V in Japan - Dag 00 en Dag 01: De reis naar Japan

Inleiding

In oktober 2012 ben ik voor de eerste keer in mijn leven naar Japan gereisd. Dit samen met een oud-collega (Steven) en een vriend van Steven uit de Japanse les (Francis). Maar onze voorbereidingen begonnen al bijna een jaar vooraf, al was dit dan vooral zoeken naar betaalbare vluchten en hotels. Na veel wikken, wegen, beslissen en vastleggen zijn we op 12 oktober 2012 zijn we vertrokken. Dit voor twee weken lang. En gezien ik (technisch) schrijver ben, wou ik dan ook alles neerpennen.

Dit is het verhaal van V in Japan.

Dag 0 – “The night before”

• Datum: vrijdag 12 oktober 2012
• Weer: bewolkt en koud
• Gemoed: vol enthousiasme voor de reis
• Passend lied: Hooverphonic - The night before

De nacht voor we op het vliegtuig zouden stappen, zette mijn ouders mij en mijn bagage af bij Steven thuis, ergens in het Gentse. Samen sprongen we in Stevens' wagen en pikten we Francis op, verder in Gent. Eens allemaal verzameld, vervolgden we onze reis richting "Brussels Airport"... om daar in een hotel te overnachten. 

We kozen om de avond vooraf in het hotel Novotel in Zaventem te overnachten. Onze eerste vlucht was héél vroeg in de ochtend ("silly o' clock" zoals ze in het Engels zeggen) en elk uur slaap dat we konden verkrijgen, namen we vast met beide handen. Steven had als ex-werknemer van Novotel nog een personeelskorting kunnen bemachtigen voor het hotel, dus dat was ook mooi mee genomen (dank u, Steven). 

Eens we hadden ingecheckt, dropten we de bagage in onze kamer. We wilden nog enkele biertjes drinken voor het slapen gaan, dus gingen we naar de bar in de foyer van het hotel. Steven herkende onderweg vele oud-collega's en ging gedag zeggen tegen iedereen die hij herkende. Hij zorgde er ook voor dat we in de bar een gratis drankje kregen. Maar lees dat als: één gratis drankje per persoon. Dit laatste merkten we pas op toen we onverwachts toch de rekening kregen. Gelukkig hadden we nog wat euro's mee in onze portefeuille. 

Na het barbezoek aan de bar trokken we ons terug in onze kamer om toch zoveel mogelijk nachtrust te hebben.

Een Stella van het vat en enkele bierkaartjes uit de bar

Dag 1: Reizen en de verloren uren

• Datum: zaterdag 13 oktober 2012
• Weer: zonnig, maar koud. Zowel in België als in Duitsland
• Gemoed: wisselend tussen moe, enthousiast voor de reis en opnieuw moe
• Passend Lied: Arcade Fire - Wasted hours

Rond 4u30 ging het alarm af van onze GSMs. We waren écht niet uitgeslapen, maar de tijdsnood dwong ons om op te staan en te vertrekken richting luchthaven. We maakten ons klaar, gingen naar de ingang van het hotel, kropen vermoeid op de shuttlebus naar de luchthaven en slenterden de luchthaven binnen... om te wachten. En geloof me: "wachten" was het codewoord van de dag.

Wachten was noodzakelijk. We waren namelijk zodanig vroeg dat de check-in balie van Lufthansa nog niet open was. We keken rond, maar zagen geen stoelen die beschikbaar waren voor ons. Bijgevolg zetten we ons dan ook maar languit op de grond... te wachten tot het moment dat de balie zou openen.

Kijk naar ons: zo enthousiast en gelukkig omdat we zo vroeg op zijn en mogen wachten…

Eens open, slenterden we richting incheck balie. Daar leverden we onze bagage af. Deze ging op de weegschaal, kreeg een label aangemeten en vertrok richting de duisternis (en hopelijk dezelfde bestemming als wijzelf). Niet veel later ondergingen wij drieën de nodige veiligheidschecks. Eens alle handbagage, brillen, riemen en schoenen gecheckt waren (serieus), waren we verlost van procedures en mochten we als beloning... opnieuw wachten. Deze keer maakten we echter van de nood een deugd en genoten we van een goede kop koffie in een van de winkelstalletjes. Daar klaart een mens van op. 

Met verse caffeine in ons bloed stapten we al iets wakkerder naar de aan ons toegewezen gate. Na nog wat wachten (gelukkig niet veel deze keer), stapten we op het eerste vliegtuig, voor onze vlucht richting Frankfurt - de thuisbasis van Lufthansa.

