• Datum: Dag 02 - Zaterdag 12 mei 2018
• Gemoed: Ik houd me zelf meer wakker dan ik eigenlijk ben (adrenaline!)
• Weer: Zon!
• Passend lied: Elo Ft. Zico - Osaka

JaPlan - Dag 02: Welkom in Osaka

Landing in KIX: Kansai International Airport

Zaterdagmorgen rond kwart voor acht (oftewel kwart voor een 's nachts in België) landde het vliegtuig in Kansai International airport - het artificiële eiland net naast Osaka. Mijn adrenaline houdt me wakker, maar ik voel toch al dat ik te weinig geslapen heb.

Ik stap uit het vliegtuig en merk al snel dat we niet veel verder kunnen dan enkele roltrappen en schuifdeuren die gesloten zijn en naar een "afgrond" leiden (als je de ene rail negeerde die daar wat in de lucht hing te "zweven"). We wachtten aan de schuifdeuren, op de pijlen die naar de deuren en bijhorende afgrond wijsden. Tijdens het wachten, konden we rondkijken naar de Nintendo Artworks die doorheen de luchthaven verspreid waren.

Toegegeven, dit was best mooi en leuk om te zien

Niet veel later stopte een monorail, die ons van het landingsplatform naar de hoofdterminal zou brengen. De schuifdeuren openden en we stapten op. Eens de deuren terug gesloten waren, zoefde de monorail richting hoofdterminal. Eens aangekomen, stapten we door het hoofdgebouw en schuifden we aan bij de paspoortcontrole.

Net zoals in 2012 verliep dit proces echt vlot. De migratiedienst ging iets minder vlot. Het viel me op dat ze in de 6 jaar tijd overschakeld waren naar een meer digitaal systeem (minder papierwerk in Japan? WAAAT?). Maar dit nieuwe digitale proces ging niet noodzakelijk vlotter.

Het minst vlotte van alles was echter wachten tot mijn bagage van het vliegtuig op de transportband rolde. Dit duurde zo opvallend lang dat ik op een moment begon te vrezen dat mijn koffer het allerlaatste stuk bagage zou zijn dat van het vliegtuig werd gehaald. Maar eens ik mijn zwarte koffer van de band nam en even snel rond mij keek, zag ik dat er nog nog zo'n 10 à 20-tal andere mensen stonden te wachten op de laatste koffers (dus ik was niet de aller-laatste).

Eens ik de douane passeerde en door de laatste veiligheidspoortjes wandelde, was ik eindelijk gearriveerd in de hoofdterminal van KIX (ja, dat IS de afkorting van de luchthaven). Een kleine wandeling naar de Tourist Information Spot (dé nr 1 bron van alle informatie) resulteerde in een treinticket naar het Namba treinstation (ah ja, dat klopte. Dat had ik inderdaad nog nodig) . Daarnaast kocht ik ook de "Osaka Amazing Pass".
De Osaka Amazing Pass hield in: Gratis op het merendeel van de treinen en metro's in Osaka en gratis of goedkopere toegang voor heel wat attracties en andere locaties. Dit over de tijdspanne van twee dagen en een kost van 3300 yen (zo'n €26 in 2018). Ik had op voorhand de rekening al gemaakt en wist dat ik hier heel wat geld mee zou uitsparen in Osaka. En wat een geluk: de bediende legde uit dat ik zelf kon kiezen op welke dag ik de kaart kon activeren. Van het moment je de kaart de eerste keer triggerde (in een attractie of op openbaar vervoer), begon de 48u te lopen.

Na wat verloren te lopen in het luchthavengebouw (oeps), vond ik ook het postkantoor. Dat postkantoor had ik nodig om mijn draagbare wifi-module te verkrijgen. Gezien data roaming in Japan ongelooflijk duur is en ik nagenoeg elke dag zal moeten vertrouwen op Google maps, was een draagbare wifi module een voordelige zaak. Ik had dit via het internet besteld en kon het af halen in het postkantoor op deze luchthaven. En gelukkig had ik de avond voor mijn vertrek bevestiging gekregen dat het toegekomen was (oef).

Bij aankomst bij het postkantoor verschoot ik eventjes, want het kantoor was potdicht (oh, nee...). Naast het rolluik van het kantoor hing een plakkaat met de openingsuren Een vlugge check liet me weten dat dit kantoor pas om 9u00 zou open gaan... en het was "nog maar" 8u55. Ik liet een zucht van opluchting dat het niet toevallig de sluitingsdag was. Gezien ik merkte dat ik "te vroeg" was, verdween de frustratie over het verloren lopen as sneeuw voor de zon. Niet veel later hoorde ik het rolluik van het kantoor omhoog gaan en schoof ik als een van de eerste in de rij om bediend te worden. Een paar minuten later had ik het pakketje in mijn handen en kon ik verder.

Nu ik al mijn stops op de luchthaven betreden had, was het tijd voor de trein naar Namba station. Zoals wel vaker voorvalt, was het wat zoekwerk om de juiste trein te vinden, maar uiteindelijk stapte ik op een trein richting Osaka Namba. Maar ik vermoedde na een tijdje dat ik de "stoptrein" genomen had en niet de directe lijn. Maar geen nood; die extra 10 à 20 minuten maakten mij nu niet veel uit - mijn hersens werkten toch maar op halve kracht door de vermoeidheid.

