Filip in Japan #3: Dag 13: Kobe verkennen

• Datum: Dag 13 - Woensdag 04 oktober 2023
• Gemoed: Zo-en-zo
• Weer: Terug enorm warm, waar is die herfst?
• Passend lied: BTS - Anpanman

Kobe verkennen - de "oeps" editie

Zeg ne keer, hoe loat es't?

Die ochtend werd ik wakker, redelijk uitgeslapen. Ik keek op mijn GSM om te checken hoe laat het was en verschoot me bijna een ongeluk: 9u20. Oh, nee... ik had me overslapen!

Ik panikeerde even, want in elk ander hotel was de laatste uitchecktijd 10u - en ik had de avond hiervoor geen moeite gedaan om mijn bagage terug in te pakken (ik was té moe). Ik keek snel naar de brochure met hotelgegevens... en slaakte een zucht van opluchting. In dit hotel was de laatste uitchecktijd 11u in plaats van de traditionele 10u.

Hoewel ik dus een extra uur tijd had, was dit niet overdreven veel. Ik friste me op en ging ontbijten (zelfde ontbijt als vorige dagen). Eens terug in mijn kamer, maakte ik mijn bagage en rugzak klaar, ging nog eens snel naar het toilet en stond ik rond kwart voor 11 aan de balie. Oef, nog op tijd, dus! Ik check mezelf uit en stapte naar buiten.

Maar ik zal het eerlijk toegeven: zo had ik deze dag NIET gepland.

Ik stapte met bagage in hand naar de tram en bolderde over de tramsporen naar Hiroshima station. In het station spotte ik een lange wachtrij in het JR bureel (oh nee)... maar deze wachtrij ging snel vooruit. Er waren zeven loketbedienden in het bureel actief (zelden zoveel gezien), dus de mensen uit de wachtrij werden aan een hoog tempo bediend.

Voor mijn trein had ik ook wat pech. De volgende trein die plaats had voor mij en mijn bagage vertrok pas een uur later, rond 12u30. Ik vloekte even in mezelf, want ik besefte dat de treinrit naar Kobe zo'n 2 uur zou duren en dat ik daar dus pas rond 14u30 zou zijn - veel later dan origineel gepland. Gezien ik die avond zou door rijden naar Osaka, liet me dit niet veel tijd om Kobe te bezoeken.

Ik had een hele dag gepland rond Kobe en de hop-on-hop-off bus die hier reed. Ik vroeg me af hoeveel ik er nog van zou kunnen zien, maar hield mijn verwachtingen laag. Het hielp niet dat mijn geplande "Ik ga eens Kobe beef eten in Kobe" al mocht schrappen omwille van mijn beperkte budget (kobe beef is nu eenmaal duur), nu viel de rest van de dagplanning ook al in het water.

De Kruidentuin in Kobe

In de wachtzaal en later op de trein naar Kobe zat ik te bedenken wat ik wel nog zou kunnen doen, en besloot het tot de "bare essentials" te houden. De kruidentuin was nr 1, gezien dit naast het station lag. Wat daarna komt, zouden we wel zien.

Bij aankomst in het station zocht ik en vond ik een coin locker voor mijn bagage. Daarna ging ik naar het toeristenbureel in het station. De dame in het bureel raadde een buspas af, omdat het al zo laat was en ik er geen voordeel bij zou halen (terechte opmerking). Ik kreeg wel een blad met de tijdstabel voor de stadsbus en gaf me info om naar de "ropeway" en kruidentuin te gaan.

Ik volgde de route die de dame aangegeven had en vond uiteindelijk het onderstation van deze kabellift. Ja, de kruidentuin was alleen te bereiken met kabellift... of te voet, als je de hele berg omhoog wilde klimmen (Nee, dank u).

Mijn enkel is al een paar dagen niet super (niet dat dit zou beteren, gezien ik elke dag veel stapte), dus ik hield het op kabellift heen-en-terug en "we zien wel daarboven". Ik zat alleen in de lift en voelde dat deze vlot "gleed" over de kabel. Deze kabellift voelde een stuk moderner en steviger aan dan de kabellift in Miyajima, waardoor ik me veilig voelde en ik eens rond kon kijken zonder dat mijn hersenen tilt zouden slaan. En ik moet toegeven: mooi zicht over Kobe.

Net zoals in Miyajima was de rit naar boven onderverdeeld in twee delen. Maar de twee delen werden afgelegd in dezelfde cabine. Het middenpunt was er enkel voor mensen die terug naar beneden wilden. Op de rit naar boven was dit niet 100% duidelijk, maar dit zou zichzelf later vanzelf verklaren.

Eens boven aangekomen, stapte ik uit en keek wat rond. Hier was een "welkomsttuintje", met enkele eet-en-drink standjes, alsook een restaurant. Raar genoeg zat alles hierboven in een Duits thema. Vraag me echter niet waarom.

