Filip in Japan #3: Dag 15: De buitenrand van Osaka
- Datum: Dag 15 - Vrijdag 06 oktober 2023
- Gemoed: Niet echt super, maar beter wordend
- Weer: Iets frisser dan de vorige dagen
- Passend lied: Hatsune Miku & Kusanagi Nene - The Tokugawa Cup Noodle Prohibition
De buitenrand van Osaka
Een woelige nacht
Die ochtend werd ik wakker. Maar in tegenstellingen tot andere dagen was ik niet echt goed gezind. Eerst en vooral werd ik midden in de nacht wakker met een soort van koorts opstoot, zodat ik badend in het zweet wakker werd. De koorts was weg bij de ochtend, maar ikzelf, mijn nachtkledij en bed waren kletsnat van het zweet. Was ik even blij dat ik room service gevraagd had voor deze dag. Daarna werd ik rond 6u wakker omwille van de mediterende sfeermuziek die door de speaker in de kamer begon te spelen vanaf dat uur... HUH?...
Ja, het was pas deze ochtend dat ik door had dat er een luidspreker in het plafond van de kamer hing, laat staan dat de muziek die in de hallen weerklonk ook door deze speaker kon gaan. Op dat moment wist ik niet goed hoe dit gestart was, maar leuk was het niet. Versta me niet verkeerd, er is veel slechtere muziek om naar te luisteren. Maar rond zes uur wou ik verder slapen, en die muziek hinderde dat toch enigzins.
Het zou pas op de avond zijn dat ik door had HOE die muziek op mijn kamer ontstaan was. Bij het wakker worden na de koortsopstoot had ik mijn natte pyjama over de douchegordijnstang gelegd en gezocht naar de knop om de ventilator van de badkamer te activeren. Omdat er op de knoppen net buiten de badkamer geen Engelse tekst stond, had ik op enkele knoppen gedrukt en gedraaid om te zoeken welke de ventilator activeerde. Zo had ik per abuis de speaker in de kamer geactiveerd, die na 6u 's ochtends automatisch begon te spelen... zucht.
Maar eens mijn wekker rinkelde, stond ik op, nam ik een douche, verzorgde ik mijn gehavende rechterbeen, ontbeet ik en ruimde ik mijn kamer op (room service, hé - het mag geen rommeltje zijn). Eens klaar, vertrok ik voor de activiteiten deze dag. Eerste stop op de planning: Park Expo '70
Park Expo 1970
Ik wandelde naar het metrostation Dobutsuen-Mae, waar de avond hiervoor de Foodie Tour startte. Hiervoor moest ik opnieuw door Shinsekai. En deze uitgangsbuurt in de vroege ochtend... is redelijk doods. Op de "kuisploegen" en enkele wandelaars zoals ik, was hier niet veel volk te zien.
De plaatsen waar ik naar toe wou gaan, lagen allemaal in het noorden van Osaka, ver van het centrum en allemaal redelijk ver van mekaar. Omdat ik redelijk wat afstand moest overbruggen, kocht ik in het metrostation direct een dagpas. Daarna ging ik de tram op richting Expo park '70. Dit was eerst een lange rit op de metro en daarna nog een stukje op de monorail. Maar eens ik in het laatste metrostation wou overstappen naar de monorail, werd mijn dagpas geweigerd... HUH?!...
Ik was niet de enige persoon die aan het "tsjolen" was met een metro ticket, maar het kwam snel uit waarom. Op weg naar deze halte had de metro een stop gemaakt waar de lijn van naam veranderde. Dit was het moment dat de metro boven de grond begon te rijden en niet langer een metro was, maar een trein. Zelfde voertuig, ander doel. Totaal absurd in mijn ogen. Maar dan nog vloekte ik, want IK HAD EEN DAGPAS?! Toch?!
Bleek dus dat mijn dagpas enkel van toepassing was op metrolijnen. Er was geen dagpas voor "algemeen" openbaar vervoer. Ik vloekte binnenin, want het voelde plots alsof die dagpas weg gegooid geld was. Ik stapte naar de aangewezen automaat en betaalde de "missing charge" bij . Zo kon ik overstappen naar de monorail... die ook niet in de dagpas opgenomen was (joe-pie...).
Enkele haltes op de monorail verder landde ik uiteindelijk in het domein van Expo 1970. Dit is het gebied waar in 1970 de wereldexpo werd gehouden. Dit is een beetje te vergelijken met het Brupark en de Heizel in 1958... maar wel met het grote verschil dat hier nadien NIET alles om zeep is geholpen om parkings aan te leggen.
