Filip in Japan #3: Dag 09: Kokura en de trip naar Beppu

• Datum: Dag 09 - Zaterdag 30 september 2023
• Gemoed: Tijd om nog eens te verhuizen, hé
• Weer: bewolkt in Fukuoka en Kokura, zonnig in Beppu
• Passend lied: Daft Punk - One more time

Een dagtrip Kokura

Naar Kokura

Die ochtend stond ik op het gemak op met tijd in reserve. Ik verfriste me, ging ontbijten en maakte mijn valies terug klaar voor vertrek. Ja, het was opnieuw tijd om mijn "basis" te verleggen. Deze keer was dit richting Beppu. Maar eerst zou ik een tussenstop maken in Kokura (het lag toch op de route naar Beppu). Ik checkte uit bij het hotel, wandelde naar de metro en keerde terug naar Hakata station.

Eens aan het JR office, stonden hier enkele lange rijen aan te schuiven. Een bediende voor het bureel probeerde de mensen op de goede baan te leiden. Ik begon aan te schuiven in een rij en vroeg deze bediende of ik in de juiste rij stond als ik een ticket wilde reserveren voor de shinkansen. Hij knikte en ik schoof verder aan. Maar ietwat later merkte ik op dat dit de rij bleek te zijn voor de automaten, niet de bedienden... huh...?

Ach wat, dacht ik. Ik kon maar proberen, hé! Wat is het ergste dat zou kunnen gebeuren? Kijk, er was zelfs een optie in het menu voor Engelse tekst!

Maar omdat de menus niet echt super duidelijk zijn (zelfs in het Engels), slaagde ik er in om een ticket te reserveren op een Shinkansen die pas een goed uur later zou vertrekken... oeps.

Ik hefte mijn schouders op ("Shoganai" zoals ze in het Japans zouden zeggen). Ik had toch tijd over deze dag. Mijn hoofdbestemming van de dag (het Kitakyushu Manga museum in Kokura) zou pas openen om 11u, dus ik had tijd. Dus daarom was ik lekker chill. Ik had voor een keer tijd over.

Ik stelde me in de wachtrij bij een cafetaria en bestelde een hazelnut latte. Daarna zette ik me in de wachtruimte en genoot van de koffie. En ondertussen doodde ik wat de tijd op mijn gsm. Een uurtje later was de trein er en kon ik naar mijn zitje dat ik gereserveerd had. Op naar Kokura!

Aankomst in Kokura en Leiji Matsumoto

Eens in Kokura station aangekomen, zocht ik een plaatsje om mijn bagage te "dumpen" voor de rest van de dag. De coin lockers die groot genoeg zouden zijn voor mijn bagage waren natuurlijk reeds volzet. Ik probeerde nog mijn valies eens te passen in een locker van medium formaat, maar mijn bagage was gewoon té groot hiervoor. Oké, wat nu?

Ik dacht even na en besloot naar de "tourist information" bureau in het station te gaan. Zij wisten misschien wel wat te doen. En ja, dat wisten zij wel degelijk. Dit bureel had een extra service om bagage op te slaan voor een zelfde prijs als de coin lockers (ideaal). De enige voorwaarde was dat je moest terug zijn voor het bureel zou sluiten (18u). Voor mij was dit geen probleem, want ik moest toch nog door rijden naar Beppu deze avond. Ik gaf mijn bagage af en vertrok... maar niet alvorens een foto te maken van de stand-up in het bureel.

De stand-up was van City Hunter - een klassieke manga en anime uit de jaren '80 en '90, die onder andere enorm populair was in Frankrijk. De info die er bij stond was dat de auteur van Kokura afkomstig was. Huh, interessant.

Eens terug buiten dit bureel ging ik op pad naar "Aru Aru City", mijn hoofdbestemming voor deze dag. Maar op weg hier naar toe, wilde ik wel even zoeken naar de standbeelden net buiten dit station. De standbeelden waren van figuren van Leiji Matsumoto's meest populaire series: Galaxy Express 999 & Captain Harlock. Deze waren gemakkelijk te vinden, omdat ze op het pad lagen naar Aru Aru City. Ik spotte ze meteen en nam dan ook foto's!

