Filip in Japan #3: Dag 08: De uithoeken van Fukuoka

• Datum: Dag 08 - Vrijdag 29 september 2023
• Gemoed: Twijfel over wat ik zou doen
• Weer: Opnieuw veel te warm
• Passend lied: Boudewijn de Groot - Jimmy

De uithoeken van Fukuoka

Nagasaki,... nah

Origineel stond er voor deze dag een dagtrip gepland naar Nagasaki. Maar de avond hiervoor had ik het traject naar Nagasaki bekeken en het stemde me niet zo positief. Ik had gezien dat ik een bus zou moet nemen die ik nog niet genomen heb, een lokale trein... en dan zo'n vijftal minuten tussen deze lokale trein en de shinkansen naar Nagasaki - De kans dat hier ergens iets verkeerd zou lopen was erg groot. En indien zo, zou dit een trip van DRIE UREN worden, enkele rit. En dit zou kunnen voorvallen in beide richtingen.

Ik moest een beslissing nemen: Ga ik wél of niet naar Nagasaki - is dit wel de moeite, rekening houdende dat ik tot 5 à 6 uur zou verliezen aan rijden met openbaar vervoer, en dat ik ten laatste rond 20u15 een trein terug zou moeten hebben. Ergens heb ik moeten toegeven: dit sop is de kolen echt niet waard.

Dus ik koos om niet naar Nagasaki te gaan. In de plaats zou ik iets langer slapen en het iets rustiger aandoen deze dag.

Of ten minste, dat was het plan tot ik 's ochtends wakker werd met het idee: "Hé, wat als ik nu eens een fiets zou huren en naar de fake onze-lieve-vrouwe-kathedraal zou rijden?"

Ter referentie: Deze zomer was er een artikel verschenen in de kranten dat de Antwerpse Onze-Lieve-Vrouwe kathedraal tot drie maal was nagebouwd in Japan als trouwzaal. Dit omwille van de obsessie van Japanners met het verhaal "A Dog of Flanders". A dog of Flanders is een triest verhaal (geschreven door een Britse, btw) waarin de kathedraal een belangrijke rol speelt. En omdat Japanners niet altijd naar het buitenland kunnen reizen (laat staan naar België), hebben ze er niets beter op gevonden dan de kathedraal naar Japan te brengen... of toch op zijn minst te kopiëren. Dit in drie steden: Fukuoka, Hiroshima en Osaka.

Ik had voor de reis gezegd dat ik dit zou bezoeken als ik de tijd zou hebben. En euh... Ik moet eerlijkheidshalve toegeven, dit stond... laag op mijn planning, gezien de fake kathedralen alle drie nogal ver buiten het centrum lagen... Maar gezien ik Nagasaki geschrapt had, had ik deze dag plots die tijd!

Een fiets huren

Ik zocht op het internet hoe en waar ik een fiets zou kunnen huren in Fukuoka en vond een bedrijf dat fietsen verhuurde vanop verschillende locaties in Fukuoka (oh, interessant). Na het ontbijt (opnieuw een gevulde croissant met koffie en slaatje), maakte ik mezelf klaar en vertrok ik richting een van de opgelijste locaties.

Maar bij aankomst zag ik geen bureel, maar enkel een soort "loskaai" van fietsen. Ik vond wat extra informatie en merkte dat het verhuur aspect van dit bedrijf enkel via een app kon gebeuren. Geen probleem, dacht ik... ware het niet dat (de niet-Japanse versie van) de app in kwestie verouderd was voor android en mijn smartphone dit om die reden weigerde te installeren. Huh...

Ik dacht even na over mogelijke alternatieven, gezien dit verhuurbedrijf over heel Fukuoka verspreid zat en dus niet wenste mee te werken... Maar dan herinnerde ik me dat de locatie waar ik de dag hiervoor de fietstocht had gestart (HafH Fukuoka THE LIFE) óók fietsen verhuurde. Ik wandelde terug naar deze locatie, stapte binnen en vroeg om een fiets te huren.

De bediende knikte, want ja: dit was perfect mogelijk. Ik kon huren per uur, voor een tijdspanne van 3 uur of 6 uur of voor een volledige dag. Gezien het ondertussen al bijna 11 uur was, koos ik voor zes uren. Tegen dan is het 17u en zijn alle attracties toch gesloten in Japan, hé.