Nee, dit domein was groots en had veel om handen. Er was natuurlijk een shopping center (NATUURLIJK!), dat ik links (of in dit geval, rechts) liet liggen. Er waren hier ook enkele musea. Maar het belangrijkste is het grote "Expo 70 Commemorative Park".
Ik betaalde de ingang voor het park en aanschouwde direct hét toonbeeld van deze wereldexpo. Expo '58 gaf ons het Atomium. En wat gaf Expo '70 Japan? Wel, dat is de "Tower of the Sun" (de zonnetoren). Artistiek, opvallen, GROOT, en vooral... heel speciaal.
Ik herkende het beeld van de bekende thriller manga 20th Century Boys, waar de expo '70 en dit beeld een centrale rol speelde. Maar dit beeld in het echt zien was toch een andere ervaring. Het was gigantisch groot.
Na het beeld gezien te hebben, wandelde ik verder in dit park. Het is een mooi en HEEL groot park, maar opnieuw zit ik in de situatie waar herfstkleuren nog niet zichtbaar zijn en zomerplanten reeds uitgebloeid zijn. Op een paar zones na (zoals rond de zonnetoren), waar men actief bloemen aan het planten was, was het hele park hierdoor redelijk "groen" van kleur.
Ongeacht de kleuren, genoot ik van de omgeving. Maar dit park vond ik bijna té groot om goed te zijn. Ergens zijn er limieten aan een park, begon ik te denken. Of er ontbrak nog iets, zoals een groot zwembad, een mini-Azië park of een stadium met gigantisch veel parki.... oh, wacht nee... da's Brussel opnieuw.
Alle sarcasme ten zijde: Dit park mag dan niet perfect zijn, het was alleszins een stuk betere indeling van openbare ruimte na een wereldexpo dan de miskleun Brussel Heizel en Brupark.
Na een lange wandeling in dit park, keerde ik terug bij het begin van het park. En kort nadat ik begon na te denken dat er misschien beter een "toeristentreintje" door dit park zou rijden, spotte ik in de verte effectief een toeristentreintje. In retrospect had ik daar misschien beter met mee gereden, maar soit - zo heb ik mijn stappen voor de dag weer binnen, zeker?
Eens ik alles gezien had dat ik wou in dit park (zonder musea binnen te gaan), keerde ik terug naar de ingang en keerde ik terug naar de monorail. Tijd voor de volgende bestemming: Het Cup Noodle museum!
Het Cup Noodle Museum
Een monorail- en treinrit later, alsook een kort wandelingetje verder kwam ik aan bij het Cup Noodle museum. En net op tijd, dacht ik. Het was al na de middag en ik begon een hongertje te krijgen.
Bij aankomst trok ik mijn ogen open, want jongens: wat een drukte! Dit had ik niet verwacht.
De ingang voor het "museum" was gratis. Dit was te verstaan, want erg groot was het museumgedeelte niet en de beperkte uitleg was enkel in het Japans. Maar je kon wel 500 yen betalen om zelf je Cup Noodle samen te stellen. Ik passeerde eerst met het gedacht dit over te slaan, maar dan dacht ik hier even over na.Hoe meer ik hier echter over nadacht, hoe leuker ik het idee van een custom-made cup noodles maken vond en hoe meer ik dit écht wou doen. Ik betaalde dan ook met plezier de 500 yen en ging binnen.
Natuurlijk was die 500 yen te betalen bij een automaat (NATUURLIJK!). Maar hier kreeg je als ruil een lege Cup Noodle pot. Daarna mocht je met de blanco pot de "tekenruimte" binnen. Jazeker, een tekenruimte. Dit was een grote, open ruimte met tientallen tafels vol met vanalles van tekengerei. De paar groepen schoolkinderen die hier waren voor hun klasuitstap leefden zich hier ten volle uit, maar ik liet me ook niet kennen hoor!
Met vol "getekende" pot mocht ik in de volgende wachtrij. Eens aan het einde, kreeg iedereen een demonstratie van hoe de cup noedels samen gesteld werden. Op een handgedraaide transportband werden de noedels in de cup gedaan. Daarna mocht je kiezen uit 1 van 4 sauzen (ik koos Japanse curry natuurlijk), samen met 4 van 12 mogelijke ingrediënten. Ondertussen werd alles op een kindvriendelijke manier (in het Japans weliswaar) uitgelegd. Aan het einde gaat het foliedekseltje er op, gaat het potje in een plastic folie en kreeg je de pot in handen!
