• Datum: Dag 03 - Zondag 13 mei 2018
• Gemoed: Een goed gevoel dat snel weg gespoeld werd
• Weer: REGEN! De godganse dag
• Passend lied: Travis - Why does it always rain on me?

JaPlan - Dag 03: Weg gespoeld in Osaka

Bezoek aan Osaka Kasteel in de regen

Ik werd wakker rond kwart na zeven. Mijn plan voor vandaag was om een grote dagtour te doen van Osaka. Maar toen ik het vensterluik boven mijn bed opende, voelde ik plots koude lucht en zag ik een donkergrijze hemel (oh, nee). Ik zocht snel de weersvoorspelling op. Resultaat: Grijs en 40% kans op regen. [*ernstig gevloek*].

Ik herinnerde me nog al te goed van mijn vorig verblijf in Japan dat dit percentage wou zeggen dat het vermoedelijk de hele dag zou regenen. En erop terugkijkend, zat ik er niet ver naast. Alleen had ik me serieus vergist in de hoeveelheid. Wat ik dacht dat een "lichte regenbui" ging zijn, heeft me later ernstig verrast. Maar dat was later, nu was het nog ochtend...

Ik sprong uit bed op en friste mezelf op. Eens opgefrist ging ik met de lift naar het restaurant op het grlijkvloers van het hotel. Hier schoof ik aan bij het ontbijtbuffet. Toen ik de bediende aan de ingang zag, gaf ik het ontbijtticketje voor deze dag af, kreeg een vriendelijke dôzo (ga maar door) en kreeg een plastic kaart om een tafel te reserveren (handig!).

Het ontbijtbuffet was gecombineerd tussen oosters en westerse ontbijtkeuzes en ik kon mengen hoeveel ik wou. Om mijn spijsvertering wat onder controle te houden op mijn dagtrip, wilde ik het deze ochtend wat voorzichtig houden. Dus koos ik grotendeels voor de westerse items. Vooral de paar koppen koffie deden enorm deugd op dit ochtenduur. En misschien was het maar voor het beste dat ik het hoofdzakelijk westers gehouden heb. Van de paar Japanse proevertjes die ik probeerde (gestoomde zalm en Okonomiyaki) merkte ik al snel dat geen enkel onderdeel van het warme buffet warm genoeg had. En niets is wansmakelijker dan warm eten dat met moeite lauw is. Een tegenvaller dus, helaas.

Na het ontbijt keek ik even naar buiten en snelde ik terug naar mijn kamer. Ik veranderde mijn kledij van "zomers" naar "regenachtig", deed mijn regenvest aan en vertrok naar Osaka kasteel (de eerste stop van de dag).

Aankomst bij het kasteeldomein van Osaka kasteel

En hoewel het slechts bewolkt was in de omgeving van het hotel, was het al redelijk aan het regenen bij aankomst aan het kasteeldomein. Maar ik liet me niet doen en heb het grootste deel van en rond het kasteel bezocht. De eerste of enigste toerist was ik alles behalve, want bij de ingang van de tuin alleen al stond er een massa volk. Alleen vermoedde ik dat het voor een of ander evenement was, want toen ik aan de politie mijn Osaka pass toonde, mocht ik een poortje aan de zijkant nemen en kon ik de hele massa passeren (handig, gezien de regen).

Na het bezoek aan de tuin van het kasteel volgde ik de massa richting het kasteel zelf. Ik was even verbaasd toen de mensenmassa de ingang van het kasteel zelf negeerde en door wandelde. Was ik verkeerd, of hadden zij andere plannen? Ik besloot de massa te negeren en mijn eigen pad te gaan. En dat was slim, want zij gingen blijkbaar niet naar het kasteel; ik dus wel. Ik was maar al te blij dat ik het kasteel binnen mocht, want binnen regende het niet en kon mijn kledij wat drogen.
Ik volgde geïnteresseerd de verdiepingen vol items en geschiedenis van Osaka, het kasteel en van Japan in het algemeen. Bovenop het kasteel kon ik tot ver in de horizon kijken... mocht het beter weer geweest zijn en de omgeving niet vol staan met flatgebouwen.

Zicht van boven op het kasteel.

Schrappen, die planning. Terug naar het hotel!

Na alles van het kasteel zelf gezien te hebben, kocht ik enkele ansichtkaartjes om op te sturen naar de familie. Daarna verliet ik het kasteel om eventueel een bootcruise te doen op het water rond het kasteeldomein (de regen viel op dat moment nog mee). De bediende gaf echter mee dat ik een uur zou moeten wachten tot er plaats was op de volgende "bootcruise". Dat uurtje wachten zag ik echt niet zitten met deze regen. Ja, de toegang was inbegrepen in mijn "Osaka Amazing pass", maar mijn humeur was meer waard dan de waarde van die amazing pass.

