Filip in Japan #3: Dag 11: Bovenop Miyajima Island
- Datum: Dag 11 - Maandag 02 oktober 2023
- Gemoed: Klaar om nog eens grenzen te verleggen!
- Weer: Voor de herhaling: heel warm
- Passend lied: Emeli Sandé - Mountains
Bovenop Miyajima Island
Naar Miyajima Island
Die ochtend werd ik wakker op mijn kamer in Hiroshima. Ik friste me op en verzorgde mijn voeten. Hoewel ik gewoon ben van blaren op mijn voeten te krijgen, zat ik nu met een "ambetant" geval op de hiel van mijn rechtervoet. Hoewel het niet leuk is om op die plaats recht te staan, was de huid rond de blaar te dik om open te snijden of verzorgen. Ik deed wat ik kon, legde er dan een blaarplijster op en hoopte dat dit voldoende zou zijn. Ik zuchtte over het resultaat.
Mijn voeten zijn dom. Mocht het technisch gezien mogelijk zijn om ze kunnen afzetten en een ander paar op te zetten, ik zou het direct doen.
Met blarenplijster en schoenen aan kon ik terug normaal rond stappen. Ik ging dan ook maar naar beneden met het ontbijtbonnetje voor de dag en gaf dit af aan de balie. Ik mocht me neerzetten in de lounge ruimte en ietwat later kwam de bediende met mijn ontbijt op een plateau.
De blikvanger van dit ontbijt was het bruine brood. Dit is de eerste keer in Japan dat ik de mogelijkheid kreeg om bruin brood te eten, dus ik nam dit aan met beide handen. Voor de rest was dit een aardappelsalade, een potje groentjes (mais en broccoli), een kom soep, een paar knakworstjes (met ketchup, ik dacht eerst dat het confituur was), een goede kop koffie, een potje yoghurt met bes, en nog een paar rariteiten wat ik niet echt kon thuis wijzen. Laat me zeggen: sommige dingen waren smakelijker dan andere.
Eens het ontbijt genuttigd was, keerde ik terug naar mijn kamer. Ik maakte mijn rugzak klaar voor de dag en was klaar om te vertrekken. Ik ging naar de balie en vroeg om een tram dagpas te kopen om naar Miyajima eiland te gaan, gelijkaardig aan 2018. Maar de bediende vroeg "of ik een JR pas had". Ik bevestigde en ze antwoordde dat dit dan onnodig was. Naast de tramlijn is er ook een lokale JR trein die rijdt van Hiroshima station naar de overzetboten. Alsook is er een Ferry uitgebaat door JR. Mijn JR pas werkte voor beiden, zodat een trampas overbodig was. Je had enkel een tramticket nodig naar het treinstation.
Oh... daar had ik niet bij stil gestaan, maar de dame had gelijk.
Ik zocht op Google Maps hoe deze reis het vlotst zou gaan. Maps gaf me een route aan via het kleinere treinstation Shin-Hakushima. Maar gezien het niet echt duidelijk was hoe ik de tram hier naartoe moest pakken, besloot ik toch maar via de standaard tram van de vorige avond terug te rijden naar Hiroshima station. De tram koste toch hetzelfde bedrag doorheen het centrum van Hiroshima.
Ik wandelde naar de tramhalte, rolde over de tramsporen naar het station en zocht het platform van waarop de trein naar de Miyajima Ferry zou vertrekken... en dan zag ik iets waar mijn mond bijna open viel van verbazing: een mensenmassa.
Ja, er stond hier érg veel volk te wachten op de trein. Het hielp niet dat de trein vertraging had (ja, een trein met vertraging - IN JAPAN!). In de tijd tussen mijn aankomst op het perron en de aankomst van de trein, kwamen er steeds meer mensen bij op dit perron. Ik wist het zeker: deze trein zou overvol zitten. Ook viel me de grote hoeveelheid toeristen op. Op mijn vorige bestemmingen was de hoeveelheid blanke toeristen nogal magertjes. Dit deed de bezoeken op die locaties nogal speciaal voelen. Hier was ergens rond de 20 procent een blanke toerist, laat staan de hoeveelheid Aziatische toeristen die hier stonden. Het waren er veel.
