Filip in Japan #3: Dag 14: Terug in Osaka
- Datum: Dag 14 - Donderdag 05 oktober 2023
- Gemoed: Beter dan de vorige dagen
- Weer: Iets frisser dan de vorige dagen
- Passend lied: Akiko Wada - Kanpai Funk
Terug in Osaka
Terug naar Den Den Town
Die ochtend werd ik wakker in Osaka. Ik bestudeerde mijn gehavende rechterbeen en oordeelde dat aan mijn enkel te zien, ik het misschien beter iets rustiger aan zou moeten doen de komende dagen.
Ik douchte en ontbeet op het gemak. Het ontbijt dat ik de vorige avond had gekocht in de nabijgelegen superette smaakte... verbazend lekker. Huh... Ja, snacks en ontbijtkoeken in superettes hebben vaak nogal een kwaliteit waar ze in kranten gemiddeld een 6/10 aan zouden geven. Maar deze appelkoeken waren gerust een 8/10. De iced coffee die ik er bij gekocht had smaakte ook lekker. Ja, dit kon gerust een pak slechter uitgedraaid hebben. Niet mis.
Eens ik ontbeten had, maakte ik mezelf klaar voor de dag en vertrok rond 10u uit het hotel. Gezien deze avond een foodie tour stond gepland in het Shinsekai gebied, wou ik hier niet ver uit de buurt gaan. Dus ik besloot terug te gaan naar Den Den Town en Kuromon Market. Ja, ik had dit reeds gedaan in 2018, maar deze markt in Osaka is ideaal voor een lunch, en Den Den Town blijft gewoon fun voor een anime fan zoals ik.
Op pad naar Den Den Town wandelde ik door een klein park (Aizen Park). Ik had het op de planning gezet omdat het "en route" lag, maar gezien mijn eerdere ervaringen met kleine parkjes, lagen mijn verwachtingen erg laag. En ja, dit was ook een park dat op de lijst mag staan van parkjes dat je best zo rap mogelijk vergeet. Laat ons maar verder gaan.
Eens in Den Den Town toegekomen, begon ik rond te snuisteren in de vele anime figurine winkels. Maar als ik de prijzen zag van de figuurtjes, mocht ik blij zijn dat ik mijn aankopen reeds had gedaan op andere locaties. Zelf in de tweedehands figurine winkels die op deze locatie liggen, waren de figuurtjes verschillende honderden yens duurder, laat staan de nieuwprijzen (wow). Met andere woorden: ik keek en genoot, maar liet alles links liggen.
Kuromon Market
Rond de middag wandelde ik verder naar Kuromon Market. Ik dacht ondertussen na over wat ik hier zou kunnen eten. Voor het zekerste opende ik de TripAdvisor oplijsting van de geplande avondactiviteit en zag wat er allemaal gepland stond - dit om zeker te zijn dat ik deze middag niet hetzelfde zou eten.
Eens aangekomen bij de markt, slenterde ik door de drukke markt en genoot van wat de kraampjes allemaal aanboden. Dan vallen mijn ogen plots op "grilled eel" (gegrilde paling). Dit had ik nog niet gegeten tijdens mijn reizen in Japan. Gegrilde paling is zo'n typisch Japans gerecht dat je op zijn minst één keer moet geprobeerd hebben. Ik kocht het, samen met een beker vers geperst meloensap.
Met beide in handen zette ik mij op een van de bankjes bij dit standje en genoot van mijn middagmaaltijd. Mijn mening: Best lekker. Niet iets dat ik snel opnieuw zou eten, maar ook niet iets dat ik zou weigeren als het me aangeboden zou worden.
Met deze kleine lunch achter de kiezen, slenterde ik verder door Kuromon Market. Ik keek rond en vergeleek in mijn hoofd met dezelfde markt in 2018. Ja, op het eerste zicht bleef dit een drukke marktplaats. Maar het viel op dat hier toch minder volk rond wandelde dan in 2018 en dat er iets minder kraampjes waren. Dit laatste was moeilijker te herkennen, omdat in het centrum van de markt alle kraampjes bezet waren. Maar eens je de zijstraatjes en uiteindes van de markt bezocht, was er veel meer leegstand. Ja, de coronacrisis heeft ook hier wel degelijk ingeslagen. Dat konden ze hier niet ontkennen, hoewel ze duidelijk geprobeerd hebben.
