V in Japan - Dag 10: Het vuurfestival in Kurama
Dag 10: Kioto en het Kurama vuurfestival
- Datum: maandag 22 oktober
- Weer: Zonnig en warm
- Gemoed: In staat om een bankautomaat kapot te slaan!
- Passend lied: Kasabian - Fire
It's all 'bout the money!
Vandaag was het plan om naar het Kurama Vuurfestival (Kurama no hi matsuri) te gaan. Steven had zich de vorige (alcoholloze) avond hierover geïnformeerd bij andere hostel gasten en deelde vandaag deze informatie met ons.
Hij zei dat het festival in 2 delen verloopt. Het deel in de voormiddag is een culturele processiemars in de straten van Kioto. ’s Avonds is het tweede "vurige" deel, dat verloopt in het bergdorpje Kurama. Steven kreeg het volgende advies voor Kurama: “Vertrek vroeg en keer laat terug”, samen met de waarschuwing dat er daar zo goed als geen winkels of eetkraampjes zijn waar je eten of drinken kunt kopen (dus je voorziet je beter in Kioto zelf).
De processiemars in Kioto zou interessant zijn om de typische klederdracht van vroeger te zien. Maar zowel Steven als Francis waren niet geïnteresseerd om uren aan een stuk naar een trage processiemars te kijken, dus hebben we dat maar over geslagen (zucht, helaas). In de plaats brachten we dan maar een bezoek aan de Kiyumizu-dera tempel.
Na ons opstaan-en-verfrissen ritueel, besloten we naar het Zen café te gaan, dat aansluit op het hotel zelf. Daar maakten we gebruik van het ontbijtbuffet voor 630 yen. Steven vond het niet zo interessant (hij had liever een Japans ontbijt), maar Francis en ik vonden het geweldig om eens iets meer Westerse kost te eten.
Na het ontbijt wandelden we terug naar de bank aan het station voor cash te verkrijgen. Op onze wandeltocht naar de bank werden we vergezeld door een zeer sociale Duitser die ook in K’s House overnachtte. De Duitser verklaarde dat hij in Japan was onder het WWOOFing systeem, waar mensen onderdak en voedsel voorzien in ruil voor werk. Hij legde uit dat hij voor het moment in een boerderij verbleef en dit zijn vrije dag was. Over een paar weken ging hij dan in een game-winkel gaan werken. Deze vrije dag wilde hij gebruiken om het vuurfestival mee te maken, net zoals wij.
Aan het station merkten we op dat de bankautomaten open waren (en druk in gebruik waren). Na even wachten konden we toch gebruik maken van de toestellen. Maar terwijl dit zonder problemen lukte voor Steven, Francis en de Duitser, weigerde het toestel mijn Maestro kaart te herkennen (ook al had ik het speciaal laten ontsluiten voor gebruik buiten Europa). Indien ik geld wou, kon ik niet anders dan (tegen mijn zin) geld te lenen van Francis met de belofte hem terug te betalen als ik terug in België zou zijn.
Bezoek aan Kiyumizu-dera
Nu we allen geld bij getankt hadden, vroeg de Duitser ons of we de processie mars zouden bijwonen. Toen ik uitlegde dat we de mars gingen skippen en in de plaats daarvan een tempel zouden bezoeken, was zijn interesse in onze groep weg en zei hij ons vaarwel.
Gezien Kioto een veel beperkter metronetwerk heeft dan Tokio, kozen we ervoor om de Kiyumizu-dera met de bus te bezoeken. We kochten een dagpas voor de bus en sprongen op de eerste (druk bezette) bus richting deze tempel.
Eens aangekomen bij de dichtst bijzijnde bushalte nabij de tempel was het nog een halve kilometer of zo bergopwaarts stappen naar de ingang van de tempel. Maar elke meter naar de tempel was bezet met souvenirwinkeltjes. We genoten van de rariteiten, snacks en gadgets die we onderweg zagen en wandelden rustig verder naar de tempel.
Een van de vele souvenirwinkeltjes op route naar de Kiyomizu-dera
De tempel zelf was mooi om te bezichtigen en hing een stuk in de bergen zelf. Naast de tempel was er een wandelpadje in de bergen, waar je een mooi uitzicht had op de tempel zelf. Ook kon je hier souvenirs kopen, waaronder postzegels uniek voor deze locatie (leuk cadeautje voor mijn moeder thuis).
Steven moest en zou ook opnieuw zijn geluk proberen met de gelukstokjes (hij zou nu toch echt wel beter moeten weten). Deze keer had hij een briefje met gemiddeld geluk (niet goed, maar ook niet slecht). Hij was nog steeds niet tevreden, maar gaf toe dat er op zijn minst een positieve trend in zat.