Ik keek van dit bovenste punt naar beneden en zag wat me te wachten stond. De kruidentuin was verspreid over de afstand van het bovenstation tot het middenstation van de kabelbaan, in verschillende lagen aangelegd. Je wandelde dus de hele tijd enigzins bergaf door de tuin. De tuin was mooi, maar opnieuw had ik hier de pech die ik elders had: te laat voor zomerplanten, te vroeg voor echte herfstkleuren. De hoeveelheid planten die in bloei stonden was beperkt.

Vanuit de kabellift had ik gezien dat er niet ver van het middenstation een grasplein was met hangmatten. Ideaal om even uit te rusten, dacht ik toen ik in de kabellift zat. Maar toen ik aan de hangmattenplein aankwam, zag ik snel waarom het merendeel van de hangmatten vrij was. Er hingen maar twee hangmatten in de schaduw (natuurlijk reeds bezet). De rest hing in de vlakke zon. En ja, vandaag was de brandende zon terug van de partij. Ik zuchtte en wandelde dan maar door naar het middenstation.

In de rit met de kabellift naar beneden zat ik te denken over deze tuin. De tuin was enigzins mooi, maar het zou nog beter zijn als je dit bezocht in een periode dat er meer planten in bloei stonden, alsook in een periode dat de zon minder zou branden. Voor mij persoonlijk was dit toch een beetje een teleurstelling.

Hop on... hop off

Eens terug beneden, wandelde ik naar de bushalte waar de hop-on-hop-off stadsbus zou stoppen. Ik zag op de bustabel dat ik nog zo'n 10-à-15 minuten moest wachten. Tijdens dit wachten aan de bushalte zat ik me af te vragen wat ik nog kon doen in de beperkte tijd hier. Ik besloot op zijn minst naar de kustlijn te gaan. We zouden wel zien, daar.

De bus stopte op het verwachte tijdstip (gebeurde ook niet veel met bussen in Japan) en ik stapte op. Ik reed een heel eind mee, doorheen de straten van Kobe. En tijdens deze rit begon me iets op te vallen. Zowel in het station, daarbuiten en nu op deze bus... was Kobe hard bezig om Kobe te verkopen. Constant affiches over wat je kon kopen, overal in het station zag ik standjes met producten specifiek van Kobe. Ook op deze bus was een gids uitleg aan het geven over wat je kon zien... maar het merendeel ging dit over winkels en shopping centers. Kobe... was super commercieel. En eerlijk gezegd, dat zinde me niet zo positief.

Ja, ik besef ook wel dat Japan vol gestouwd zit met shopping centers. Maar er is een verschil tussen "ze zijn er" zonder meer blabla enerzijds, en het door je strot geduwd krijgen naar welk shopipng center je zeker moet gaan om geen FOMO te hebben anderzijds.

Aan een halte bij de kust stapte ik uit en kuierde ik wat rond. Ik zag onder andere een piratenboot en een kathedraal waarvan ik later las dat deze (jazeker) een commerciële trouwhal was.

Een bestemming die hier niet ver van lag en op mijn planning stond, was het Anpanman museum. Een museum geweid aan het stripfiguurtje en mascotte die Japan brood (pan) moest leren eten. En hoewel deze al 50 jaar oud was in 2023, bleef deze bestemming erg populair.

Hierna zette ik me even. Het was al 17u30 en het werd me duidelijk dat ik best zou terugkeren naar het station. Er stond nog een lange rit op het programma naar mijn hotel in Osaka. Ik keerde terug naar de bushalte voor de hop-on-hop-off bus. En een tiental minuutjes later reed ik met de bus opnieuw door de straten van Kobe, richting het Shinkansen treinstation.

Tijdens de rit terug besefte ik dat Kobe ietwat een gemiste kans was, door mij te overslapen. Misschien moet ik hier ooit terugkeren als ik wat meer tijd heb (en mijn niet overslaap, hé).

De reis naar Osaka

eens de bus stopte aan het treinstation, stapte ik het station binnen, haalde ik de bagage uit de locker en schoof ik opnieuw aan voor een treinticket in het JR bureel. Gezien dit een kleiner station was, stond er niet veel volk aan te schuiven en had ik snel een ticket. En ik had geluk - 9 minuten later was deze hogesnelheidstrein er al! Dit ging een stuk vlotter dan deze ochtend!

Gezien Kobe geografisch gezien vlak naast Osaka ligt, was er geen Shinkansen halte tussen deze twee steden en kon de trein door razen. Ook had ik het geluk dat de plaats naast mij vrij bleef. Zo hoefde ik de bagage niet in het rek boven mij leggen - ik kon dit naast mij neer zetten. Ik keek even rond en zag nog een paar mensen met zware bagage die net hetzelfde deden.

Eens in Osaka station toegekomen, begon de rit naar mijn hotel. Ik had twee opties. Ofwel een lange metrorit en dan een kwartier wandelen tot het hotel, ofwel twee relatief korte metro ritten, met een wandeling van vijf minuten op het einde. Ik koos voor de tweede optie en kreeg daar spijt van.