DenDen Town deel 2
Eens ik het gevoel had alles gezien te hebben van Kuromon Market, keerde ik terug naar de regio waar DenDen Town startte. De eerste stop hier: De Dragon Quest Lawson superette.
In 2018 had ik hier gepasseerd en dacht ik dat dit enkel gevelbekleding was - een reclame. Ondertussen had ik geleerd dat het meer dan enkel een reclamebanner was - dit is de enige superette die een (permanente) samenwerking heeft met de Dragon Quest game franchise en altijd reclame maakt voor de laatst uitgegeven game in de franchise. Ik ging dus binnen en was blij verrast. Bij het openen van de deuren klonk niet het standaard superette belletje, maar wel het game geluid uit de games als je een gebied binnen of buiten gaat (grot, stad of wat dan ook). Er was hier merchandise van Dragon Quest (helaas, de interessantste dingen waren uitverkocht). En er waren nog andere leuke dingen te vinden hier. Dit bracht een glimlach op mijn gezicht.
Eens terug buiten, kuierde ik rond in de enkele grote straten die Den Den Town omvat. Elke winkel die me ietwat interesseerde ging ik binnen, of nam ik een foto van (of beide).
En hoewel ik door meer dan een dozijn winkels gegaan ben, had ik niets gekocht (goed voor mijn nu beperkte portemonee)... al moet ik toegeven dat ik even ERG getwijfeld had toen ik plots de fysieke editie zag van Needy Streamer Overload, een geweldige game die ik eerder dit jaar op PC gespeeld heb, en recent enkel in Japan een fysieke editie gekregen heeft op de Switch. Mijn verzamelaarsinstincten sloegen op hol. Maar de prijs was nogal hoog en mijn budget beperkt. Met pijn in het hart heb ik de game moeten laten staan...
Shinsekai bij dag
Gezien ik wat tijd over had tot de geplande activiteit, wandelde ik vanuit Den Den Town verder naar Shinsekai. Shinsekai ligt in het verlengde lag van Kuromon Market en Den Den Town, dus het was een korte wandeling. De grote toren was al van ver te zien. Ik verkende de straatjes, maar zag dat dit uitgaansgebied pas volledig tot zijn recht zou komen als het donker zou zijn.
Hierna stond een nabij gelegen Don Quijote winkel op het plan. Het was eventjes zoeken om vanuit Shinsekai hier de correcte ingang te vinden. Maar na een tiental minuutjes tsjolen en zoeken, vond ik dit toch. En eens binnen was dit een spektakel voor ogen en oren
Ter referentie: De Don Quijote winkels in Japan zijn een ervaring. Het zijn discount winkels, alla Action of Kruidvat. Maar hier hebben ze vanalles. En met vanalles, bedoel ik producten in alle mogelijke categorieën die je kan bedenken. Het enige probleem met deze winkels is dat alles een beetje door elkaar ligt en je vaak verdwaald kan lopen in deze winkel zonder ook maar iets te vinden wat je nodig hebt.
Eens buiten zet ik me eventjes op een bankje om wat uit te rusten. Ik had opnieuw veel meer gewandeld dan gedacht - ik kan het niet laten, hé.
De Osaka Foodie tour: De start
Ik wandelde naar het verzamelpunt van de Osaka foodie toer. Dit was aan "uitgang 1" van de grote metrohalte Dobutsuen-Mae. En als extra referentiepunt (voor diegene die twijfelden over de juiste metroexit) gaven ze de nabij gelegen Family Mart superette mee. Ik vond de locatie hierdoor redelijk vlot. Maar gezien ik nog wat te vroeg was, ging ik die nabij gelegen Family Mart superette dan maar even binnen. Ik snuisterde door de gangen op zoek naar iets interessant. Helaas was de Kirby taart van enkele dagen terug uitverkocht. Maar wat ik hier wel zag was snoepjes in thema van de populaire anime serie Spy x Family (natuurlijk met het gezicht van Anya). Ik liet het hangen, maar maakte een mentale nota om hier later terug te keren.