Ter referentie: Leiji Matsumoto is zowat de grootste mangaka en anime regisseur van de Fukuoka provincie en de stad Kokura heeft hem geëerd op verschillende manieren. Er is het manga museum, waar een vleugel permanent geweid is aan Matsumoto. Dan zijn er deze standbeelden. En er zijn ook riooldeksels in thema van verschillende van Matsumoto's karakters. Er is zelfs een zoektocht voor kinderen om ze allemaal te vinden (met een blad met bijhorende stempels die je kan verzamelen).

Alsook ter referentie: Voor de mensen die dit zaten te lezen met een blanco gezicht omdat ze geen idee hebben van wat Matsumoto gedaan heeft... Hij was eveneens de regisseur van de videoclips van Daft Punk's legendarische album: "Discovery" uit 2001. Dit met klassiekers als: "One More Time", "Aerodynamic", "Digital love", "Harder Better Faster Stronger", "Something about us" en zoveel meer. Je hebt ongetwijfeld al enkele van deze clips gezien. Die samenwerking kwam er omdat het duo achter Daft Punk enorme fan waren van Leiji Matsumoto's werk en de legendarische creator vroegen naar een samenwerking, waarop deze akkoord ging. De rest is geschiedenis.

AruAru City

Na deze korte fotosessie wandelde ik verder naar het winkelcentrum AruAru City en liet ik mezelf onderdompelen in de wereld van anime en manga. En dat was niet gelogen, want zowat het hele winkelcentrum was geweid aan anime, manga en alles wat hierbij hoorde. Meestal is de anime en manga sectie maar een of twee verdiepen in een winkelcentrum, dus een volledig gebouw dat hieraan geweid is, is zeker uitzonderlijk. Het maakte deze plaats dan ook een "Mekka" voor anime fans uit de regio.

De eerste winkelruimte waar ik binnen strompelde in dit winkelcentrum was geweid aan de populaire anime serie: "Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba". Er stond een tentoonstelling vol schetsen en animatiecellen van de serie, alsook redelijk wat verkoopswaar.

Er stonden ook standees van de karakters. Ik keek verder rond en in een hoek in deze grote winkelruimte was er ook een kleine ruimte voorzien aan de filmserie "Garden of Sinners (Kara no Kyokai)". De dichotomie tussen de populaire Demon Slayer serie en deze niche filmserie leek groot, tot ik verder in deze ruimte rond keek en mijn hersenradars begonnen te draaien. Er was een podium met projectie die reclames van Demon Slayer aan het afspelen was, er stonden tafeltjes en stoelen met menukaarten, en er stonden in een andere hoek enkele opdiensters bijna even verdwaasd te staren naar mij zoals ik naar hen.

Er is maar één verbindende eigenschap tussen de filmserie en tv-serie en dat is dat beiden geanimeerd zijn door legendarische animatiestudio "UFOtable". En deze studio is eveneens bekend omdat ze hun eigen reeks cafetarias/restaurantjes hebben doorheen Japan (zoals in Osaka, waar ik in 2018 naar toe geweest ben). Ja... ik was zonder het door te hebben in een UFOtable café binnen gewandeld en stond nu nogal dwaas te kijken naar de opdieners... oeps.

In mijn verdediging, de locatie zag er echt niet uit zoals het café in Osaka (wat ik als de standaard achte), maar eerder als een standaard winkelruimte dat maar beperkt was ingekleed. Alsook, er was weinig volk aanwezig. Ik had de opdiensters zelf niet opgemerkt tot ik halverwege in deze verkoopsruimte stond. Maar toch... Gezien ik op dit moment niet van plan was om iets te benuttigen of aan te kopen, maakte ik me snel uit de voeten.