Daarna kreeg je een koort en een zakje dat je mocht opblazen, om een soort "airbag" te voorzien voor je cup (kwestie van schade te voorkomen). Ik vulde dit en kon naar buiten met mijn persoonlijke cup noodle in een "rugzakje".
Toen ik terug buiten stond, begon me iets te dagen. Er was hier geen restaurant in dit Cup Noodle museum. Er was hier, in dit museum over eten, geen enkele mogelijkheid om iets te eten. Zelf geen warmwaterkraan om je eigen gemaakte noedels op te eten. Huh... Da's teleurstellend.
Zo wandelde ik met mijn persoonlijke cup noodles rugzakje terug naar het treinstation... met nog steeds dat hongertje dat niet gevuld was. Oh, ironie...
Het Osamu Tezuka Museum
Eens terug in het treinstation kocht ik me dan maar een middagsnack. Daarna hopte ik op de trein naar mijn volgende bestemming: Het Osamu Tezuka museum.
Ter referentie: Osamu Tezuka wordt de godvader van de Japanse manga en anime genoemd. Kort na de 2e wereldoorlog begon hij met manga in een stijl die de grondlegger werd voor alle Japanse manga. Ook had hij een grote helpende hand in het maken van de eerste commerciële Japanse anime. Met andere woorden: iedereen die van manga en anime houdt, hoort eer te betonen aan Osamu Tezuka.
Een kwartier later arriveerde de trein in het Kiyoshijoujin station. Vanuit dit rustige stationnetje moest ik nog een tiental minuutjes wandelen tot aan de ingang van het museum. Maar dit waren 10 leuke minuten, want de wandeling ging langs enkele pittoreske steegjes en straatjes (best gezellig). Je voelde echt dat je niet meer in het stadscentrum van Osaka was.
Eens aangekomen bij het museum, wandelde ik binnen en werd ik verwelkomd door de baliebedienden. Ik kreeg mijn ticket, een plannetje, en wat extra uitleg rond de "gast tentoonstelling" op de bovenste verdieping.
Het viel me snel op dat dit museum volledig klaar was voor toeristen. Er waren Engelstalige flyers, alles was vertaald in het Engels en de filmpjes die in dit museum speelden hadden Engelstalige ondertitels. Het Kitakyushu Manga Museum kon hier nog iets van leren!
De tentoonstelling was heel interessant, alsook de filmpjes die getoond werden, over mensen die met Tezuka hebben samen gewerkt, of bekende artiesten die door hem beïnvloed zijn. Een blikvanger hier was mangaka Naoki Urasawa, de mangaka van Monster en 20th Century Boys. Hij is ook de maker van Pluto, een serie die een eerbetoon is aan Osamu Tezuka's meest bekende werk: Astro Boy en nog maar recent uitgebracht is op Netflix.
Bij het rond kijken zag je ook hier en daar wat info over Kimba the White Lion. Jazeker, Osamu Tezuka is ook de man achter de originele "Lion King" die Disney nadien (al dan niet) gekopieerd heeft in hun eigen werk.
Op de bovenste verdieping liep de gast tentoonstelling. En ook deze tentoonstelling was interessant. Deze was in teken van de spelserie Street Fighter! Game makers en publishers Capcom zijn gezeteld in Osaka en hebben een fascinatie voor Tezuka. Deze tentoonstelling was dan ook vol met artworks uit de game (vooral de recent uitgebrachte Street Fighter 6), en "collaboratiewerken" van karakters uit de game gemengd met Osamu Tezuka karakters, of hertekend in een Osamu Tezuka stijl. Ik ga niet liegen, bepaalde van deze werken waren echt prachtig! Het is bijna een zonde dat deze werken enkele weken later zouden "opgedoekt" worden aan het einde van deze tentoonstelling.
Na de bovenste twee verdiepingen, bezocht ik ook de kelderverdieping. Maar gezien dit meer een "belevingsruimte" was, had ik hier snel het einde gezien. Ik ging naar de uitgang, kreeg nog een "collab sticker" van street fighter (best mooi) en ging naar buiten, naar de tuin... (noem het maar een klein pleintje).
