diva spelletjes en Persona 4 de populairste franchises op het moment van onze reis.

 

Resultaten van het shoppen

Eens we terug waren in K’s House, bekeken we wat we gekocht hebben. Ikzelf had: een wijnglas van Fate/Zero, verschillende anime figuurtjes van verschillende groottes, wat kaarthoesjes voor Yu-Gi-Oh kaarten en een deckdoosje.

Steven had niet zo veel gekocht, gezien hij niet zo’n grote anime fan is als Francis en ik. Francis had ook enkele glazen gevonden, enkele posters, een paar fanmanga’s (doujin’s), wat anime figuurtjes en… een kussen van princes Shirahoshi uit One Piece, terwijl ze in Megalo de Haai verstopt zit (een terugkerende grap uit verschillende afleveringen). Ik lag plat van het lachen toen ik het kussen zag.

Grappigste kussen ooit

Eten en drinken

Nu het avond was en we onze bagage in onze kamer gedropt hadden, zochten we iets om te eten. Origineel wilden we naar een Udon restaurantje gaan. Maar op weg naar dit restaurantje kreeg Steven de “geniale” inval om een ander willekeurig restaurantje binnen te gaan. Dit restaurant was een typisch Japans, klein familierestaurantje, uitgebaat door man en vrouw en met een beperkte kaart.

Het restaurantje was echter niet voorzien op toeristen (geen Engelse kaart, laat staan dat de uitbaters Engels konden spreken) en zowel wij als de uitbaters hadden moeite om onszelf verstaanbaar te maken aan de andere partij. Maar door een andere klant die ooit toevallig een jaar in België had geleefd en perfect Frans kon spreken, konden we onszelf uiteindelijk toch verstaanbaar maken.

We bestelden de specialiteit van het huis: rijst met roast beef en wat groentjes. Niet super speciaal, maar wel lekker. Ondertussen babbelden we wat met die andere klant. Zij over haar ervaringen in België en wij over onze verdere reisplannen. De dame gaf ons spontaan het telefoonnummer van haar zoon in Kioto. Die mochten we bellen, moesten we ooit in de problemen komen. Dit was een onverwachts toffe ervaring.

Rijst met Roast beef en groentjes

Na dit bezoekje, keerden we terug richting het hotel. Maar eerst bezochten we nog eens de 7/11 superette tegenover ons hostel om wat bier te kopen. Dit omdat in het hostel een pintje drinken ook een leuke ervaring kan zijn. In de leefruimte van het hostel hadden we een leuke babbel met Miya-chan. Wij vertelden over onze dag en hij over waarom hij in dit hostel was. Zijn woonplaats werd gerenoveerd en hij moest ergens onderduiken tijdens de werken. Hij liet ons ook weten dat op café gaan in Japan redelijk duur is. Het is een stuk betaalbaarder als we gewoon drankjes kopen in een 7/11 en dit in onze verblijfplaats zouden opdrinken. Dit dure kostprijs hadden we de avond daarvoor aan de lijve ondervonden en Miya's mening bevestigde onze vermoedens.

Na een tijdje babbelen gingen we bed, tevreden en voldaan. Op naar de volgende dag! Daar lees je meer over in deze blogpost.