Dan maar de rest van de winkels bezoeken. Dit was enorm. Op deze verdieping van het shopping center was er (naast het UFOtable café) een locatie vol met crane games, en enkele winkels met tweedehands anime figuurtjes. En dit aan prijzen die veel anime fans in de rest van de wereld jaloers zouden maken. Waar anime figuurtjes nieuw vaak rond de €25 kosten, waren vele beeldjes hier maar tussen 800 en 1200 yen (ergens tussen €6-€8 in conversie op dat moment). Je kan me dan ook verstaan dat ik met veel aandacht tussen deze rekken slenter, op zoek naar figurines die me interesseren. Ik vond en kocht er een paar.

Daarna verkende ik de bovenliggende verdiepingen en vond nog meer anime gerelateerde winkels. Nog een tweedehands figurines winkel, een manga en light novel winkel, een winkel met cosplay artikelen, een winkel met anime merchandise artikels, een winkel enkel met trading card games (TCGs) en ga zo maar door. Ik trok mijn ogen open met wat ik hier allemaal vond. In een van de figurine winkels vond ik een figurine die ik al een tijdje zocht, maar niet vond. Eentje met Anya en Bond (de hond) uit de populaire anime serie Spy x Family. En omdat ik dit ook vond in een tweedehands figurine winkel, was ook dit aan een zeer aanvaardbare prijs. En in een gamewinkel snuisterde ik door de Switch games en vond nog een game van op mijn verlanglijstj: A Space for the Unbound. Dit was nog zo'n game waarvan enkel in Azië een fysieke editie was verschenen, dus was ik maar al te blij dat ik deze hier kon aankopen.

Bij de laatste aankoop merkte ik dat het geld in mijn portefeuille serieus begon te minderen. Misschien was het best dat ik het hierbij zou laten met aankopen. Ik besloot verder te gaan, naar het manga museum zelf.

Het Kitakyushu Manga Museum

Op de vijfde en zesde verdieping van dit shopping center bevond zich de hoofdreden waarom ik hier naar toe kwam: het "Kitakyushu Manga Museum". Dit museum was verspreid over twee verdiepingen, en aan de kassa maakten ze dit ook duidelijk. Je kon een ticket kopen op elk verdiep apart, of een ticket voor beide verdiepingen samen. ik wou beide zien, dus kocht ik het gecombineerde ticket.

Het "onderste" van de twee verdiepen was voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen. De tentoonstelling die liep toen ik er was, was voor Shoujo mangaka Kyoko Fuzuki, die dit jaar 50 jaar actief was. Gezien shoujo manga typisch voor meisjes is, zei de naam me niets, maar ook op het internet vond ik niets over deze persoon. Ongeacht hoe, het was mooi om alle tekeningen te zien van doorheen haar carrière.

Hierna ging ik naar de zesde verdieping, waar de "permanente" tentoonstelling was. Deze tentoonstelling was geweid aan Leiji Matsumoto - zijn leven, geschiedenis en zijn werken. Mooi om te zien. Het enige spijtige was dat de filmpjes die afspeelden in het museum geen Engelstalige ondertiteling hadden. Deze tentoonstelling was anders wel de moeite waard.

Aan het einde van de tentoonstelling was ook een heuse "manga bibliotheek", met verschillende zithoeken en rekken vol manga's die je hier kon lezen. Daarom was in deze ruimte ook het meeste volk aanwezig. Helaas waren alle manga's in het Japans, dus wandelde ik verder door, tot aan de uitgang.

Terug naar het UFOtable cafe

Eens ik het manga museum buiten stapte, reed ik met de roltrap naar de bovenste verdieping van dit shopping center. Maar een vlugge blik maakte duidelijk dat hier niets interessant was. Hier waren enkel "hallen" voorzien, waar evenementen door konden gaan (bijvoorbeeld kleine concerten, of meet-and-greet sessies). Ik ging dan ook maar terug naar beneden.

Op de roltrappen terug naar beneden zat ik na te denken over het UFOtable café. Toeval wou dat ik de avond hiervoor een YouTube video had gezien van YouTuber Emirichu - dit over een UFOtable café. Het café waar zij naar toe gegaan was, was in Sedai. En ze had opgemerkt dat omdat Sendai geen "populaire" stad was (zoals Tokyo of Osaka), er geen reservatie nodig was om het café binnen te gaan...

