Filip in Japan #3: Dag 16: Himeji en Narita
- Datum: Dag 16 - Zaterdag 07 oktober 2023
- Gemoed: Oké, maar er mag een einde aan komen voel ik
- Weer: Opnieuw erg warm, voor een laatste keer
- Passend lied: Oscar Oscar - Himeji
Himeji en Narita
Vaarwel Osaka
Die ochtend werd ik voor een laatste keer wakker in Osaka. Deze nacht was een normale nacht (in vergelijking met de vorige). Geen koorts opstoot, geen muziek op de achtergrond - gewoon rust. Mag ook eens, hé.
Ik friste me op, ontbeet, grabbelde mijn gerief bij elkaar en sloot mijn koffer en rugzak. Ik keek nog een laatste keer rond of ik niets vergeten was en zei mijn kamer gedag. Tijd om te vertrekken.
Eens beneden checkte ik me uit bij de balie. Alsook toonde ik mijn gsm aan de bediende om te tonen dat ik het hotel volgde op Instagram. Zoals de bediende op de eerste dag had gezegd, kreeg ik voor dit volgen een gratis drankje. Ik koos nog zo'n goede café latte en vertrok.
Zoals de dag hiervoor wandelde ik opnieuw door Shinsekai naar de metrohalte. Maar voor ik op de metro stapte, bezocht ik nog een maal de Family Mart hier vlak naast. De Kirby taart... was nog niet bijgevuld (boe!). Maar er hingen nog van die Anya snoepjes. Ik twijfelde even, maar kocht er snel nog een paar zakjes. Eentje voor thuis, en eentje voor als souvenir te geven aan de kindjes van een goede vriend. Met snoepjes in handen sprong ik op de metro en reed ik naar Shin Osaka station.
Eenmaal in Shin Osaka wandelde ik doorheen het station. Het was hier geweldig druk. In dit station merkte ik dat er niet één, maar wel twee burelen zijn van JR. En het was nodig, gezien de drukte. Al bij al heb ik niet zo lang moeten aanschuiven gezien de drukte.
Ik moest evenmin lang wachten op de Shinkansen trein richting Himeji. Ja: het dagplan was Himeji.
Ter referentie: Mijn eindbestemming deze avond was Narita, en Himeji ligt de andere kant ten opzichte van Osaka. En origineel was de planning dat ik Himeji vóór Osaka zou bezoeken en Kobe ná Osaka. Maar de tijd die ik voor beide had, ten opzichte van de dingen die de moeite waard waren om te bezoeken waren omgekeerd evenredig. Dus keerde ik de planning maar om. En die paar uur extra op de Shinkansen zou ik er deze dag wel bij nemen.
Aankomst in Himeji
Eens in Himeji aangekomen was het even zoeken naar een coin locker die vrij was. Ik vond er wel een paar, maar om een of andere reden waren deze enkel toegankelijk met IC kaarten (Pasmo, Suica, etc). Gezien ik zo geen kaart had, had ik een probleem. Wat nu...?
Zoals in andere steden hiervoor, zocht ik dan maar naar het toeristenbureau en vroeg of zij bagageopslag deden. En voor de eerste keer was het antwoord: "Nee"! Huh...?
De bediende verwees naar de "grote" hoeveelheid coin lockers in het station. Maar toen ik vermeldde dat deze vol waren, had de bediende mijn vraag door. Ze gaf de locatie door van een bedrijfje gelocaliseerd aan de overkant van het station. Dit bedrijfje handelde in het opslaan van bagage. Ze gaf me een blad met instructies over hoe dit bedrijfje te vinden en stuurde me wandelen.
De instructies waren wel nodig, want het was een bedrijfje op het derde verdiep in één gebouw dat redelijk verscholen lag in de betonnen jungle rond het station. Gelukkig vond ik dit redelijk vlot met behulp van de instructies. En eens binnen, kon ik snel de bagage overhandigen. Blijkbaar was deze service ook nog goedkoper dan de coin lockers (ideaal!).
Eens terug buiten bij dit gebouw zag ik vlakbij een pendelbus die naar Himeji Castle reed voor 100 yen. Ideaal met mijn enkel die al redelijk om zeep is! Ik sprong op het busje en werd naar het kasteel gebracht, samen met andere toeristen.
Himeji Castle
Eens aangekomen bij de kasteelsite, trok ik mijn ogen open. Dit was immers een immens groot kasteel en kasteeldomein. Geen wonder dat dit kasteel geregistreerd staat als Unesco Werelderfgoed.
Eens ik het domein binnen wandelde arriveerde ik op "Sannomaru Square", het grote open park... euh, laat ons het een verdroogd grasplein noemen. De hitte had dit plein duidelijk geen deugd gedaan. Gezien het groots en vooral open was, en de zon nog steeds geweldig van de partij was, stapte ik snel verder tot aan de ingang.