Eens terug buiten zag in een groep praten. Ik vroeg of dit voor de foodie tour is en kreeg als antwoord dat de groep vol zat. Huh...?
Dit sloeg me met verbazing, gezien mijn reservatie bevestigd was. Maar dan voegde de gids er aan toe dat er verschillende groepen waren en ik vermoedelijk in de volgende toer zou zitten. Dit bleek correct te zijn. De Osaka foodie tour is blijkbaar zodanig populair dat er DRIE tours zijn die ongeveer op hetzelfde moment starten. En alle drie de tours starten vanop deze locatie, met een kwartier verschil in starttijd. Dit laatste aspect was niet duidelijk gemaakt tijdens de reservatie, dus er waren een aantal mensen die nogal verward waren over de "volle groepen" (ik was duidelijk niet de enige).
De gids van "groep 1" wees enkele andere mensen aan, en ik voegde me bij hen. Ja, ook deze mensen waren aan het wachten op "groep 2". Het duurde niet lang eer ander emensen zich hier ook aan sloten. Er was een koppel uit Noord-Ierland, een zwarte jongedame uit South Carolina, een zwaardere Amerikaan met opvallende krulsnor (die ik al een paar keer eerder gespot had zowel hier, als in Hiroshima), een jong koppeltje Amerikanen en dan een als laatste een koppel Engelsen. De Engelsen en de Noord-Iersen hadden elkaar de avond hiervoor al ontmoet en waren blij elkaar terug te zien - zeker omdat de vrouw van het Engelse koppel jarig was (extra feest). Toen dit naar boven kwam, zei het jonge Amerikaanse koppel dat ze ook een reden hadden tot feesten - ze waren hier op huwelijksreis.
Als laatste kwam de gids er bij. Dit was een jolijtige Amerikaanse die al enkele jaren in Japan woonde. Ze was helemaal in haar nopjes toen ze hoorde over de huwelijksreis en de jarige. Ze zat vol enthousiasme, en dit straalde af op de volledige groep. Ik wist het direct: dit zou een leuke avond worden.
Tijdens de introductie van iedereen kwam er nog iemand bij de groep. Maar nu hoorde ik de woorden die ik eerder hoorde. Deze groep was volledig, er startte straks nog een derde groep (wauw, enorm populair).
Tijdens de introductie vroeg de gids wie er allergieën had. Ik had kennis gegeven van mijn paddenstoelenallergie (wat geen probleem zou zijn). De zwaarlijvige Amerikaan zei echter dat hij een allergie had aan schaaldieren. Dat zorgde voor wat onrust bij de gids, gezien Japan nogal veel vis en schaaldieren serveert. Maar de Amerikaan zei dat het niet het volledige vis-spectrum was, en hij wel zou aanduiden wat hij wel of niet zou mogen eten. Was oké voor de gids, maar ze zorgde er wel voord dat ze altijd een oogje in het zeil zou houden.
Hierna vertelde de gids over de buurt Shinsekai. Ze gidste ons alonder de treinsporen en loodste ons doorheen een smal straatje waarvan ze zei dat we deze verschillende keren zou doorkruisen deze avond. Dit bleek waar te zijn, want de eerste drie restaurantjes lagen in dit smal straatje.
De Osaka Foodie tour - de eerste restaurantjes
Tijdens deze trip zouden we stoppen in vijf verschillende restaurantjes van verschillende nature. In elk restaurantje waren er hapjes voorzien, en doorheen de trip waren er op 2 locaties een drankje voorzien. De rest was op eigen kost. De uitleg en trip gingen snel en ik liet het als een wals over me voorbij gaan.
Eerste stop: een klein restaurantje gespecialiseerd in Kushikatsu. Dit kwam me bekend in de oren van de bar hopping trip in 2018. Maar dit restaurantje gebruikte een variatie, een twist. In plaats van de gefrituurde hapjes in de saus te "dippen", werd hier de saus als marinade in een flesje mee gegeven. Er volgden drie hapjes (vleesje, garnaal en een ananas op prikkers).
Hier hadden we ook ons eerste drankje: een "lemon sour" alcoholische drink, in verschillende variaties. Ik nam de variatie met een vleugje honing. Was oké, maar geen super fan van lemon sours. Op deze locatie kon je de lemon sour ook bestellen mét verse citroen. Twee personen uit de groep bestelden dit en kregen... elk een halve citroen en een fruitpers. Verser kon niet (lol).