Ik betaalde, kreeg een uitleg over hoe alles werkte, kreeg een fiets toegewezen en kreeg een slot (natuurlijk)... met code op een geplastificeerd kaartje (oef). En daar stond ik, klaar om te vertrekken!

Fietsen naar Seaside Momonga

De eerste bestemming die ik wou bezoeken was Seaside Momonga volgens mijn backup planning. Op dat moment wist ik niet meer waarom ik dat genoteerd had, maar het lag "en route" naar de kathedraal en ik had er tijd voor - dus waarom niet?

De weg die ik volgde, startte ietwat gelijkaardig met de fietsroute de dag hiervoor. Dus besloot ik eerst nog eens door Ohori park te rijden. Ik genoot nogmaals van het park. Het is en blijft het mooiste park dat ik in Fukuoka gezien heb. Ik reed nogmaals rond het water en besloot iets te drinken in een cafetaria aan de andere kant van het park (ten opzichte van de dag hiervoor). Ik kocht hier de seizoensspecial: een "iced latte". Ik zette mij op het overdekte terras en niet veel later bracht men de ijsgekoelde latte. Vanop dit terras had ik zicht op de trapbootjes in zwanenvorm. Best interessant om mensen (koppeltjes, gezinnen met kinderen) de bootjes te zien gebruiken.

Het was opnieuw barstend warm en ik genoot dan ook van de ijsgekoelde koffie. Hoe meer het middag werd, hoe harder de zon begon te branden. Maar ik kon niet blijven zitten, en fietste dan maar verder.

Het pad naar Seaside Momonga leidde me weg uit het stadscentrum, langs enkele shopping centers en zelfs een groot stadium (de Fukuoka Dome).

Na een lange rit in de brandende hitte landde ik uiteindelijk bij Seaside Momonga. Ik parkeerde mijn fiets in een van de fietsparkings en ging het domein binnen. Ik keek en zag dat Seaside Momonga... een strand was - een écht strand. Huh...

Dit klinkt misschien raar, maar een strand zoals wij dit kennen (van bijvoorbeeld het Noordzeestrand) komt niet vaak voor in Japan. Japan mag dan wel een eiland zijn, maar veel locaties hebben ofwel geen strand, ofwel is het niet aangenaam als strand (keistrand bijvoorbeeld). Een strand zoals deze Seaside Momonga is de uitzondering eerder dan de regel.

Gezien het zo warm was, schoof iedereen die hier was aan bij het ijsjeskraam - ik volgde natuurlijk. Dit was een kraampje gespecialiseerd in "Okinawa ijs" en ik wou dit natuurlijk proberen. Ik vroeg een hoontje met twee bolletjes: Eentje genaamd "Vanilla & cookies", en eentje genaamd "Blue Wave". Deze Blue Wave was een van de populairste smaken, maar ik had geen idee wat ik hiervan moest verwachten. Het was... speciaal, het smaakte een beetje zoals een frisdrank. Ach wat, het was ijs, en met deze warmte smaakt zowat elke ijssmaak.

Ter referentie: ik kon de smaken terug vinden op het internet. Het was inderdaad frisdrank: "Blue Wave" is vanille gemengd met Ramune frisdrank (en stukjes ananas).

Een ijsje later voelde ik dat ik het wat rustiger aan zou moeten doen, want de zon bleef hard branden. Na dit strand wat verkend te hebben, keerde ik terug naar de ingang (maar niet alvorens nog een fles Pocari Sweat te kopen).

De fake Onze-Lieve-Vrouwe Kathedraal

Ik nam mijn fiets en fietste verder naar mijn bestemming: de fake onze-lieve-vrouwe kathedraal.

Ik fietste verder en verder weg van het centrum. Ik passeerde wel nog enkele shopping centers (Japan stikt hier gewoon van), reed voorbij enkele scholen en wijken en arriveerde uiteindelijk aan mijn bestemming. Eens ik van achter het zoveelste shopping gebouw de witte torens zag glimmeren, begon de glimlach al op mijn gezicht te komen. Dit was het.

Ik bestudeerde de fake kathedraal en spotte de een-en-een-halve-toren die de kathedraal redelijk uniek maakte. Dit was inderdaad een kopie. Ik nam mijn GSM en nam enkele foto's vanuit de best mogelijke hoeken. De parking van deze trouwhal was open, dus ik kon echt van alle hoeken foto's trekken.