Ik betaalde de toegang en keek wat hier te bezoeken was. Binnen het betalende gedeelte was er natuurlijk de hoofdtoren van het kasteel, maar daarnaast kon ik ook "Nishinomaru" bezoeken, de zijgebouwen van het kasteel. Ik besloot eerst Nishinomaru te bezoeken en daarna aansluitend de hoofdtoren. Het is allemaal erg interessant om te zien. Gelukkig waren redelijk wat aanduidingen vertaald in het Engels.
Alleen waren mijn voeten en pijnlijke enkel niet zo tevreden met de gigantische hoeveelheid trappen. De trappen in de zijgebouwen vielen al bij al nog mee. Maar de hoofdtoren? Dat waren tientallen sets trappen. Naar boven, en naar beneden. Moest het zicht bovenaan de toren dan nog mooi zijn, zou ik hier snel overheen kunnen kijken. Maar helaas.
p>Bovenaan de toren van Himeji castle waren helaas alleen enkele kleine ruitjes, versterkt toor tralies. Je kon nauwelijks degelijke foto's nemen van het verdroogde plein voor het kasteel. Hier tegenover had de bovenste verdieping van Kumamoto Kasteel een pak mooier uitzicht.
Eens terug buiten het kasteel zelf, was ik nog op hogere grond. Hierdoor was dit eigenlijk de betere plaats om foto's te nemen. Zowel van de kasteeltoren (zo dichtbij) als van Himeji stad. Maar oordeel vooral zelf.
Eens terug in het "park" voor het kasteel, zocht ik een bankje dat toch ietwat in de schaduw stond om mijn middagsnack op te eten. Daarna keerde ik terug naar de ingang, om me te begeven naar de kasteeltuinen. Maar dan net aan de ingang spotte ik... ninja's?! Huh...?
Ja, ninja's. Twee stonden er boven op de kasteelwallen, eentje onderaan om kinderen tegen te houden en te entertainen.
Koko-En - De kasteeltuin van Himeji Castle
Op pad naar de kasteeltuinen spotte ik een traditioneel Aziatisch bootje waarin iedereen een even traditionele strooihoed op had. Ik dacht even dat deze boot afgehuurd was voor deze "show". Maar nee, enkele honderden meters verder vond ik de "startplaats" van deze boot: een verkoopplaats om een boottochtje te doen op de vijver rondom het kasteelgebied. En iedereen mocht zo'n strooihoed op zetten tijdens te tocht. Speciaal, zoveel is zeker.
Een goede honderd meter verder arriveerde ik bij de ingang van Koko-En, de kasteeltuin. Ik betaalde ingang, kreeg een kaartje van het gehele domein en mocht "verkennen".
En verkennen is het beste woord. De tuinen zijn ingedeeld in verschillende afgescheiden delen. Er is een deel voor elk seizoen van het jaar, zodat de kasteelheer altijd iets had om te bezoeken. Er was veel te zien, en het was best mooi. Ook hier was niet alles in bloei gezien het overgangsseizoen. Maar ongeacht hoe waren hier mooie foto's te nemen.
Naar Narita
Eens terug buiten de tuinen was het tijd om terug te keren naar het station. Ja, ik had nog een lange rit voor de boeg, dus ik moest op tijd terug in het station zijn.
Ik had geen zin in een korte busrit met pendelbus, dus ging ik te voet terug naar het station langs een weinig zienswaardig wandelpad. Ik dacht dat dit een winkelstraat ging zijn toen ik dit pad op voorhand had bekeken. Maar hoewel er winkels waren, was dit eerder een drukke weg met hier en daar een winkel. Ach wat, zo werd ik niet afgeleid en stond ik snel terug bij de winkel waar ik mijn bagage had achter gelaten.
Met bagage in hand, stapte ik het station binnen en boekte ik tickets voor de lange treinrit van Himeji naar Narita. En lang is een understatement. Ondertussen was het na 16u en volgens de planning zou ik pas aankomen in naruta rond 21u15.
Maar ook dit zou voorbij gaan.
Het enige twijfelmomentje was bij aankomst in het grootse Tokyo Station. Hier moest ik de overstap maken naar de Narita express en de tijd was enigzins beperkt. Ik vreesde dat dit moeilijk te vinden zou zijn... tot ik de grote rode pijlen zag op de grond die de route aanwezen naar de Narita Express. Wauw... dat maakte het gemakkelijk.
Het "rode pad" volgende, arriveerde ik bij het juiste treinplatform met zo'n 5 à 10 mintuen op overschot. Al bij al had ik niet zo veel tijd over. Was ik even blij dat ik niet hoefde te zoeken naar deze trein.
In tegenstelling hiermee arriveerde ik in Narita station een beetje gedesorienteerd. Ik stopte in de aankomsthal 1 van de luchthaven en moest een busplatform vinden waar de shuttlebus naar Hotel Nikko zou stoppen.