Bij het krijgen van onze drank, zei de gids: "Nu gaan we een echte gewoonte uit Osaka doen. Klinken en luidkeels "Kanpai" roepen. (santé in het Japans)". Zogezegd, zogedaan. We klonken en riepen "Kanpai!". En dat zou bij elke komende bar terugkeren.
Tweede stop: Een restaurantje gespecialiseerd in "karaage", ofte gefrituurde stukjes kip. We kregen twee soorten, met verschillende kruiding (weinig verschil te merken in mijn mening). Hierna kregen we een gefrituurde garnaal met viseitjes. Hier konden we op eigen kost een drankje krijgen, maar met enkelen pasten we en lieten we het bij het water.
Op weg naar het derde restaurantje passeerden we aan een boogschietstand (een soort permanente kermisattractie). We waren hier al eerder gepasseerd, maar deze keer stopten we en gingen we even binnen omdat een paar mensen uit de groep wilden schieten (en de gids zei dat we tijd hadden). Helaas zaten er geen scherpschutters in de groep.
Derde stop: Een "standing bar". Dit was het type restaurantje dat HEEL weinig plaats heeft. Je kon hier enkel rechtstaan rond de toog - that's it. In dit type restaurant ga je enkel binnen gaat voor een paar hapjes en een drankje - en dan maak je je snel vanonder de voeten zodat de volgende klanten binnen kunnen.
Hier kregen we drie hapjes, en het tweede drankje. Het eerste hapje was een variant op okonomiyaki, genaamd tonpeiyaki. Het tweede was reimen noedels (koude noedels), die we in een sojasausje en wat lente-uitjes moesten mengen en dan opeten (lekker). Als laatse was er een klein visgerechtje (waar de gids en ik de gesnorde Amerikaan met visallergie even grilden over waarom hij alles wat hier op lag wel mocht eten - het was gecompliceeerd). Op deze locatie kregen we ons tweede drankje. Hoewel onze gids terug hintte naar de lemon sours, zei ze dat deze plaats ook umeshu schonk (een likeur gebaseerd op abrikozen of pruimen), ging ik hier volledig op in. Umeshu is echt lekker.
Bij het buiten gaan, herkende de gids enkele locals en ging ze er zeer vriendelijk en luid mee om. We vroegen dan ook hoe frequent ze deze trips doet. Bijna dagelijks, was het antwoord. Ze deed dit al een paar jaar, en ze zei dat dit een geweldige job was (kon ik best geloven).
Daarnaast vroegen we ook wat info over de beelden van een figuur genaamd "Billiken" dat hier overal te zien was. Billiken is de "God van dingen zoals ze moeten zijn". Billiken is het icoon van de Shinsekai wijk en is een geluksbrenger. Raar genoeg is Billiken geen traditioneel Japanse god... het is een Amerikaanse uitvinding van begin jaren 1900. Maar om een of andere reden sloeg deze rare mascotte enorm aan in Japan en is deze hier nu overal in deze wijk te vinden - omdat het een god is die goede vibes verspreid.
Foodie tour vierde stop: Ichiban Takoyaki
Zo kwamen we bij onze vierde stop in Shinsekai. Dit was een "award-winning" restaurantje gespecialiseerd in takoyaki. Dit getiteld "Takoyaki Ichiban Osaka Shinsekai". Letterlijk vertaald is dit "Nr 1 takoyaki in Shinsekai Osaka". De gids zei: "ook al heb je al takoyaki gegeten, je hebt er nog nooit gegeten zoals hier klaar gemaakt.
We zetten ons neer en er werden twee schotels met takoyaki balletjes neer gezet, elk met een iets andere smaak (een standaard smaak en een specialleke van het huis met look). En ja, de octopus balletjes waren erg lekker - de grootspraak was terecht.