Fukuoka Tower

Na dit licht vermaak, keerde ik wat terug en zette ik mij even in de schaduw van het dichtst bijzijnde shoppinggebouw. Ik herbronde mezelf met Pocari Sweat en bestudeerde wat ik nog zou kunnen doen. Er was nog een winkel die ik wou bezoeken. Gezien deze winkel in het centrum van Fukuoka lag, startte ik de rit terug naar het oosten, richting centrum van Fukuoka.

Maar na enkele kilometers op deze terugweg spotte ik pijltjes dat ik dicht bij Fukuoka Tower was. Ik remde en controleerde snel even mijn planning. Ik merkte dat deze toren redelijk laag stond op de prioriteitenlijst. Maar gezien ik hier nu toch was en tijd had, zei ik: "Waarom niet?"

De toren in de verte

Ik reed het pad naar de toren en parkeerde mijn fiets in een fietsenstalling. Ik passeerde even aan de 7-11 superette op de benedenverdieping (NATUURLIJK was hier ook een superette) voor een middagsnack en dan schoof ik aan bij de toegang voor de toren.

Van iedereen die de toren binnen ging, werd foto's getrokken (drie, in verschillende poses). Aan het einde van de tour kreeg je gratis een kleine printout van één van de foto's. Voor een volwaardige foto moest je bij betalen (neen, dank u). Daarna mochten we in de lift en zoefden we razendsnel naar de bovenste verdieping.

En dit vond ik ietwat vreemd: Deze toren... was leeg.

Op de benedenverdieping en de top van de toren na (waar drie verdiepingen "gevuld" waren) was er letterlijk bijna niets in deze toren. Toen je vanuit de lift naar de constructie van de toren keek, zag je enkel... het constructiemateriaal. Dit is de eerste observatietoren waar ik in ga, waar letterlijk niets anders aanwezig is doorheen de verdiepen. Geen kantoorgebouwen, geen winkels of appartementen... niets. Het voelde wat raar aan.

De bovenste verdieping van deze toren was een observatiedeck, waar je over Fukuoka heen kon kijken... Als je goed inzoomt op de tweede foto kan je zelf de fake kathedraal zien liggen in de verte. Beneden zag ik wel duidelijk Seaside Momonga liggen.

Eens alles gezien te hebben, ging ik de trappen omlaag. Het middelste van de drie verdiepen bovenaan deze toren was een restaurant. Ik snuisterde even binnen in deze ruimte en werd quasi direct gezeten. Omdat ik tijd over had, ging ik akoord en bestelde ik een alcoholvrije cocktail (een "float"). Best lekker. Dit was een soort soda, mét een bolletje vanille ijs in het glas. Dit maakte het een leuk zomerdrankje.

Eens mijn drankje opgedronken was, daalde ik de trappen af naar de onderste van deze drie verdiepen. Dit was een gemengde verdieping. In een hoek was er geen gigantische gachapon met souvenirs van de toren (vreemde dingen, heb ik voor gepast). Een andere hoek was een liefdeshoek waar je onder een hart kon staan, foto's nemen en een "liefdesslotje" kon kopen en aan een rek hangen. Een derde hoek was een soort flipperkast met rare prijzen (opnieuw die rare prijzen... Vreemd). En de laatste hoek was een soort VR experience (zonder helm, vooral een geprojecteerde film). Allemaal niet zo super interessant als je het mij vraagt. Ik schoof dan ook snel aan bij de lift en ging opnieuw naar beneden.

Eens bij de uitgang aangekomen, kreeg ik mijn kleine foto. Daarna at ik op het gemak mijn gekochte snack op de benedenverdieping (gezien er hier airco was en buiten niet). Eens op, keerde ik terug naar mijn fiets en reed ik verder.

Terug op mijn fiets was het tijd om naar de winkel te gaan die ik op mijn planning staan had. Maar toen ik de tijd controleerde, merkte dat het ondertussen al rond 16u30 was toen ik bij de toren vertrok. Gezien het nog een eindje rijden was tot aan de fietsverhuurwinkel, besloot ik maar direct naar daar terug te rijden. Dit bleek de beste keuze, want ik checkte de fiets uiteindelijk terug in met maar zo'n 5 minuten op overschot.

De fietsrit terug ging een stuk vlotter dan in het heen rijden. Gezien het al later op de dag was, brandde de zon niet meer zo hard. Ook had ik een "groene golf" met verkeerslichten op het pad, waardoor ik bijna de hele tijd kon doorrijden zonder veel te moeten remmen of stilstaan.