Bij aankomst in het station had ik zo'n vijftal minuten tot de bus er zou zijn. Ik had er weinig hoop op om deze te halen, en natuurlijk was ik zo'n dikke vijf minuten te laat bij het platform. Dus ik moest dan maar zo'n 20 à 25 minuten wachten tot de volgende. Ach, da's niet zo erg. Eens de volgende shuttlebus was aangekomen, stapte ik met een 10 à 20 tal andere toeristen in de bus en reden we naar het hotel.
Maar bij aankomst wachte me een probleemsituatie op....
Hotel Nikko - Het probleem
Bij aankomst in hotel zei de baliebediende dat ik nog moest betalen en dat ze dat nu wensten... Huh?...
Ter referentie: Ik had alle hotels op voorhand geboekt via Booking. En op dit hotel na waren alle betaling vlot en zonder probleem verlopen. Enkel dit hotel had nog niets af gehouden van mijn credit kaart. Dus ik had op zijn minst een discussie verwacht. Maar dit...? Net nu ik mijn credit kaart thuis vergeten was? Nee...
Ja, er ging inderdaad een discussie gaande. Ze wilden dat ik NU betaalde. Ik gaf aan dat ik mijn credit kaart vergeten was en nagenoeg geen geld had, maar wou dat de betaling via Booking zou verlopen, gezien dit voor elk ander hotel zonder probleem gegaan was. Toen ik vroeg waarom dit niet zou kunnen voor dit hotel, kreeg ik een lachende "I don't know".
Oké, DAT was voor mij de druppel - ik ging de "Karen" uit hangen en zou NIET vertrekken zonder de sleutel van mijn kamer.
Eventjes later kwam een collega van de bediende helpen. Zij had meer ervaring en toonde kleine lettertjes die ergens moeten gestaan hebben op de website dat de boeking op Booking.com enkel een bevestiging en geen betaling was. Huh?... Vreemd, maar het kon inderdaad zijn dat ik dit over het hoofd gezien had. Ter referentie: Blijkbaar niet. Zelfs thuis heb ik deze info NIET terug gevonden.
De collega besliste om te bellen met hun contactpersoon van Booking. Was ik blij dat ze ook effectief iemand aan de lijn kreeg, het was namelijk al na 22u. Maar het was ook een geruststelling voor mij, gezien ik er rad van overtuigd was dat Booking dit probleem zou oplossen.
En dat deden ze ook. Gezien alle andere betalingen via Booking probleemloos waren verlopen, had het hotel geen poot om op te staan en konden ze perfect factureren. Ik kreeg een Oké, kreeg een bestelbon en de sleutel van mijn kamer. Ik kon eindelijk naar mijn kamer.
De laatste avond
Ik ging naar mijn kamer op de 11e verdieping en ontlaadde er mijn bagage. Daarna keerde ik terug naar het gelijkvloers... om de Lawson superette te bezoeken. Jazeker, ook HIER was een superette aanwezig. Dit herinnerde ik me nog van de reis uit 2012, toen we hier ook op de laatste nacht gelogeerd waren. En deze Lawson was nog steeds aanwezig én druk bezocht door de hotelgasten.
Ik was van plan om mijn eigen gemaakte noedels op te eten. Dat was perfect voor deze avond, en er was een waterkoker op de kamer aanwezig. Maar ik zocht nog een snack en een drankje voor hierbij. Ik vond het lachwekkende drankje "gin-cider". Natuurlijk was dit geen dubbele aperitief. Deze cider wordt geschreven als "Saida", wat eigenlijk een Sprite-achtige frisdrank is. De cider zoals wij ze kennen wordt geschreven als "Shidoru" en is een pak zeldzamer. Met andere woorden, ik had een gin-Sprite drankje vast. Al bij al best lekker. Zo ook mijn eigen gemaakte noedels.
Na mijn maaltijd pakte ik mijn WiFi zender terug in. Deze moest ik terugsturen op de laatste dag van mijn reis en ik had een terugstuur enveloppe mee gekregen bij de start. Gelukkig was er een postbus in de Lawsons op het gelijkvloers, dus kon ik dit pakketje (samen met nog een postkaartje) posten. Zo zou ik de volgende dag op de luchthaven op zijn minst geen postbus meer moeten zoeken.
Eens terug op mijn kamer nam ik een douche, verzorgde ik mijn pijnlijk uitziend been en bereidde ik mijn koffer en rugzak al zoveel mogelijk voor.
De volgende dag is de lange terugreis en ik moest op tijd opstaan. Ik zorgde er dus voor dat dit zo vlot mogelijk zou kunnen gebeuren.
Maar die terugreis... Da's voor de volgende post. Tot dan, V uit!
Reacties
Een reactie posten