Hier moesten we onze eigen drank kopen en de gids prees een whiskey aan en zei dat deze zaak een speciale deal had met een van de grotere whiskeymerken om als enige in Osaka hun whiskey te serveren. Ik had echter geen zin in whiskey of highball, dus bestelde een speciaal biertje. Ik koos een standaard formaat (grote bieren zijn standaard halve liters), maar tot groot jolijt van de rest van de groep kwam de chef af met een mini-glas van zo'n 15 à 20cl - een stuk kleiner dan iedereen had gedacht. Ik deed natuurlijk mee met het gelach en aanvaardde het biertje met mijn hoogste smurfenstemmetje, tot groot jolijt van de groep.
Tijdens deze stop moest onze gekrulde Amerikaan weg. Hij had enigzins aan het begin gewaarschuwd dat hij een "meeting" had met vrienden. En hij kreeg bericht dat hij weg moest. Sorry, maar als je een betaalde tour laat vallen is dit niet voor "vrienden" (if you know what I mean). En dat had iedereen in de groep ook wel door. We zeiden hem dan ook kleurrijk gedag toen hij weg ging.
Niet veel later kwam de eigenaar naar buiten met een ERG grote takoyaki bal met een kaarsje op, terwijl op de bluetooth speaker in de zaak Happy Birthday gespeeld werd. Ja, de chef was op de hoogte van de jarige in de groep, dus dit moest gevierd worden! De sfeer zat en bleef dan ook goed!
We bleven nog even zitten en napraten. Aan de overkant van dit restaurant spotten we een beeld van een kwaad uitziende chef die we in Shinsekai ook al op andere plaatsen gespot hadden. We vroegen de gids wat dit was. Dit bleek de "uitvinder" te zijn van de Kushikatsu zoals we dit vandaag kennen. Zijn strenge blik en gekruiste armen (met kushikatsu spiesjes in hand) was dan ook om duidelijk te maken aan de mensen: slechts één maal dippen. NIET MEER! De zaak van deze chef en de oorsprong van kushikatsu lag in deze wijk. Daarom dan ook dat we op plaatsen waar kushikatsu geserveerd werd, dit beeld te zien was.
Foodie tour vijfde stop: Hachi fukujin
Op weg naar de vijfde stop was het ondertussen goed donker en was duidelijk dat de neon reclame overal goed begon te schijnen. We passeerden een mooie plaats waar we stil stonden om foto's te nemen - enerzijds van de neon reclame, anderzijds van onszelf met de verlichte toren op de achtergrond.
De gids waarschuwde dat het wel eventjes wandelen was naar onze laatste bestemming, en dit was niet gelogen. Het laatste restaurantje lag even buiten Shinsekai en verliep langs de route die ik deze namiddag gedaan had om de ingang te zoeken van de Don Quijote winkel. De gids waarschuwde dat dit een soort sloppenwijk of achtergestelde buurt was. En ja, dat was me deze namiddag wel een beetje opgevallen. Er liepen wat "speciale" mensen rond waarvan je je afvroeg wat ze gedronken of gerookt hadden (om het zacht uit te drukken).
Er gingen wat alarmsensoren af in de groep (vooral bij de Amerikanen), maar het was gelukkig allemaal zo erg niet. Een sloppenwijk in Japan is lang niet hetzelfde als een sloppenwijk in Amerika. Dat zei ik ook tegen het jong gehuwde koppeltje en ze lachten terug, duidelijk makend dat ze hier inderdaad niet bang hoefden te zijn dat iemand hen met een pistool zou bespringen. Japan is een pak veiliger dan Amerika.
Uiteindelijk landden we bij onze laatste bestemming: "Hachi Fukujin izakaya". Aan de deur stond echter een man in samurai outfit. Blijkbaar hoorde deze man bij de zaak (later werd ons duidelijk waarom) en nodigde ons uit om foto's met hem te maken. Wij deden natuurlijk vrolijk mee. Na dit bezoek vertelde de gids dat de man in samurai outfit eigenlijk een voormalig pro-worstelaar was die dit restaurant gekocht had en nu touristen vermaakt (in samurai outfit onder andere). Blijkbaar zet hij zich enorm in voor de sloppenwijk en probeert hij de buurt een beter imago te geven (bijvoorbeeld door kinderen van arme gezinnen grote kortingen te geven in het weekend zodat ze op zijn minst één goede maaltijd per week binnen kregen). Een respectabel en nobel doel!
