V in Japan - Dag 09: Kanazawa

Dag 9: Kanazawa en de reis naar Kioto

• Datum: zondag 21 oktober 2012
• Weer: Zonnig
• Gemoed: Klaar om een ninja tempel te bezoeken! Wuu-ha!
• Passend lied: Die Antwoord - Enter the ninja

Klaar voor de dag!

We werden wakker in onze erg kleine kamer en kwamen uit de kast… letterlijk! We pakten onze baggage terug in, omdat we ‘s avonds naar Kioto door reisden. Gezien er geen ontbijt voorzien was bij deze overnachting, aten we wat broodjes die we de avond hiervoor in de superette gekocht hadden.

Toen ze ons zag, kwam de eigenares met ons spreken. Ze zei ons dat ze een reservatie gemaakt had voor de Myôryû-ji (beter gekend als de ninja-dera of de ninja tempel). We keken haar verbaasd aan, want we wisten niet dat hier een reservatie voor nodig was. We waren de gastvrouw dan ook zeer dankbaar dat ze dit gedaan had. Ze had ook geregeld dat haar Man Steven zou voeren naar het station, samen met al onze bagage. Daar zouden ze de bagage in "coin lockers" (bagagekastjes) steken, zodat we ’s avonds rechtstreeks naar het station konden gaan, zonder terug te moeten keren naar het gasthuis.

Het gasthuis was dan wel heel klein, de eigenaars hebben kosten noch moeite gespaard om ons verblijf daar zo aangenaam mogelijk te maken. Echt een aanrader!

Nadat de gastheer terug gekeerd was met Steven stond er ook een oudere man voor de deur, die er uit zag als een taxichauffeur. Blijkbaar was dit de gids die ons zou begeleiden in de Kenroku-en tuin. Deze man vermeldde dat hij voor ons ook een theeceremonie geregeld had en voor de rit naar de tuin zou zorgen (wow, respect!). Samen met Colette stapten we in zijn wagen en reden we naar de tuinen.

Breder dan dit was het gasthuis écht niet

Bezoek aan de Kenroku-en tuin

Een tiental minuten later parkeerden we nabij de Kenroku-en tuin en kochten we ons ticket om binnen te gaan, samen met onze gids.

De man (wiens naam ik helaas vergeten ben) leidde ons rond in de tuin en toonde ons de meest interessante plaatsen. Hij gaf overal uitleg bij in zijn beste Engels. Ik moet toegeven, dit maakte het bezoek aan de tuin toch een stuk interessanter dan een bezoek zonder gids.

Bij de vijver (uit de vorige foto) wierp de gids wat stukken brood in het water voor de vissen. Die vissen aten het gulzig op... zo gulzig dat ze elkaar er bijna voor zouden vermoorden (raar zicht).

Gulzige vissen

Wat later passeerden we een souvenirwinkeltje, waar we toch even de tijd voor namen om te bezoeken. Ik kocht wat souvenirs voor het thuisfront en Francis kocht een kendama (typisch Japans speelgoed).

Hierna nam de gids ons mee naar het huisje in de tuin waar we een theeceremonie zouden mee maken. Een theeceremonie omschrijven in woorden is nogal moeilijk. Je moet het meegemaakt hebben om te beseffen wat het precies inhoudt.

We kregen hier groene thee en een seizoensgebonden gebakje, allemal gebracht op een ceremoniële manier. Na de thee genoten we van het zicht op het terras en probeerden we Francis’ Kendama uit. Na Francis enkele pogingen had gedaan, wilden zowel Colette als de gids het ook proberen. Het is niet zo gemakkelijk als het er uit ziet.

Wij vieren met thee en het herfstgebak

Het zicht van op het terras

Na deze pauze verlieten we de tuinen. We zeiden vaarwel aan onze gids en Colette (ze moest haar trein halen). Maar we beloofden met Colette contact op te nemen eens we in Kioto waren, om samen naar het vuurfestival te kunnen gaan.

Bezoek aan Kanazawa Kasteel

Nadat we afscheid genomen hadden van Colette en onze gids, gingen we naar het Kanazawa kasteel (Kanazawa-jou, het grote witte kasteel van Japan). Dit kasteel ligt vlak naast de tuinen die we net bezocht hadden. Als ik me de uitleg goed herinner, was deze tuin vroeger eigendom van de heer van Kanazawa Kasteel.