Dus ik wandelde terug naar de ingang van het kasteeldomein. Op de terugweg begon het echter harder en harder te regenen. Eens ik de ingang van het domein bereikte, was ik helemaal doorweekt. Mijn humeur zakte dan ook door de grond. Ik weigerde nog iets anders te bezoeken, waggelde naar de metro en keerde zo snel mogelijk terug naar het hotel.

Ik stopte even in de 7-11 superette vlakbij het hotel om me een inklapbare parapulu te kopen (nooit gedacht dat ik dit écht ging nodig hebben). Eens terug op mijn hotelkamer wisselke ik mijn kledij volledig en droogde ik me wat op. Want ja: ALLES dat ik aan had, was doorweekt.

Gezien het rond de middag was (en mijn kamer gelukkig al gekuist was), besloot ik te lunchen op mijn kamer. Ik had sandwiches gekocht in de 7-11. En hoewel deze bedoeld waren voor ergens onderweg tussen twee van mijn activiteiten, kon ik deze evengoed nu opeten.

't Is aan het GIETEN!

Na de maaltijd en wat te rusten, was ik volledig opgefrist en voelde ik dat mijn regenvest grotendeels gedroogd was. Ik maakte me terug klaar en plande wat ik nog kon doen deze namiddag. Want ik moest rekening houden dat het even goed de hele dag nog kon regenen.

Ik liet de Onsen op het plan, alsook de trip "Osaka bar hopping" (dit was op voorhand betaald, dus jah). De rest werd geschrapt, maar het bezoek aan het aquarium dat normaal voor dag 4 gepland was, trok ik naar deze dag (dat IS binnen, dus de regen heeft hier geen effect).

Relaxen in de onsen: Ten-nen Onsen Naniwa no Yu

Dus eerst naar de Onsen. "Ten-nen Onsen Naniwa no Yu", een naam die fancy klinkt maar alles behalve makkelijk onthoudt. De reviews op Tripadvisor spraken van "een goed bewaard geheim van Osaka". En ja, daar werd niet om gelogen.

Na een trip op de metro en een 5 à 10-tal minuutjes wandelen kwam ik uit op een groot complex waar veel reclame aanwezig was... voor de pachinko hallen die zich op de eerste twee verdiepen bevond. De onsen zelf bevond zich op de achtste verdieping van dit complex. En tjach, zoals ik eerder al liet merken: Pachinko hallen zijn hatelijke/luidruchtige zaken die normale (niet-gokkende) mensen maar al te liefst vermijden.

Zo ziet het er uit van op de straat. Niets zegt dat hier een onsen is.

Maar als je deze pachinko hal negeert en rechtstreeks de lift pakt naar de 8e verdieping kwam je terecht bij de onsen. Met behulp van mijn Osaka Amazing pass kon ik er gratis binnen (ik had wel mijn eigen handdoeken mee).
En oh mijn god, dit was zalig. Het warme water, het bubbelbad, het feit dat je binnen en buiten kon in het warme water gaan en de relax stoel waar je misschien in de open lucht zat (met de koude, regenachtige lucht), maar je warm werd gehouden door het warme onsen-water dat over je rug en benen stroomt. Was het niet dat ik ook nog het aquarium wilde bezoeken, ik zou hier eindeloos lang kunnen blijven.

Accurate promotiefoto van het buitengedeelte de onsen

Het Osaka Aquarium

Na een korte tussenpauze in de bar van de onsen (om mijn route naar het aquarium uit te vissen), ben ik toch op stap gegaan naar (letterlijk) de andere uithoek van de stad. Eens aangekomen bij zowat de laatste treinhalte op deze spoorlijn, was het nog eventjes stappen naar het aquarium. Maar gelukkig was de route naar het aquarium zodanig goed aangeduid, dat ik Google Maps niet nodig had. Ik negeerde het reuzenrad (met dit weer?) en het Legoland center (helaas) en ging binnen in het aquarium.

Mijn tijd in het oog houdend, heb ik genoten van het aquarium. Het was giganisch groot en er was veel te zien.

En de tijd in het oog houden was noodzakelijk, want het gebied rond het aquarium lag nogal ver van het stadscentrum (Namba) en ik moest om 18u stipt terug zijn aan Namba sation voor de bar hopping tour. Maar het was deze "omtoer" waard. Ik houd niet echt van dieren in gevangenschap... en vooral niet van selfie-wichten die een half uur te staan poseren voor de "perfecte" selfie met een dolfijn (alsof dolfijnen daarop zaten te wachten). Maar al bij al was het indrukwekkend om die dieren in werkelijkheid te zien in plaats van in natuurdocumentaires.