De overgang tussen de twee metrolijnen verliep zo chaotisch dat het wellicht tien minuten of meer duurde eer ik de tweede metrolijn vond. De twee spoorlijnen lagen ver uit elkaar en het was een doolhof om van de ene metrolijn naar de andere te raken. Daar ging die "wandelwinst"! En die laatste vijf minuten? Daar moest ik over een klein wandelpad dat redelijk stijl naar beneden ging (genaamd "Kiyomizuzaka")... Met mijn pijnlijke enkel ging dit niet super, laat staan met mijn bagage in hand. Dit was niet leuk, maar uiteindelijk belandde ik bij het hotel.

Dit hotel noemde "Waqoo Shitaderamachi" en was een hotel in boeddhistische stijl. Het lag vlak naast een aantal boeddhistische tempels (inclusief Shi-Tennoji van mijn reis in 2018), en ademde boeddhisme uit. Er werden wierookstokjes gebrand op de hallen, er klonk rustgevende muziek in de hallen (alsook de kamer als je dit wou), de look-en-feel van het hotel zag er ook enigzins boeddhistisch uit weliswaar met een moderne "touch". Als je dit wenste kon je hier ook oefenen om boeddhistische sutra's te schrijven (euh, laat maar), en kon je mee een gebed volgen. Dit laatste zag er interessant uit op papier, maar was minder interessant in realiteit. In realiteit kwam de monnik enkel op de zaterdagavond langs, en kon je andere dagen via een scherm en een zoom meeting mee volgen. Dat... is écht niet hetzelfde. En gezien ik zaterdag al zou uitchecken, kon ik de live versie dus niet mee maken (helaas).

Ik checkte in bij de balie. De baliebediende vroeg of ik room service wenste op een van de volgende twee dagen. Ik koos enkel na de tweede nacht en ik kreeg een drankje gratis naar keuze aangeboden omdat ik koos om 1x geen gebruik te maken van hun diensten. Oké, dat was leuk. Ook zei ze dat ik nog een extra drankje zou krijgen als ik het hotel zou volgen op Instagram (euh, oké - ze zijn blijkbaar vrijgevig).

Eens in mijn kamer, plofte ik me op het bed en voelde ik de vermoeidheid terug over mij vallen. De lengte van deze reis begon door te wegen, zoveel was duidelijk.

Na even gerust te hebben, controleerde ik de kamer. Ik vond dire flesjes water klaar voor mij (wauw, zeer vrijgevig), alsook de standaard zakjes macha thee en waterkoker. Op de papieren van het hotel spotte ik een automaat op de 1e verdieping. Ik had niet veel zin om nog ergens naartoe te gaan en hoopte iets interessant te vinden in deze automaat. Dit bleek een ja-maar-nee te zijn.

De automaat was een standaard drankautomaat (helaas). Het enige interessante was dat hier ook alcoholische drankjes beschikbaar waren (huh, oké!). Standaard drankautomaten verkopen geen alochol, dus dit maakte deze automaat een pak interessanter. Ik kocht een blik "Strong Zero" en keerde terug naar mijn kamer.

Ik plaatste het blik drank in de kleine frigo op de kamer en zocht dan maar op Google Maps waar de dichtst bijzijnde superette zou zijn. En natuurlijk - er was een Lawson op vijf minuten wandelafstand. De legende was waar. Ongeacht waar je bent in een stad in Japan, er is een superette op vijf minuten wandelen van je.

Ik wandelde naar de superette en kocht mijn avondmaal (sandwiches en een onigiri rijstbal) en ontbijt voor de volgende dag. Nee, in dit hotel had ik geen ontbijt gereserveerd. Dit was een boeddhistisch hotel, en boeddhistische maaltijden zijn veganistisch van nature. En volgens wat ik al gezien had van boeddhistische ontbijten, was dit iets wat mij niet zou aan staan. Beter niet te aanvaarden dan met lange tanden te zitten eten, hé.

Met aankopen in hand keerde ik terug naar mijn kamer. Ik at mijn avondmaal samen met de Strong Zero en schreef mijn verslag van de afgelopen paar dagen.

Nadien nam ik een douche en inspecteerde ik mijn been. Ik had al een paar dagen irritatie gevoeld aan de achterkant van mijn rechterbeen, maar nu was écht duidelijk wat ik al eventjes vreesde... ik had brandwonden opgelopen over mijn rechter onderbeen van het hete water in Beppu. Oh, nee... Met mijn blaren, pijnlijke enkel en nu dit ook nog, begon het duidelijk te worden dat ik eens langs de dokter zou mogen passeren als ik terug thuis zou zijn.

Ik legde me in mijn bed en dacht over de volgende dag. Ik zou het redelijk rustig houden, want de volgende avond was er een "food tour" gepland in Osaka. Maar dat zijn zorgen voor de volgende dag.

Tot dan, V uit!