Kokura was eveneens geen "populaire" stad, en ik had gemerkt dat er niet veel volk aanwezig was in het café in dit shopping center. Ik had tijd en dacht: "Waarom niet?"

Ik ging de cafetariaruimte binnen en maakte duidelijk aan de opdiensters dat ik effectief iets wenste te benuttigen. Ik werd naar een tafeltje geleid en kreeg een kaart met de "specialiteiten van het moment". Ik vermeed voedselgerechten (vaak veel te duur en niet super van smaak) en koos voor een aperitief: een zomerse "lemon float". Het extraatje dat ik hierbij kreeg, was een willekeurige postkaart met een karakter van Demon Slayer. Ik had geen specifieke voorkeur, maar er waren een paar karakters die ik niet wilde. De opdienster bracht het drankje en de postkaart, met prent naar beneden gericht (dit om zeker te zijn van het willekeurig element). Eens ze terug weg ging, draaide ik de kaart om en was tevreden met het resultaat.

Eveneens was het drankje zelf niet slecht. Dit was verfrissend en zomers, inderdaad. Ik genoot van het drankje, betaalde aan de kassa en vertrok.

Kokura kasteel

Op een van de onderste verdiepingen in AruAru City was er een Lawsons superette (natuurlijk kon dit niet ontbreken!). Hier kocht ik enkele middagsnacks, die ik benuttigde op de bankjes buiten het shopping centrum (vlak aan de standbeelden van eerder deze dag). Ondertussen dacht ik na over wat ik nog zou kunnen bezoeken. de keuze was snel gemaakt: Kokura kasteel.

Waarom? Omdat Kokura nu eenmaal niet zoveel attracties had, en dit dicht bij het station lag (weliswaar aan de andere kant van waar ik me bevond).

Eens mijn middagsnacks op waren, wandelde ik doorheen het treinstation, naar de kant van Kokura centrum. Ik wandelde doorheen enkele overdekte shopping straten en genoot van de omgeving van Kokura. Maar eens ik aan het uiteinde van deze shopping straten kwam, spotte ik donkere wolken in de lucht... het zou toch niet regenen, zeker?

Op de meeste dagen tijdens deze reis keek ik op voorhand naar het weerbericht van de dag. de enige dag waar ik dit niet gedaan had, was vandaag. Ik had mezelf dus niet voorzien op regen en hoopte dan ook dat het droog zou blijven.

Ik wandelde verder (onder andere over een mooie, oude, houten brug) en genoot van de omgeving tot ik aan het kasteeldomein kwam.

Op het domein van het kasteel lag een shrine, het kasteel zelf en de kasteeltuin. Ik wandelde doorheen het shrine en begon te wandelen in het domein zelf.

Maar dan begon het (natuurlijk) te regenen. Mijn gemoed ging snel achteruit, gezien ik niet op regen voorzien was. Ik schuilde even in het souvenirwinkeltje van het kasteel en dacht na wat ik zou doen. Het kasteel interesseerde me niet super hard (ik had er al gezien en er stond nog een beter op de planning de komende week), en het was té nat om de tuin te bezoeken in mijn huidige kledij. En gezien het weerbericht nu aangaf dat het zou blijven regenen, besloot ik om dan maar terug te keren naar het station en naar Beppu te gaan.

Naar Beppu

Ik besloot om toch nog door enkele andere (overdekte) shopping straatjes te gaan, om toch nog iets extra te zien. Maar uiteindelijk kwam ik terug bij het station aan. Ik ging naar het toeristenbureeltje om mijn bagage op te halen en zocht daarna op Google Maps welke trein ik zou moeten nemen om in Beppu te eindigen. Ik spotte het perron waar de juiste trein zou stoppen, en begon al door de poortjes te gaan, maar dan begonnen mijn radartjes te draaien. Er was iets dat in mijn hoofd bleef hangen.

Ik keek nogmaals op Google Maps en zag dat de "Rapid Express" naar Beppu een "Limited" trein was. Ik had een voorgevoel dat dit een trein met reservaties zou zijn, dus voor het zekerste ging ik de poortjes terug naar buiten en passeerde ik bij het JR bureau. En ja hoor - mijn voorgevoel was correct: er was inderdaad een reservatie nodig. Maar gezien ik op tijd was, kreeg ik een ticket en kon ik toch op de eerstkomende trein richting Beppu. OEF!