Eens ik het einde van het aquarium bereikt had, probeerde ik me niet bezig te houden en wandelde spoedig terug naar het station. Enigzins was dit spijtig, want ik merkte dat er toch redelijk wat te zien was in de omgeving. Maar het slechte weer en de beperkte tijd dwongen me terug te keren. Zoals Herman van Veen ooit zei: "Een andere keer, misschien".

De Osaka Bar Hopping tour

Met tien minuten op overschot "landde" ik bij Namba station. En na eventjes zoeken, vond ik de andere "bar hoppers" (twee Amerikanen en onze gids Miki).

Samen stapten we naar de eerste bar in kwestie. Het lag ergens in een zijstraatje van Dotonbori en het was zodanig smal dat ik het volledig gemist zou hebben, mocht ik er zelf passeren. We gingen binnen en mochten door naar de eerste verdieping. Omdat het nog maar rond 18u was, waren er nog niet veel bargasten en leek het alsof de verdieping voor ons was afgehuurd. We dronken een pils en genoten van verscheidene kushikatsu (gebakken vlees of groenten op een spiets). Het was enigzins speciaal om te zien wat er allemaal in zo'n krokant korstje zat: van gewoon vlees, tot hele garnalen, pepers, asperges, en ga zo maar door.

Miki legde uit dat we onze keuze moesten vast pakken, even dippen in de kom dipsaus (midden op de tafel op de eerste foto) en dan opeten. Belangrijk was dat je niet meer dan één keer zou dippen. Dus "first time right".

Ra ra ra, wat zit hier allemaal in?

Een klein uurtje later wandelden we naar de tweede stop. Dit was een iets authentieker restaurantje, gespecializeerd in vis en evenzeer gespecialiseer in bakken op traditioneel Japanse houtskoolvuren. Dit was een originele ervaring, zeker als we allen na enkele proevertjes plots een volledige vis op een stokje bestelden (net als in de film of anime).

Ook interessant was de manier waarop ze ons sake uit goten. Ze kwamen met vier grote flessen, waar vier glazen (plus overflow-bakje) werden overvol gegoten. Daarna proefden we van ons glas en werd het bakje rond gegeven om eens te proeven van de andere smaken (net zoals je hier al eens een speciaalbier met je vrienden deelt). Ons geluk: We hadden alle vier een verschillende voorkeur van saké, dus konden we de vier glazen eerlijk verdelen.

Na deze stop wandelden we naar onze laatste bestemming. Het was eventjes stappen, en de gids had zich ook even vergist van zijstraat. Toegegeven, de zijstraatjes zien er allemaal nogal identiek uit (Miki was ook al wat in de wind; dat kon ook een reden geweest zijn). Maar snel kwamen we toch uit op de correcte bestemming. Van buiten zag dit er uit als een gewoon restaurantje (allez, "gewoon" als een restaurant met een Torii poort aan de ingang kan zijn). Maar eens je binnen stapte, kwam je uit op een gehele "food market".

Binnen bevonden zich allerlei kleine izakaya restaurantjes. Maar de zitplaatsen werden allemaal gedeeld. Hoe hielden ze dit bij? Op elke tafel stond een mandje met enkele tags (denk aan koffer tags of sleutelhangers). De hanger gaf je af aan het kraampje in kwestie en eens de bestelling gereed was, brachten ze dit aan tafel (met de rekening, natuurlijk). Daarnaast gingen ook enkele opdiensters rond voor de mensen die gewoon bier willen, of niet konden kiezen.

Je kon vragen wat de specialiteit was, maar gezien de verscheidenheid van de kraampjes, was dit "vanalles". Wij hielden het op Yakitori's (en andere fried skewers). Maar ons oog viel toch op de opvallende term "Big tits Okonomiyaki". Nee, dat was geen vertaalfout. Als ik het menu de kana bekeek onder de Engelstalige term las ik effectief "oppai", wat grote borsten betekent. De Amerikaanse kompanen op deze trip bestelden deze, maar het was zodanig veel en zwaar dat we het uiteindelijk met ons vieren deelden. Heel speciaal van smaak, maar niet slecht.

De grote okonomiyaki-tiet

Daarna namen we nog enkele groepsfoto's voor de sociale media (raar genoeg vind ik deze niet weer op de facebookpagina van Magical Trip). En dan was er afscheid. De Amerikanen moesten terug naar hun hotel in Kioto en onze gids vergezelde ze naar het station. Ik gaf blij toe dat mijn hotel maar vijf minuten ver wandelen lag. En ik was blij dat ik niet te ver moest gaan, want na dit alles was ik enigzins moe en voldaan.

Dank voor alles, het was een heel leuke avond!

Op naar de volgende dag, voor de laatste dag Osaka en de trip naar Hiroshima.

Tot dan, V uit.

Voor dag 4, klik hier