Aankomst in Osaka

Gezien ik meer dan een half uur op deze trein zou zitten, had ik ruimschoots de tijd om mijn pakketje te openen en de wifi zender in te stellen. Dit ging verbazend vlot en een vijf à tiental minuten laten was ik verbonden met het wereldwijde web... en nog belangrijker: met Google Maps.

Na het berichtje naar het thuisfront ("goed toegekomen!") hield ik via Google Maps de hoeveelheid treinhaltes in het oog en was gelukkig allert genoeg om bij de juiste halte af te stappen. Eerlijkheidshalve, het was een grote halte en er stapten veel mensen op en af de trein; dus dit ging moeilijk te missen zijn.

Ik nam een willekeurige uitgang van het station, wat toevallig de correcte uitgang bleek te zijn, en volgde Google maps verder richting het eerste hotel. Op het pad naar het hotel wandelde ik door enkele mooie gaanderijen met heel wat marktkraampjes. Het is nog vroeg op de ochtend, dus gelukkig was er nog niet zoveel volk. Het lawaai dat ik daarentegen wel hoorde... was van Pachinko salons (of noem ik dit eerder casino's?). Die plaatsen zijn beruchte gokhallen. Ik passeerde zo rap mogelijk omdat gokken mij voor geen meter interesseerde... en omdat pachinko machines immens veel kabaal maken.

Eens het 10u lokale tijd was, was ik eindelijk toegekomen bij het eerste hotel (Osaka Sunroute Hotel). Inchecken was helaas nog niet mogelijk (pas vanaf 15u), maar pre-inchecken was wel mogelijk, evenals mijn bagage in bewaring geven. Ik kreeg een papiertje met QR code om het inchecken later die dag vlotter te laten gaan, samen met een tag met nummer om de juiste bagage terug te krijgen.
Na mijn valies af te geven, vielen mijn ogen op de robot in de hall die de gasten helpt bij in checken en herinner me vaag dat ik dit hotel en deze robot al eens in een Youtube filmpje van een J-Vlogger gezien heb; al kan ik me niet meer herinneren welk een.

links: de gaanderijen; rechts: de assistentierobot

Dan maar op stap tot het 15u is. Ik had een heel programma opgemaakt voor deze dag, maar voelde al snel dat "plans can change". Ik voelde me niet wakker genoeg om alles te doen wat ik op voorhand genoteerd had. Dan maar een ingekorte versie.

Kuromon Market & Den Den Town

Eerste op het programma: Kuromon market. De ochtendmarkt van Osaka lag op een 5-tal minuten wandelen van mijn hotel en strekte door verschillende straten. Het was een drukke markt: veel standjes en veel mensen. Hier heb ik redelijk wat tijd door gebracht, alleen al door alles te bekijken. Honger had ik op dat moment nog niet, dus had ik (nog) niets gekocht. Maar de ogen wilden ook wat, en die genoten met volle teugen.

Na ik alles gezien had dat Kuromon market me kon aanbieden, wandelde ik verder naar Den Den Town, het electronica (en nerd) district ten zuiden van Kuromon markt. Ook hier zijn snel enkele uren verdwenen in de vele winkeltjes.

En ik had het nooit durven dromen dat ik het ooit ging zeggen. Maar na deze dag vol snuisteren in winkels ben ik One Piece kotsbeu!... of toch op zijn minst de One piece figurines. Bijna 50% van alle figuurtjes in deze wijk waren besteed aan deze ene serie. En geloof me vrij, het steekt rap tegen als je de hele tijd dezelfde figuurtjes terug ziet keren. Ik werd op den duur blij om figuurtjes te zien van series die ik anders een afkeer aan heb, zoals K-On of zelfs Eromanga sensei - het brak gewoon de eentonigheid.

Het enige wat ik uiteindelijk gekocht heb:
Hinata van de Haikyuu series
Een verkeerde prijzing vermoed ik, want slechts 500 yen

Laat ons iets proberen: Het UFOtable café

Nu ik hier toch was en tijd had, was dit het moment om een bezoekje te brengen aan het Ufotable cafe. Animatiestudio Ufotable is een van mijn favoriete anime studio's en hun cafe's en restaurants (in teken van hun series) zijn een fenomeen aan het worden in Japan. Ik had gezien dat ze hier recent een van hun cafés geopend hadden. En gezien vandaag een van de weinige dagen was dat ik tijd had om dit te bezoeken, vond ik het de moeite waard om eens binnen te gaan. Maar hier stootte ik voor de eerste keer opnieuw op de taalbarriere.