Ik sprong op de trein, bond mijn valies in de hiervoor voorziene ruimte (met een riem en een extra hendel) en genoot van de omgeving terwijl deze trein doorheen het landschap raasde. Dit was misschien geen Shinkansen hogesnelheidstrein, maar deze trein reed ook vliegensvlug over de sporen.

Eens in Beppu aangekomen, wandelde ik naar het hostel waar ik deze ene nacht zou verblijven. Maar niet alvorens een foto te maken van de "mascotte" van de stad, net buiten het station: Het standbeeld van Aburaya Kumahachi.

Ter referentie: Aburaya was een interessant figuur uit de 19e en begin 20e eeuw. Hij verloor al zijn geld door slechte investeringen en trok naar Amerika om geluk te zoeken. Enkele jaren later keerde hij terug naar Beppu en wist hij wat hij moest doen: Deze stad op de kaart zetten met behulp van toerisme! Vergeet niet: Dit was begin jaren 1900 en toerisme was verre van een standaard praktijk. Hij was dan ook een van de grondleggers van het toerisme in de streek. Hij begon een hotel uit te baten (wat na verloop van tijd een luxehotel werd) en begon rondritten te organiseren naar de "hellen van Beppu", begeleid door vrouwelijke gidsen (een praktijk die later over heel Japan gekopieerd werd). Hij werd een populair figuur in de stad, zowel bij jong als oud en kreeg de bijnaam "Shiny uncle" (omwille van zijn kale hoofd). Na zijn dood eerde de stad hem dan ook met dit standbeeld.

Na een tiental minuutjes wandelen arriveerde ik bij het hostel waar ik zou verblijven: "Guesthouse Sunline Beppu". In dit hostel waren gedeelde kamers, maar ook privé kamers (weliswaar met gedeelde toiletten). Ik vond de privé kamer in dit hostel voldoende voor de ene nacht dat ik hier zou blijven, mede dat dit hostel ook een "onsen" had (hier keek ik naar uit).

Ik checkte in, kreeg mijn sleutel, en kreeg een uitleg over de werking van het hotel. Bar tot 21u, loungebar tot 22u, bij uitchecken gewoon sleutel in bakje werpen, en dergelijke meer. Eens de uitleg voltooid was, ging ik naar mijn kamer. Ik opende de kamer, deed het licht aan, aanschowde de traditionele kamer met tatami en... rook een nare geur. Het was warm en het ruikte hier muf. Dat... was minder.

De avond in Beppu

Ik legde de airco aan, wat de warme temperatuur verhielp, alsook de geur ietwat (helaas verre van helemaal). Ik ontlaadde mijn bagage en aanschouwde al mijn aakopen van de dag. Daarna vertrok ik terug, om een avondmaal te vinden.

Gezien dit hotel niet ver van de kustlijn lag, wandelde ik eerst even naar de dijk voor enkele foto's. Het was valavond en het zicht was mooi.

Ik wandelde verder naar een nabij gelegen Tempura restaurantje dat ik wou bezoeken. Ik passeerde... en wandelde opnieuw verder. Ja, er stond een wachtrij van bijna een uur. Daar had ik nu eens geen zin in.

Ik wandelde dan maar door de grote straat tussen hotel en station en dacht dat ik wel iets zou vinden om te eten. Dat gebeurde ook. Ik spotte een klein restaurantje dat toeristen aanmoedigde om binnen te komen. Ik zei: "Waarom ook niet?" en ging binnen.

Dit was een klein restaurantje, gespecialiseerd in "Beppu Reimen", een specialiteit dat ik over het hoofd gezien had. Wat is reimen? Boekweitnoedels, maar koud geserveerd. Ik zag de chef de noedels vers klaar maken met een "noedelpers" (ik kan het niet beter omschrijven, de machine perste draden uit en de chef sneed wat hij nodig had met de hand). De noedels werden gekookt en dan ijskoud geserveerd. Ik was enigzins skeptisch over het eindresultaat, maar dat was onterecht - dit was heerlijk!