Ik zette me op een bankje, at een van mijn middagsnacks en doorzocht mijn planning om te zien wat ik nog zou kunnen doen. Mijn enkel gaf aan dat ik vandaag alweer (te) veel gewandeld heb, dus ik zou het beter beperkt moeten houden.
Takarazuka
Eens uitgerust, wandelde ik naar een ander station dat hier niet ver van lag. Het museum lag in het stadje Takarazuka en lag ongeveer even ver van het station waar ik vandaan kwam, als het "Takarazuka" station. Het enige verschil is dat ik nu plots door een theaterwijk wandelde. En dat viel op.
Ja, theater. Takarazuka is blijkbaar enorm bekend in de theaterwereld, want de Takarazuka Grand Theater ligt hier: het theater waar de bekende theatergroep "Takarazuka Revue" hun thuisbasis heeft. Die theatergroep is al meer dan 100 jaar actief en is bekend omdat elke acteur... een vrouw is. Dit is uitzondelrijk, omdat vele andere vormen van theater in Japan historisch uitsluitend door mannen gespeeld werd. Daarom dan ook dat deze theatergroep als een van de weinige vrouwelijke alternatieven ENORM populair werd als een direct resulaat.
En dat het Osamu Tezuka museum hier ligt, is met opzet. Tezuka is opgegroeid in Takarazuka, en ging vaak samen met zijn moeder naar de Takarazuka revue. Zijn stijl van schrijven werd dan ook enorm beïnvloed door de theaterwereld. Daarom dat Tezuka naast vele "Shonen" (jongens) manga, ook veel "shoujo" (meisjes) manga heeft neer gepend. Bepaalde van zijn werken waren adaptaties van theaterwerken die hij in het theater gezien heeft (zoals bv Princess Knight).
Ik passeerde langs het theater en het pad verder naar het station en het viel echt op, deze buurt ziet er mooi en rustig uit. Het voelde als een dag en nacht verschil met de eerder arme Shinsekai buurt waar ik de dag hiervoor rond wandelde. Dit stadje in de buitenrand van Osaka was duidelijk voor de betere en rijke klasse.
Enigzins spijtte het me dat ik hier niet meer onderzoek over had gedaan. Het voelde alsof ik een stuk "miste" door een gebrek aan kennis.
Terug naar Shinsaibashi
Bij aankomst in het station probeerde ik mijn JR treinpas bij de poortjes, maar dit werd geweigerd. Huh? Ik dacht dat de trein terug een JR trein was? Waarom ging dit niet?
Ik vroeg dan ook uitleg bij de bediende naast de poortjes, en ze zei me droogjes dat DIT geen JR station was. Dit station was gedeeld. De zuiderhelft (waar ik was), had enkel sporen van de lokale trein service waar de JR pass niet voor werkte. Ik moest naar de noorderhelft van het station, dat specifiek voor JR treinen bedoeld was. Huh...
Met wat tekst en uitleg verliet ik het station langs de noordkant, vond plakkaatjes met "JR" en volgde een pad al over de sporen van het "niet-JR" treinstation. Zo arriveerde ik in het "juiste" station en kon ik met mijn treinpas toch terug naar het centrum van Osaka, naar Osaka station.
Eens in Osaka station aangekomen, sprong ik over naar de Midosuji metrolijn (oef, toch nog iets van nut uit mijn dagpas!). Mijn plan was om het Parco gebouw te bezoeken in de Shinsaibashi shopping straat. Dit omwille enkele interessante winkels had (onder andere een Godzilla winkel, een Capcom winkel en dergelijke). Mijn verbazing was echter groot toen ik de metro uit stapte. De metrohalte bij mijn bestemming was letterlijk in de kelderverdieping was van het Parco shopping gebouw. Huh... Da's gemakkelijk.
Ik stapte dan ook van het "metro" gebouw over naar het "Parco" gebouw. De benedenverdieping van dit Parco shopping gebouw was vergelijkbaar met dit van het shopping center rond Fukuoka station. Deze locatie hier was ook gevuld met "pop-up" restaurantjes, winkeltjes en koffiebars. Dit zag er interessant uit om later iets te eten.
Ik rolde met de roltrappen naar de 6e verdieping, genaamd "Pop Culture Shinsaibashi". Ik keek op deze verdieping rond en spotte winkels met betrekking tot Lego, Ultraman, Godzilla, Ghibli, Snoopy en zoveel meer. Ook was hier een anime café en de officiële Capcom winkel.