Best Denki

Nu ik geen fiets meer had, ging ik te voet naar de winkel die ik wilde zien. De winkel (Lashinbang Fukuoka) was een andere winkel die tweedehands anime figurines verkocht en ik wou eens "curieuzeneuzen". Ik had in de afgelopen dagen al enkele leuke deals gehad en wie weet zou ik er hier nog meer vinden.

Ik vond de winkel na eventjes wandelen doorheen Fukuoka. Dit lag in een shopping gebouw genaamd "Best Denki". De vergelijking die ik maakte was dat dit gebouw een beetje was zoals Yodobashi, maar kleiner. De figurines winkel en een "Melonbooks" boekenwinkel waren de bovenste twee verdiepen (8e en 9e verdiep). Dus dat was een eindje omhoog "vliegen" met de roltrappen.

Ik snuisterde door de winkelrekken van zowel dit achtste als negende verdiep, maar vond niet echt iets wat ik de moeite waard vond om te kopen. Eens ik het gevoel had alles gezien te hebben, ging ik alle roltrappen naar beneden en terug naar buiten.

Hakata Ramen

Nu ik alles gezien had in Fukuoka wat ik wilde, keerde ik terug naar het hotel. Het was nog iets te vroeg om te gaan eten, maar gezien ik wat moe was, keerde ik terug naar mijn kamer en rustte ik wat uit. Nu mijn rugzak af was, en ik op het gemak neer zat, merkte ik dat ik eigenlijk volledig doorweekt was van het zweet (het was ERG warm), dus ik nam een verfrissende douche en deed andere kleren aan.

Eens het rond 19u was, ging ik terug uit het hotel weg, op zoek naar avondeten. Ik keerde terug naar het "Hakata Ramen" restaurantje vlakbij het hotel, in de hoop dat er nu wat minder volk zou staan. Helaas, pindakaas. De wachtrij bleef hier ellenlang, ongeacht welk tijdstip ik hier passeerde.

Ik zocht een alternatief op Google Maps en vond een restaurantje hier niet ver van dat ook Hakata Ramen serveerde. En hier stond geen wachtrij... allez, toch niet op dat moment. Want ja, eens ik gezeten was, begon het volk toe te stromen in dit restaurantje. Nu eens twee mensen, dan iemand alleen, dan opeens een groep van 9 mensen, ga zo maar door. Het kleine restaurant zat snel vol. Was ik blij dat ik ondertussen al mijn kom ramen had. En die hakata ramen? Best lekker. De Hakata ramen is een regionale variant van ramen noedels, waar de "broth" een iets romiger tekstuur heeft. Ik genoot van de kom noedels en keerde tevreden terug naar het hotel.

Relaxen in de loungebar

Eens terug in het hotel, merkte ik dat het nog best vroeg in de avond was. Maar ik had geen zin meer om opnieuw naar de "Yatai" standjes te gaan - ik was te moe van al het fietsen en wandelen. Ik besloot dan maar wat tijd door te brengen in de loungebar van het hotel. Ik stopte mijn mini laptop en Switch in mijn rugzak en zette mij in een zeteltje in de loungebar. Ik schreef hier mijn dagelijks verslag, checkte mailbox en sociale media, las wat in de visual novel Anonymous;Code op mijn Switch en genoot ondertussen van eerst een theetje (en later een biertje).

En dan was er nog het stukje taart die ik gekocht had in de 7-11 superette die tussen de fietsverhuurwinkel lag en Canal City. Waarom specifiek daar? Omdat de 7-11 superettes een samenwerking hadden met Kirby! Tijdens deze samenwerking had 7-11 enkele snacks in het thema van Kirby.

Ik had een paar avonden hiervoor een video van een JVlogger gezien deze geproefd heeft en ze prees een stukje taart als het beste item van de reeks. En deze dag was de enige waar ik effectief die stukken taart in de superette gevonden had. Elke andere dag (hiervoor en na) dat ik hier naar zocht, was dit hopeloos uitverkocht. Ik haalde het stukje taart boven en at het op, samen met de kop thee. Echt lekker, de JVlogger had duidelijk gelijk.

Eens voldaan, keerde ik terug naar mijn kamer en kroop ik onder de wol.

De volgende dag was mijn vertrek uit Fukuoka. De volgende "halte" op de reis was Beppu met een tussenstop in Kokura. Maar dat is voor de volgende dag!

Tot dan, V uit!