De route naar het vuurfestival
Na het bezoek aan deze tempel keerden we met de bus terug naar het station. Dit om ons te bevoorraden voor het vuurfestival. We gingen naar de Family Mart naast het station om broodjes en drank te kopen en namen de tijd om de winkel eens goed te bekijken. De "familiemarkt" is heel familievriendelijk, hoor. De pornomagazines liggen binnen handbereik van kleine kinderen (2e schap van beneden, lol). Alsook maken de reclameborden buiten duidelijk dat je hier alcohol en sigaretten kunt krijgen. Het familievriendelijke gehalte van de "Family" Mart werd daarbij een terugkerende grap voor de rest van de reis.
Eens we van onze boterhammen hadden genoten (driehoekig en zonder korst - "mongolestutten" zoals ze in het West-Vlaams zouden zeggen), bekeken we het busplan om zo vlot mogelijk naar Kurama te geraken. We zagen dat we naar een klein, lokaal stationnetje moesten gaan, maar dat er geen bus dichtbij deze plaats stopte. Misschien was de bus niet de beste keuze, maar we hadden onze dagpas gekocht, dus konden we er maar best gebruik van maken. Dus reden we dan maar naar de bushalte die het dichtst tegen dit stationnetje lag en gingen te voet verder. Logischer wijze moesten we dus nog enkele keren de weg vragen eer we het stationnetje vonden.
Onze reus, Steven, vraagt de weg aan een klein, oud Japans dametje
Wanneer we uiteindelijk aankomen in het stationnetje, ontmoetten we per toeval de Duitse kerel van deze voormiddag (wat een toeval!). We vinden snel de trein die richting Kurama gaat… omwille van de gigantisch lange rij die er voor staat aan te schuiven. We begonnen direct te snappen wat de tip “vertrek vroeg” betekende: "Vertrek vroeg genoeg om de wachtrij te vermijden". Wegens gebrek aan andere opties gingen we ook maar in de wachtrij staan.
Het toeval wilt dat een paar minuten later ook Colette in het station arriveerde en bij ons in de wachtrij sprong. Zo waren we een gezellig groepje van vijf om op de trein te stappen.
Na ongeveer een uurtje wachten (of het voelde toch zo lang aan), lukte het ons om op de trein te stappen en vertrokken we met een overvolle stoptrein naar Kurama. Eens aangekomen, volgden we de aangegeven route naar het festivalparcours. We passeerden een typisch Japans Tengu masker (herkenbaar aan de lange neus), alsook vele stapels toortsen van verschillende grootte. De toortsen en andere houtbronnen zouden ’s avonds in brand gestoken worden.
groot Tengu masker (links) en de vele toortsen (rechts)
En als je de paar drankautomaten aan de ingang van het station in Kurama negeert, waren er inderdaad geen winkels of standjes die eten of drinken verkochten in Kurama. Dat is een wereld van verschil met België, waar elk festival of evenement gepaard gaat met veel drink- en eetkraampjes.
We wandelden door de straten en spotten een plaatsje waar we dachten dat we een goed overzicht zouden hebben van de festiviteiten, zonder overrompeld te worden door volk. We zetten ons neer op een vangrail en openden onze blikjes bier en snacks. We merkten dat Colette en de Duitser zich ook voorzien hadden van eten en drinken. Hierdoor genoten we dan ook samen van drank en snacks tot de festiviteiten startten (zo rond 6 uur ’s avonds).
Francis zei dat hij eens nodig naar het wc moest en ging op zoek naar een openbaar toilet (ja, wildplassen is ook hier uit den boze). Maar Francis bleef meer dan een uur weg. Het duurde zo lang dat we grapjes aan het maken waren dat hij terug dronken Japanners was tegengekomen die hem “ontvoerd” hadden, zoals in Kanazawa.
Samen drinken met de Duitse kerel
Het vuurvestival begint
Rond zes uur ’s avonds viel de duisternis als een blok over Japan (ja, tijdens de hele reis werd het donker rond dit uur). Klokslag zes uur begonnen mensen dan ook verschillende vuren aan te steken in de straat (zoals op de volgende foto). Het vuurfestival stond op punt te beginnen, maar Francis was nog steeds vermist. Dit leidde tot de terugkerende quotes, "Poor Francis" en "Oh, Francis.” (uit te spreken met Welsh accent)
Een van de vele vuurbronnen in de straat
Een shinto-priester wandelde dan door de straat met een toorts, vermoedelijk om het festival in te luiden. De lokale bevolking uit Kurama begon zich te kleden in traditionele kledij (onder andere lendendoeken). Een van de “acteurs” deed dit met de voordeur open, zodat iedereen “alles” kon zien. Wij waren verbolgen, maar Colette vond dit geweldig en nam vele foto’s.
links: Colette in volle actie; rechts: de shinto priester
Wat hierop volgde was vele mannen in traditionele kledij, die grote, vlammende toortsen droegen door de straten, alsook families met een of meerdere kleine kindjes (met kleinere toortsen, natuurlijk). Allen riepen ze met regelmaat “Saireya Sairyo” (ofte, ik wens u een goed festival toe).