Ik had gehoopt dat ik na enkele jaren Japanse les toch iets van de man aan de kassa zou verstaan. Maar de kassier kon geen woord Engels en hij praatte zo rap Japans dat ik er geen jota van verstond (laat staan het specifieke lingo). Maar dan probeerde de kassier me aan de hand van een Engelstalige kaart te vertellen dat het rond de middag nodig was om met een reservatiesysteem te werken (omwille van de drukte) en ik pas bij de volgende sessie naar binnen mocht. Geen probleem, gezien dit ongeveer een half uurtje was en er genoeg was in de omgeving om te bezoeken in tussentijd. Daarnaast probeerde de kassier me te vragen wat ik wilde (gezien de kaart in het Japans was en de tijd om bestellingen op te nemen beperkt was). Na zijn uitleg en mijn opmerking dat ik enkel iets wilde drinken, probeerde hij iets aan te duiden en verklaren op de kaart. Ik vermoedde dat hij me een speciale koffie met chocolade en aardbijcreme wilde aansmeren. Klonk speciaal, maar goed, ik wou het proberen.

Het ufotable café

Een half uur later was ik opnieuw ter plaatse. En tot niemands verbazing was het gene ik kreeg iets heel anders dan wat ik dacht dat het zou zijn. Wat ik kreeg was een iced oolong thee die de rode kleur van aarbeien had. Maar oh, god; de oolong thee smaak overheerste al de rest dat in dit drankje zat en was absoluut "mijn tand" niet (om het zacht uit te drukken). Maar soit, ik heb twee bierkaartjes van Ufotable café aan dit "avontuur" over gehouden; dus enigzins toch een succes. Maar ze moeten het me toch vergeven dat na het buitengaan snel iets anders kocht uit een nabij gelegen drankautomaat om de slechte smaak uit mijn mond te spoelen.

Nee, de drank was géén foto waard... wat het ook moge geweest zijn.

Terugkeer naar het hotel - Brein zegt: slapen!

Na nog enkele winkels in Den Den Town bezocht te hebben, ben ik via Kuromon market terug naar het hotel gewandeld. Nu het al rond 14u30 was, was het een pak minder druk dan rond het middaguur. Ik kon meer genieten van de standjes nu er niet zoveel mensen stonden te kijken. Ik dacht even na over wat ik widle eten van deze massa eetkraampje. Dit tot ik me plots iets herinnerde wat ik absoluut opnieuw wilde eten in Japan: Takoyaki: Deegballetjes met stukjes octopus (en een sausje).

Ja, Takoyaki was een echte favoriet van mijn vorige reis. Ik had het één keer terug gevonden in België (tijdens het Made-in-Asia festival), maar dit as enorm tegen gevallen. Maar gelukkig: échte Japanse Takoyaki smaakt écht goed. - God, ik had deze smaak gemist. Brandend heet, maar ontzettend lekker.

Ik vond een geschikt kraampje met focus op takoyaki en bestelde een setje met 8 balletjes. Mijn herinnering hield me ook attent dat ik de verkoper moest tegen houden als hij met zijn mayonaise bus begon te spuiten. Ja, Japanners gieten net iets té veel mayo over hun eten. Na ontvangst van het bakje takoyaki zette ik me even binnen in het restaurantje (met airco? Gezellig in deze hitte). Ik genoot van elk balletje en kon gratis koud water drinken (wat nodig was, want de Takoyaki balletjes waren gloeiend HEET). Gezien het nog geen 15u was, nam ik de tijd om de balletjes op te eten. En gezien het piekuur voorbij was in het restaurant werd ik ook niet buiten gekeken door het personeel.

Mmmm... Takoyaki

Rond 15u was ik terug bij het hotel, kon in volledig inchecken en kreg ik mijn bagage terug. Ik ging naar mijn kamer en viel bijna letterlijk op het bed. Het duurde niet lang, of ik viel in slaap. Ik heb enkele uren gerust op mijn bed. Mijn lichaam had duidelijk nood aan rust. En dat plan om meer te bezoeken? Schrappen, die handel - ik zou wel wel zien hoe ik me die avond zou voelen.

Avond? Tijd om naar Dotonbori te gaan!

Tegen rond 19u was ik terug (ietwat) fris man en besliste ik om een voettochtje te doen doorheen Dotonbori (dat nagenoeg vlak naast het hotel lag). En zoals me vaak werd gezegd op voorhand, Dotonbori is het best te bezoeken als het donker is, omwile van de vele neon lichten.

Ik heb van de omgeving genoten en heb doorheen vele van de straten gewandeld. Foto's maken was er zeker bij! Ik stapte doorheen de hoofdstraat; nam een selfie bij de Glico man (traditie hier) en wandelde doorheen de gehele winkelstraat (Shin Sai Bashi-Suji)- heen en terug.

Bij het terugkeren in de Dotonbori straat ben ik nog even gestopt bij een restaurantje die "Osaka Gyoza" maakte. Dat maakte voor nog een goede avondsnack (niet te vettig & niet te zwaar - ideaal om de avond af te sluiten).

Valt het op dat ze hier Gyoza verkopen?

Terug aangekomen bij het hotel begon ik eindelijk om mijn valies uit te laden. Ik starte mijn mini-laptop op en paste mijn planning wat aan voor de volgende dagen. Alsook begon ik met de eerste draft voor deze blog. Een goed uur later voelde ik de vermoeidheid terugkeren. Tijd om nu voor écht te slapen.

Dan ook tot later.

V uit.

Voor dag 03, klik hier.