Op de site van het kasteel kochten we onze tickets. De kassabedienden zagen direct dat we toeristen waren en vroegen of we geïnteresseerd waren in een (gratis) Engelstalige gids. Natuurlijk waren we hierin geïnteresseerd.

De gids gaf ons een rondleiding in en rond het kasteel. Ze verklaarde dat er renovatiewerken bezig waren om de Shinkansen in Kanazawa te laten stoppen (tot dan stopte enkel lokale JR-treinen daar). En samen met deze werken, was men voorzorgen aan het nemen om de site aardbevingsvrij te maken. De gids zei wel dat in Kanazawa nauwelijks aardbevingen waren, maar ze wilden voorzien zijn op erger (en gezien de grote aardbeving van 2011, kan ik hun bezorgdheid goed verstaan).

Het witte kasteel van Kanazawa & de werken aan het kasteel

De gids zei ook dat de Kanazawa Universiteit vroeger gehuisd was in dit kasteel, tot de site te klein werd en ze moesten uitwijken (wow). Leuk om weten is dat Kanazawa een zusterstad is van Gent. Dit is niet iets wat de gids ons zei, maar dat we een paar dagen later te weten kwamen.

Het kasteel en de nabij gelegen tuin zijn mooie toeristiche trekpleisters. Ik heb van deze bezoeken genoten en kan ze alleen maar aanraden.

Lunch en het bezoek aan de ninja tempel

Na ons bezoek aan dit kasteel keken we op onze uurwerken en zagen we dat we dat we meer dan een uur tijd over hadden eer we aan de ninja tempel moesten zijn. Dus gingen we eerst iets eten in een lokaal restaurantje, vlak bij het kasteel en de Kenrokuen tuin. We kregen snel een warm handdoekje en een glas water (iets wat je in zo goed als alle eetgelegenheden krijgt), maar het duurde bijna een uur eer we onze maaltijd kregen. Het begon ons te enerveren, mede omdat de gastvrouw deze ochtend zei dat ze in de ninja tempel op stiptheid stonden. Maar uiteindelijk kregen we onze maaltijd en aten we deze snel, maar smakelijk op.

Dit was een rijstomelet met Tempura. De rijstomelet wordt standaard geleverd met veel (te veel) saus, wat helaas wat op de darmen werkte. Maar de smaak zat gelukkig wel goed.

Na onze lunch merkten we op dat er niet veel tijd meer over was om naar de ninja tempel te gaan. Ons plan om te voet te gaan mochten we dus schrappen (allemaal dankzij de “snelle” service in het restaurant). Maar gezien we vlakbij twee toeristische trekpleisters waren, waren er veel taxi's in de buurt. Dus riepen we een taxi die ons tot aan de ninja tempel bracht.

We arriveerden net op tijd aan bij de tempel. We hadden maar een tweetal minuten (of zo) over. Zo konden we zo goed als direct mee de tempel binnen.

De reservatie was noodzakelijk, zeker voor toeristen. Want de uitleg in is volledig in het Japans. Niet gewoon Japans, maar Hoge-snelheidstrein Japans. Voor toeristen hebben ze een Engelstalig gidsboek voorzien, waar we de uitleg konden mee volgen. En gezien de snelheid waarmee de vrouwelijke gids sprak, zou geen een van ons ooit de uitleg verstaan hebben (ongeacht onze kennis Japans).

De Japanse gids leidde ons rond in de tempel en gedroeg zich als een getrainde robot. Ze rammelde alles af in een bijna monotone stem en een snelheid waarmee ze marathons kon winnen. Maar dankzij de gebaren en het boek konden we gelukkig volgen. Binnen mochten geen foto’s genomen worden, maar het was zeker het bezoeken waard.

Nota: Deze tempel noemt de ninja-tempel. Deze tempel werd zo genoemd omwille van de vele kamers en trappen (23 kamers en 29 sets trappen op verschillende niveaus). De tempel werd echter niet gebruikt door ninja’s, maar door samurai om vijanden te desoriënteren. Allez, dat maakten ze ons toch wijs… Het kan een truukje zijn van de ninja’s.

De ninja tempel

De reis naar Kioto

Gezien we de heenrit naar de ninja tempel met de taxi moesten doen, besloten we na het tempelbezoek al wandelend terug te keren naar het station. Steven gaf me de toeristenkaart en gaf toe dat ik beter was in kaartlezen. En ja, zolang de toeristenkaart niet “vereenvoudigd” wordt zoals in Takayama, vind ik snel waar ik naar toe moet. Ik bekeek de kaart, en... godzijdank, de toeristenkaart was voor één keer echt duidelijk (het bevatte alle wegen, ook de kleintjes).