Voor mij persoonlijk was dit mijn eerste ervaring op een echt vliegtuig (sportvliegers niet mee gerekend) en ik was enigzins nerveus. Maar de vlucht ging vlot en ik voelde nauwelijks iets! Hoera!

Na zo’n 45 minuten vliegen landden we in Frankfurt. Eens we aangekomen waren in het hallencomplex van de luchthaven moesten we opnieuw wachten; deze keer voor onze aansluitende vlucht richting Narita, Japan… Dit bijna 6 uren lang. De lange wachttijd was het jammerlijk gevolg van ons (relatief) goedkoop ticket. We wisten op voorhand dat onze wachttijd 6u was en we hadden onszelf aangemoedigd dat dit "best mee viel". Maar nu we middenin deze wachtperiode zaten, was het echter wel vervelend dat we ZO LANG moesten wachten.

Om de tijd te doden zochten we dan maar naar ontbijt in een van de voedselstalletjes in het hallencomplex. Helaas hadden we het slecht gekozen. De winkelstal waar we ons ontbijt wilden kopen, was nog maar een week open en had "groeipijnen". Het personeel verstond geen Engels (op een internationale luchthaven? Serieus?), hun bankcontact toestel werkte niet naar behoren, het was lang wachten op onze bestelling en we hoorden dat de orders van bepaalde klanten verkeerd was (gelukkgi niet het onze). We maakten ons snel uit de voeten, want de hoeveelheid ontevreden klanten groeide per minuut.

Na het ontbijt probeerden we de tijd verder te doden door de vertrekhall te verkennen en wat rond te snuisteren in wat hier verkrijgbaar was. Eens we de hal volledig gezien hadden, gingen we dan maar rusten en wachten in de stoeltjes nabij de gate waar ons vliegtuig richting Japan zou verschijnen.

Ontbijten en wachten in Frankfurt.

Tijdens het wachten viel ons een klein kindje op dat constant aan het huilen was: uren aan een stuk en zonder ophouden. Hierover klagen ging moeilijk, gezien kinderen soms lang huilen omwille van darmklachten of tandpijn. Zulke dingen heb je als ouder niet echt in de hand. We konden alleen maar hopen dat het kind niet op onze vlucht zou zitten... 

En daar hadden we pech mee, want beide ouders én kind reisden ook richting Japan. Gelukkig kreeg het kind na een tijdje iets toegediend om te slapen of te pijn te verlichten. Allez, dat vermoed ik toch, want ik kan me geen verdere frustraties op de vlucht herinneren, en constant gehuil zoals in de vertrekhal is memorabel genoeg.

Na (ongeveer) zes uren wachten, mochten we eindelijk op het vliegtuig (een Airbus A380) en vlogen we naar de andere kant van de wereld.

A380. Een indrukwekkend én goed vliegtuig!

Op elke zitplaats was er een tablet pc met touchscreen voorzien (in de zetel voor jou, of de wand voor de stoelen op de eerste rij). Op dit scherm kon je recente films bekijken, enkele willekeurige afleveringen van tv-series bekijken en een selectie aan muziek beluisteren. Daarnaast kon je het hele vluchtschema mee volgen op deze schermen en kon je het zicht van de vliegtuigcamera’s bekijken (bovenzicht, onderzicht, vooraanzicht en nog een paar andere opties). Dit was interessant bij het opstijgen en landen. Maar tijdens de rest van de vlucht was dit iets minder, gezien alle camerabeelden alleen maar wolken toonden. Het was allemaal een handige vorm van entertainment, gezien slapen op een vliegtuig geen evidentie was.

We kregen ook frequent de mogelijkheid tot drinken en we kregen twee maaltijden op de vlucht. Dit alles was in de prijs inbegrepen (cool). Voor de maaltijden konden we kiezen tussen een westerse maaltijd en een Japanse maaltijd. De kwaliteit was, wel… oké. 

Om eerlijk te zijn: Onze verwachtingen lagen érg laag en het eindresultaat was toch enigzins te smaken.

Vliegtuigmaaltijden... beter dan verwacht, maar nog steeds geen haute cuisine

En zo vloog de tijd, samen met ons, voorbij en gingen we van zaterdag, naar zondag - de dag waar we zouden landen in Japan!

Lees meer hierover: in mijn blog over dag 02.