>
De hoofdreden waarom ik hier was, was de Capcom winkel. Ik snuisterde door de winkel op zoek naar iets met betrekking tot Ace Attorney (mijn favoriete game franchise) en Ghost Trick. Ik zocht en vond merchandise met betrekking tot de 20e verjaardag van Ace Attorney. Alsook zag ik een kaartje waarop stond dat ik de Collector's Editie van Ghost Trick kon kopen aan de kassa. Dat bericht stemde me minder goed, gezien ik eerder op deze reis al de "standard" editie gekocht had, denkende dat dit hopeloos uitverkocht was. Had ik dit geweten... zucht... Helaas had ik nu niet genoeg geld meer om dit ook nog te kopen. Ik kocht dan maar een van de bekers van Ace Attorney anniversary.
Na de Capcom winkel volledig onderzocht te hebben, bezocht ik enkele van de andere winkels (zoals bv de Godzilla winkel, best leuk). Maar eens ik alles gezien had, was het tijd om terug te keren naar de benedenverdieping.
Op de benedenverdieping kuierde ik wat doorheen de pop-up winkeltjes om te beslissen wat ik zou eten. Mijn keuze viel op een standje dat speciale "katsudons" verkocht. Katsudons zijn typische kommen rijst met extras bovenop. Ik kocht een "maaltijdset" waar een katsudon met vis in zat, samen met een kom miso soep en groene thee. Maar de kom katsudon was een tegenvaller. De miso soep en de groene thee hadden meer smaak dan de kom met rijst en vis. Dit was een beetje een tegenvaller. Ach, het kan niet altijd een "foodie tour" zijn, hé.
Laatste avond in Osaka
Eens mijn eten op was, vertrok ik richting uitgang... die op zo'n goede 10 meter van dit pop-up standje lag. En omdat dit vlak naast de metrohalte lag, was ik erg snel terug op weg naar het hotel.
Eens terug in de metrohalte waar ik deze ochtend vertrokken was, besloot ik opnieuw de Family Mart binnen te gaan die hier vlak naast lag. Ik kocht hier een ontbijt voor de volgende ochtend, alsook een coolish ijsje als dessert, en de "Anya" snoepjes die ik de avond hiervoor gespot had. Helaas waren de Kirby taartjes opnieuw hopeloos uitverkocht.
Eens terug buiten, wandelde ik via Shinsekai naar het hotel. Nu het terug avond was, kwam deze uitgaansbuurt opnieuw tot leven. Maar deze keer liet ik de vele restaurantjes links liggen. In retrospect had ik hier beter gegeten in plaats van in het Parco gebouw. Maar ja, achteraf is makkelijk zeggen hé. Of zoals ze in het Engels zouden zeggen: "Hindsight is 20/20" (achteruitkijk zicht is perfect)
Eens terug in het hotel, passeerde ik eerst nog eens aan de automaat op de 1e verdieping en spotte Umeshu (yes!). Ik kocht een blik umeshu en bracht het mee naar mijn kamer.
In mijn kamer schreef ik mijn verslag terwijl ik genoot van het umeshu wijntje en proefde van de Anya snoepjes. Deze waren verbazen lekker (huh...). Alsook keek ik nog een laatste keer het volleybal kampioenschap mee volgde. Deze avond was het Japan-Servië... en Japan won in drie sets. In deze afgelopen twee weken heb ik heel wat volleybal zien passeren en het blijft leuk om naar te kijken.
Bij het afsluiten van mijn laptop ging ik naar de badkamer om een douche te nemen en foefelde nog wat met de knoppen aan de buitenkant. Nu pas merkte ik dat de draaiknop niet voor de ventilator was... maar voor de luidspreker in de kamer. Mijn mond viel bijna open van verbazing. Eh? Dit was het? Dit was de bron van geluid?
Na de douche en het verzorgen van mijn been, keerde ik terug naar mijn bed. Het bed was volledig ververst en mijn piyama was ondertussen volledig opgedroogt. Ideaal. Hopelijk zou deze nacht iets rustiger verlopen dan de vorige.
Want de volgende dag is mijn laatste volledige dag in Japan. Dan vertrek ik uit Osaka, bezoek ik Himeji en zou ik verder gaan naar Narita.
Maar dat is voor de volgende blog post. Tot dan, V uit!
Reacties
Een reactie posten