Wandelen in Kanazawa

Na een gezellige wandeling in het pitoreske Kanazawa, kwamen we aan bij Kanazawa station. En daar hebben we toch even stil gestaan. Nu het daglicht er was, viel het pas op hoe mooi het station eigenlijk is. Het is een écht architecturaal pareltje.

Kanazawa station is de moeite waard om te zien

Eens we het station binnen wandelden, gingen we naar de kastjes waar onze bagage op ons wachtte. We reserveerden een zitje op de “Thunderbird” naar Kioto en vertrokken.

Het kan niet altijd de Shinkansen te zijn

’s Avonds kwamen we aan in Kioto en wandelden we naar het lokale K’s House hostel. Het was toch meer dan een kilometer wandelen, wat lastig was voor onze vermoeide voeten (en ogen). Maar we geraakten er uiteindelijk.

Een zicht op Kioto toren (links) en het hostel (rechts)

Na ingecheckt te hebben, kregen we (net zoals in Tokio) een plannetje met de nabij gelegen restaurantjes, samen met de sleutel voor onze kamer (een bankkaart sleutel) en een sleutel voor een schoenkastje (schoenen mochten enkel aan in deze inkomhal). We merkte al snel op dat deze K’s House een pak groter was dan de locatie waar we in Tokyo verbleven. Het hostel in Tokio had een meer huiselijke sfeer. Dit hostel gaf eerder een hotel-gevoel. We zagen ook dat er een bar was aangebouwd aan K’s House (het Zen Café), waar je ’s ochtends ook een westers ontbijtbuffet kon krijgen voor 700 yen (leuk!).

We dropten onze bagage in onze kamer en maakten kennis met de andere personen in deze kamer. Deze keer hadden we een zespersoonskam geboekt, dus we hadden dagelijks 3 andere gasten bij ons. De enige aanwezige gast in deze kamer was een Israëlische die-hard fan van Slayer die de band overal ter wereld volgde. We dachten eerst dat hij een roadie was, gezien hij zei dat hij ons aan Prime Tickets kon helpen indien we geïnteresseerd waren. Gezien we niet zo’n Slayer-fans waren, hebben we het vriendelijk afgewezen. De andere 2 gasten in onze kamer waren Australiërs. Maar die zagen we enkel ’s ochtends bij het opstaan. De rest van de tijd waren ze weg.

Na ons opgefrist te hebben en even rond gekeken hebben waar alle voorzieningen waren, was het tijd om te eten. We keken op het kaartje dat we gekregen hebben en spotten een restaurantje genaamd Manzo. We gingen er naar toe en genoten van de maaltijd. Ik nam de Tori Karaage set. Een set met gebakken kip, udon noedels, sake en rijst. En ja, ik zag ook wel dat dit een serieuze calorie-bom was. Maar verdorie, het smaakte goed!

Na af te rekenen in het restaurant, merkten we dat we alle drie op droog zaad aan het raken waren. Dus na ons bezoek aan Manzo wandelden we terug naar het station. Bij het aankomen in Kioto hadden we in die omgving een 24/7 bank gezien die buitenlandse bankkaarten aanvaardt (een zeldzaam zicht in Japan). Maar typisch voor ons geluk: bij aankomst bij de bank bleek deze gesloten te zijn. We verbaasden ons over het feit dat een bank die claimt 24 uur op 24 en zeven dagen op zeven open te zijn, gesloten was en vloekten eventjes hard.

We wandelden dan maar doorheen het station (binnen en buiten) en checkten alle andere bankautomaten die hier aanwezig waren. Maar alle andere toestellen aanvaardden alleen Japanse kaarten (typisch).

In de nabij gelegen superette (die WEL 24/7 open is), kocht Francis dan maar drie blikjes bier met zijn laatste yens (uit pure frustratie). We keerden terug naar K’s House en bezochten de lounge room (op de 2e verdieping). We dronken van het bier, maar merkten een speciale smaak op. We onderzochten het blik om het percentage alcohol te vinden… en merkten dat het 0,00% was. Het maakte Francis nog meer geënerveerd toen hij door had dat hij onbewust alcoholvrij bier gekocht had met zijn laatste geld.

We verlosten onszelf van dit niet-zo-smakelijk drankje en gingen maar naar bed, in de hoop dat we de volgende dag WEL geld konden af halen.

Hoe dat af loop, lees je in de volgende blogpost.