Na een tijdje kwam de vermiste Francis terug te voorschijn. We waren blij hem terug te zien, gezien hij meer dan een uur vermist was. Hij zei dat het hem een tijd duurde eer hij een toilet vond en dat hij een pad moest volgen, aangegeven door de politie (om de festiviteiten niet te storen). Daarom duurde het extra lang om terug te keren. Dus geen dronken Japanners, maar gewoon een lange omweg.
De tijd kroop voorbij en meer mensen wandelden voorbij met vuur. “Saireya Sairyo” bleef met regelmaat weergalmen door de straten. We bleven niet zitten en vroegen ons openlijk af af waar er “meer” te doen was; dus wandelen we naar de plaatsen waar meer mensen samen kwamen. We passeerden enkel huizen waar antieke samoerai outfits tentoon gesteld waren voor de ruiten (mooi), samen met andere familierelieken.
De terugkeer naar Kyoto
Na enkele uren van dit “vuurdragen” en het heen-en-weer wandelen om iets meer te zien van hetzelfde, waren we het wat beu gezien. We hoorden ook van enkele mensen dat dit de hele avond door zou gaan en de finale pas heel laat zou zijn (en niet goed toegankelijk), wat Steven enorm enerveerde. Dus beslisten we om maar terug te gaan naar K’s House.
Om terug te wandelen, moesten we een pad volgen, aangegeven door de politie (zoals Francis ons had gezegd). Maar dat pad leidde ons niet naar het station, maar naar een zijwegje waar honderden mensen stonden te wachten. Gewoon wachten. Op dat moment wisten we niet op wat of op wie, maar we hoopten dat het de trein was.
De groep wachtenden schoof maar HEEL traag vooruit, waarop we spontaan het tweede deel van het advies herinnerden (“keer laat terug”). Tijdens dit wachten, ontmoetten we een Italiaan die ook in K’s House overnachtte en eerder al had kennis gemaakt met de Duitser. Hij was ook sociaal, zodat we uiteindelijk een internationaal groepje van 6 werden.
Na meer dan een uur wachten in deze rij (of zo voelde het toch aan), zagen we het licht aan het einde van de tunnel (bijna letterlijk). We zagen ook eindelijk de reden waarom deze rij zo traag vooruit ging. Op het kruispunt waar de “toeristen” de straat moesten oversteken om naar het station te kunnen gaan, hield de politie alle mensen om de paar minuten tegen, zodat de figuranten van het festival zo vlot mogelijke doorgang zouden hebben. Enkel tijdens de momenten wanneer er geen figuranten waren, lieten ze toeristen door naar het station. Geen wonder dat de wachtrij zo tergend traag vooruit ging.
Wachten om 1 kruispunt over te steken
Het moment dat we dit kruispunt eindelijk konden oversteken, was ook het moment dat we het station zagen in de verte. Het duurde dan ook niet lang eer we daar aan kwamen. Eveneens duurde het (gelukkig) niet lang eer er een trein arriveerde in het station. We stonden als eerste om aan te schuiven en hadden dan ook (gelukkig) een zitplaats. Eindelijk zitten. Gezien de “gegijzelde toeristen” maar traagjes werden vrij gelaten door de politie was er voor iedereen op de trein een zitplaats beschikbaar.
Nadat de trein arriveerde in het kleine stationnetje in Kioto, zei Colette dat ze de metro had genomen naar dit stationnetje. Ze legde uit dat hoewel er niet veel metro stations zijn in Kioto, er hier wel een vertrok, en er een stopplaats was op een paar honderd meter van K’s House (wat ook niet ver van haar verblijfplaats was). We voelden ons spontaan dom omdat wij de bus genomen hadden en een half uur te voet “getsjoold” hadden om aan dit stationnetje te geraken. We namen dan ook samen de metro naar de aangewezen plaats.
Gezien het ergens tussen 9 en 10 ’s avonds was op dat moment, zijn we allen samen gaan eten bij Manzo’s, met z’n zessen. Tijdens de maaltijd hebben we het over de verschillen tussen de Belgische, Duitse, Britse en Italiaanse cultuur en mensen. Oh, ik had een kom curry udon noedels met sake. Pikant, maar heel lekker.
Na onze maaltijd zeiden we gedag aan Colette (die niet overnachtte in K’s House). We namen nog wat groepsfoto’s en bezochten de nabij gelegen Family Mart (en bevestigden nogmaals onze terugkerende grap). We kochten nog wat bier (deze keer mét alcohol) en genoten er samen van in de lounge van K’s House. Het was een van de leukste avonden van de reis, ook al was het vuurfestival zelf niet zo geweldig.
Voor we naar bed gingen, zeiden we gedag aan de Italiaan en Duitser, gezien zij de volgende dag verder gingen met hun reis (weg van Kyoto). Wij maakten ondertussen plannen om de volgende dag naar Nara te gaan, met Colette. Dat was dan weer een dag om naar uit te kijken.
Afwisselend met de Italiaan en Duitser op de foto
Reacties
Een reactie posten