Hierna wandelde ik nog wat door de steegjes van Beppu, maar uiteindelijk was er een bestemming waar ik naar toe wou. Op weg naar het hotel had ik een plaatsje gezien genaamd "Beppu Brewery". Dit maakte me curieus, dus wou ik hier terug keren. Ik ging binnen en kreeg een menukaartje. Ik spotte dat je "proefglaasjes" kon bestellen in een set van drie en deed dit dan ook. Uiteindelijk nam ik twee keer een set van drie biertjes, alsook een tempura snack (om een fondje te leggen, hé).

Ik praatte wat met een andere toerist die hier zat, en was verrast dat het een Nederlander was (Jorem was zijn naam). We zetten ons wat dichter bij elkaar en babbelden over wat we al gezien hadden op de reis, en wat we nog zouden doen. Ook hij had enkele dagen geleden naar Mount Aso geweest (maar wel in groep). Ik moest lachen toen hij zei dat ook hij het wandelpad genomen had (net zoals ik) en op nét dezelfde plaats als ik de wandeling moest opgeven en terugkeren, omdat het te bergachtig werd en ze niet zeker waren waar ze zouden uitkomen.

Ook gaven we onze mening over de biertjes die we proefden. Hoewel we elk bepaalde biertjes meer konden appreciëren dan anderen zeiden we beiden dat de "Kabosu Saison" de beste was, en de "Lapis blue" de slechtste (smaakte bijna zoals frisdrank, jakkes).

Na we beiden voelden dat we genoeg bier op hadden, betaalden we en vertrokken we. We zeiden elkaar gedag en wie weet "tot ooit nog eens!".

Ik wandelde terug naar het hotel en stopte onderweg nog in een superette voor mijn ontbijt de volgende dag. Ontbijt was niet inbegrepen in dit hostel, dus moest ik zorgen dat ik toch "iets" had. Eens terug buiten aanschouwde ik Beppu toren, die nu verlicht was. Dit vond ik wel een foto waard was.

Eens terug in de kamer, rook ik nog steeds de muffe geur. Wel, tijd om hier terug weg te gaan! Ik stopte mijn laptop en Switch in mijn rugzak en ging naar de loungebar. Ik wou nog iets drinken, maar de eigenaar zei dat het al na 21u was (het was 21u10) en de bar dus gesloten was. Ik zuchtte, hij had gelijk. Ik zette me dan zonder drankje aan een tafeltje in de loungebar en maakte mijn verslag van de dag en speelde nog wat op de Switch.

Rond 22u kwam de eigenaar bij alle mensen die nog in de loungebar langs om te zeggen dat hij zou sluiten. Opnieuw een zucht.

Terug in mijn kamer, maakte ik me klaar om nog een duik te nemen in de onsen van dit hotel. Ik ging de ruimte binnen en verbaasde me ietwat dat deze leeg was. Maar dan viel het me in dat het al na 22u was, dus dat zal er wel wat mee te maken gehad hebben. Iets verderop lag de "common room" waar ik nog mensen hoorde, dus nog niet iedereen was gaan slapen. Ik waste me in de daarvoor voorziene ruimte en ging het warme water in. Aah dit was... AAAH! Nee, nee! Dit was té warm!

Ik houd normaal gezien van warme onsen baden, maar dit water was echt té warm. Ik probeerde er even in te zitten, maar na een paar minuten ging ik er terug uit. Er was niemand anders, dus ik hoefde me niet te schamen. Ik probeerde nog een kraan te zoeken die eventueel koud water zou kunnen bij voegen, maar vond dit niet. Afdruipen dan maar, want dit water was zo warm dat het niet meer leuk was.

Ik kleede me en keerde dan maar terug naar mijn kamer. Ik maakte dan maar mijn futon bed klaar, en ging slapen in deze "muffe" kamer. Gezellig was anders en ik ga er niet om liegen: dit was hét slechtste hotel op de reis.

Morgen zou ik hier dan ook zo snel mogelijk weg gaan.

Tot dan, V uit.