V in Japan - Dag 13: Kioto

Dag 13: De tourist uithangen in Kyoto

• Datum: donderdag 25 oktober
• Weer: Zonnig en gezellig warm
• Gemoed: Oké, maar zeer vermoeid wordend naar het einde van de dag
• Passend lied: Death Cab for Cutie - You are a tourist

Fushimi Inari Shrine

Na het rituele opstaan en onszelf opfrissen, verlieten we K's House voor de dag en wandelden we door de straten van Kioto. We wandelden terug naar het Sukiya restaurantje waar we een paar dagen geleden ontbeten hadden om opnieuw een Japans ontbijt te verorberen. Sinds ik de curry van dan nog niet vergeten was, snuisterde ik door de kaart om iets anders te kiezen. Gezien ik op geleend geld leef, wist ik dat ik mijn keuzes zo goedkoop mogelijk moest houden. Ik spotte een goedkoop Japans ontbijt, met rijst miso soep, ei en zalm (en zonder natto). En gezien de negatieve ervaring van een paar dagen geleden, viel deze maaltijd al bij al goed mee. Geen wonderlijke maaltijd, maar ook niet bar slecht.

Na het ontbijt wandelden we verder naar het station om wat cash bij te halen. Ik probeerde mijn bankkaart opnieuw, maar deze werd nog steeds geweigerd (wat voor redelijk wat gevloek zorgde van mijn kant). Uit pure miserie leende ik wat meer geld van Francis.

Nadien namen we de trein van Kioto naar Inari (een ritje van 3 minuten), om het fameuze Fushimi Inari Shrine te bezoeken en vooral de vele Torii poorten te bezichtigen. Je kunt deze poorten echt niet missen, je ziet ze al van het moment je het station verlaat (samen met de vele beelden van vossen).

Zicht net aan het station

Eerst was er de wandeling naar het schrijn zelf. Eens we bij het schrijn waren, namen we een van de vele wandelpaden doorheen alle poorten. Dit was een heel mooie en speciale wandeling.

We merkten dat elke poort gedoneerd was door iemand (de familienaam is in de poort gegraveerd) en we spotten een bordje dat weergaf dat je een poort kon kopen. Voor ongeveer 193 000 yen had je al een kleine poort (zo’n €1425) en natuurlijk: hoe groter de poort, hoe hoger de prijs. We vonden dit al bij al relatief goedkoop, maar hadden natuurlijk niet genoeg geld om er eentje te kopen.

En zo gaat het verder... veel verder

Na enkele kilometers gewandeld te hebben door poorten en over vele trappen heen, namen we een andere route naar beneden en wandelden we terug naar het station.

Sanjusangendo: De tempel met 1001 beelden

Eens terug in Kyoto, gingen we naar de busterminal. Daar kochten we opnieuw een buspas. Alle bussen in Kioto voor 1 dag voor 500 yen - dat viel goed mee. En deze keer zouden we er meer gebruik van maken dan de dag van het vuurfestival. Met de buspas in handen sprongen we op de bus en gingen naar onze volgende halte: de tempel met 1001 beelden voor de god Kannon genaamd: "Sanjusangendo".

Zoals in de meeste museums, was het ook hier niet toegelaten om foto’s te nemen binnenin. Spijtig, want de beelden voor de godin Kannon (Boeddhistische godin van genade) zijn mooi op te zien.

En voor de vierde (en laatste) keer op deze reis, probeerde Steven nogmaals zijn geluk met een “fortune note”. En eindelijk kreeg hij eens een briefje met relatief goed geluk (hij was opgelucht).

Ginkakuji: Het zilveren paviljoen

Na het bezoek aan deze tempel namen we de bus naar het zilveren paviljoen: Ginkakuji. Opnieuw veel mensen (rijtje schuiven) en veel souvenirwinkeltjes, maar deze keer negeerden we deze. Het paviljoen zelf was niet zo super (we mochten er trouwens niet binnen), maar de omliggende tuin is heel erg mooi.

Het Nijo-jo paleis

Het volgende op ons programma was de site van het oud paleis, de Nijo-jo site. Dit is blijkbaar een site met zowel een zomerpaleis als een winterpaleis (Ninomaru & Honmaru paleis).

Enkel het Ninomaru paleis is open voor bezoek, maar je kan gerust rond het andere paleis wandelen. Zoals gewoonlijk mocht je geen foto’s trekken binnenin. Hier mocht je zelfs niets natekenen of schetsen (raar). Maar het is zeker een bezoek waard, ook al duurt het een hele tijd om alles hier te zien. De vermoeidheid begon zich ietwat te manifesteren in mij na dit alles, maar we zetten dapper door: Op de bus en op naar het volgende!

Het gouden paviljoen – Kinkakuji

Het laatste op deze trip was een bezoek aan het gouden broertje van de Ginkakuji, namelijk het gouden paviljoen (Kinkakuji).

Kinkakuji is een tempel die met echt bladgoud bedekt is. De Ginkakuji (het zilveren paviljoen) was geïnspireerd op dit gebouw. We zagen deze tempel met de zonsondergang, wat het wel extra mooi maakte om te zien (alhoewel niet zo ideaal om foto’s te trekken).

Als je de twee tempels met elkaar vergelijkt, was de Kinkakuji mooier. Maar oh jee, de omliggende tuin hier was nogal onverzorgd. Ditt was het omgekeerde van de Ginkakuji site, waar de tempel niet echt speciaal was, maar de tuin erg mooi.

Steven was niet echt onder de indruk van de tuin

Einde van deze dag – Laat ons iets drinken!

Na dit bezoek namen we een erg lange busrit terug (26 haltes, een rit van meer dan een uur). Nadien wandelden we terug naar K’s House.

Voor onze laatste nacht hadden we opnieuw andere gasten in onze kamer. Deze keer waren het 3 Canadezen: 2 meisjes en een jongen. Na kennis gemaakt te hebben, kwamen we nog een laatste keer samen met Colette (morgen was onze laatste volledige dag in Japan, maar Colette bleef langer in Japan).

Om het af te leren, gingen we nog een laatste keer naar Manzo en bestelden we wat speciale dingen. Ik bestelde de “Fried potato” (wat frietjes van de zoete aardappel bleek te zijn) en “fried shrimp with mayonessa” (gebakken reuzegarnaal met mayonaise).

Na Manzo, gingen we opnieuw naar het Zen café, waar we opnieuw wat Belgische biertjes dronken en ik nog wat Takoyaki bestelde (smaakt echt goed). En blijkbaar werd het geapprecieerd, als je het berichtje kan lezen in de foto.

Na een tijdje begon de opgestapelde vermoeidheid me in te halen (het rondreizen had me moe gemaakt). Deze keer was het mijn beurt om vroeger naar bed te gaan. Ik zei gedag aan iedereen en vaarwel aan Colette. En ik ging slapen, terwijl zij rustig nog wat verder dronken.

De volgende dag was de terugrit naar Tokio. Meer daarover in de volgende post.