Na de fotosessie mochten we binnen en werden we gezeten aan de toog. Dit restaurant was gespecialiseerd in maaltijden "zoals thuis", dus hier kon je dingen krijgen die je elders niet op een menu zou zien staan. We kregen een huisgekookt stoofpotje, een yakisoba maaltijdje, en een groentenmaaltijd met shiitake paddenstoelen. Toen het derde werd rond gedeeld, gaf de gids al tekens aan mij dat er paddenstoelen in zaten. Ik bevestigde en zei dat ik dit aan mij zou laten passeren. De andere twee schoteltjes waren best lekker.
Als laatste kregen we een dessert. De chef gaf een shoteltje aan iedereen en zei de woorden "Osaka joke". Toen we het bord zagen, verstonden we de mop en lagen we plat van het lachen. Ook probeerden we allerlei eufemismen te verzinnen voor wat we zagen: Paddenstoel, vuurwerk, observatietoren, enz. Maar oordeel vooral zelf.
Als extraatje kregen de jarige en het gehuwde koppeltje een extra shotje alcohol. Ook hier werden ze gevierd.
Eens alles betaald was, gingen we terug naar buiten. De samurai had zichzelf "ontgriefd" en zat op het gemak een sigaretje te roken. Hij zei ons gedag en gaf iedereen een fist-bump. Deze locatie gaan we nog lang onthouden!
Einde trip... Karaoke? Karaoke!
Dit was het einde van de food tour. De gids vroeg ons of er nog vragen waren en zei dat ze ons anders terug zou gidsen naar het startpunt. Het huwelijksreiskoppel vroeg haar waar een goede karaoke zou zijn, omdat ze dit eens wilden meemaken.
Toen ze dit hoorde, begon de gids te glunderen... "Ik ken een adresje... maar hebben er nog mensen zin in karaoke?" Omdat de sfeer in onze groep zo goed zat, zeiden we allemaal volop "JA!".
De gids leidde ons naar een cafetje een paar minuten verder. Ze opende preventief al de deur terwijl ze nog uitleg aan het geven was. Dit omdat het een klassiek rokerscafé was en het zo een beetje kon "verluchten". Ondertussen vroeg ze wel of er plaats was voor een groep. Dat was oké.
Tegen ons zei ze dan: "Jullie hoeven geen podiumvrees te hebben, luister gewoon even naar hoe de andere klanten zingen." En ja, dat was niet gelogen. We gingen binnen, bestelden iets om te drinken en luisterden naar de "zangkwaliteiten" van de andere bargasten. Toonvast was wel het LAATSTE wat je kon zeggen over hun zangkunsten. Het gaf alleszins voldoende motivatie voor de minder goede zangers in onze groep om ook te proberen.
Het huwelijksreiskoppeltje begon met hun openingsdans. Panic at the Disco met "I write tragedies, not sins" (speciale keuze als openingsdans, maar ieder zijn keuze, hé). Daarna volgde meezinger na meezinger. Ik deed ook mijn deel met "Mr. Brightside" (een klassieker die recent 20 jaar werd) en later ook nog "Viva la Vida". Die laatste zat nog goed in het geheugen omwille van de Radio 2 singalong van vorig jaar.
Ik had verzwegen dat ik kon zingen (om de mindere zangers niet te ontmoedigen), maar na Mr. Brightside had iedereen dit wel door ("YOU CAN SING!" schreeuwde iemand luidkeels). Ik ga niet liegen: karaoke doen in Japan stond in het geniep redelijk hoog op mijn verlanglijstje. Dit was dus mijn moment. Maar ja, ik had niet te veel op de queue gezet van de karaoke machine - ik wilde dit moment delen met iedereen en de micro niet "claimen" voor mezelf.
Eens we allemaal voldaan waren van alcohol en gezang, rekenden we af, gingen we naar buiten en zeiden we gedag aan elkaar. Dan gingen we terug richting hotel. Dit was een geweldige avond!
Op terugweg stopte ik nog even aan een superette voor ontbijt voor morgenvroeg, maar verder was het richting hotel. En dan bedje in, want het was al laat en de volgende dag had ik nog een speciaal programma voor de boeg.
Maar dat is voor een andere keer. Tot dan, V uit!
Reacties
Een reactie posten