Ik stelde me in één van de voorop gestelde wachtrijen. En zo'n 5 à 10 minuten na de verwachte aankomst, rolde de trein tot aan het perron. Het lukte me om de trein op te stappen, maar ja: deze zat vol. Er was geen zitplaats meer beschikbaar, en ik moest mijn arm al uitrekken om een handvat vast te kunnen nemen. Maar ik raakte er gelukkig nog op. Vele mensen bleven gewoon buiten staan en vonden het beter om te wachten op de volgende trein.
Niet veel later vertrok de trein. De eerste halte: Shin-Hakushima: de halte die Google Maps voorstelde als vertrekpunt voor de trein. Als ik de hoeveelheid mensen op de trein zag en de mensen die op dit perron stonden te wachten, was ik opeens blij dat ik Google Maps NIET gevolgd had en rechtstreeks naar Hiroshima station was gegaan.
Doorheen de treinreis stopte de trein nog enkele keren en gelukkig stapten er bij elke halte wat mensen af, zodat iedereen na verloop van tijd voldoende vrije ruimte had (helaas nog steeds geen zitplaats). Het liet me nadenken over mensen die langs dit traject wonen of werken en dagelijks deze trein moeten nemen. Het kan niet leuk zijn om dagelijks deze trein vol toeristen te moeten nemen.
De overzetboot en de nieuwe toeristentaks
Een goed half uur later komt de trein aan in halte Miyajimaguchi, op een paar honderd meter van het ferry gebouw. Quasi iedereen die nog op de trein zat, stapte hier af. En de massa mensen begon te wandelen richting de kaai.
Maar bij aankomst bij het ferry gebouw, verbaasden we ons over een vijf à tiental medewerkers die nogal paniekering over en weer lopen met een bordje "JR Pass". Dit om iedereen naar de juiste ferry te wijzen, gezien er twee sets overzetboten zijn: eentje in privé uitbating, eentje in uitbating van JR. Wij mochten met onze pas ENKEL op deze van JR... Maar dan werden we naar een automaat geleid om een ticketje te kopen van... 100 yen. Huh...?
Niemand verstond er iets van, maar we ondergingen dit, omdat onze handen (net niet letterlijk) werden vastgehouden om dit ticket te kopen.
Op dit moment was dit een heel bizar gebeuren. Maar later hoorde ik dat er vanaf 1 oktober (letterlijk de dag hiervoor) een nieuwe toeristentaks was ingevoerd voor iedereen die naar Miyajima wilde gaan. En gezien iedereen met een JR pas technisch gezien voor niets naar Miyajima kon, moesten deze mensen met JR Pass een extra ticketje kopen - specifiek voor deze taks. En gezien dit nog maar de dag hiervoor was ingevoerd, was blijkbaar elke werknemer van het ferrygebouw opgetrommeld om de verwachte chaos toch enigzins in goede banen te leiden.
Met ons ticketje in handen werden we in de richting gestuurd waar de JR overzetboot zou toekomen. Op deze plaats moesten we nog een vijf à tiental minuten wachten, terwijl de overzet die niet van JR was wel al mocht vertrekken. Maar niet veel later was de overzetboot daar en konden we naar Miyajima eiland.
De overtoch zelf was vlot en kort. Ik zag toeristen over en weer hollen om een foto te nemen. Ik had niet zoveel motivatie omdat ik deze trip al gedaan had... en de overzettocht maar zo'n vijf minuten duurde.
Ter referentie: Ja, ik had Miyajima eiland al bezocht in 2018. Maar dat was maar een halve dag en nadien had ik het gevoel dat ik niet alles gezien had. Ik had de "ropeway" overgeslaan omwille van mijn valvrees. Maar deze keer wou ik mijn grenzen verleggen en hier toch op gaan!
Miyajima Eiland - op naar de torii poort
Eens aangekomen, stapten we van de overzetboot en wandelden we doorheen de deuren van het ferrygebouw van Miyajima... Maar wat was dit? Mijn hoofd en oren begonnen pijn te doen omwille van een helse pieptoon die hier constant hing? Dit was ik blijkbaar vergeten. Deze pieptoon op hoge frequentie diende om de rendieren die op het eiland vrij rond lopen weg te houden van het ferry gebouw (de deuren staan namelijk open). Vele mensen horen deze hoge frequenties niet meer, maar mijn scherp gehoor maakte mij hier extra vatbaar voor. Ik snelde dan ook weg tot ik de toon niet meer kon horen.
Eens mijn oren terug rust hadden, kon ik op het gemak verder wandelen. Dit langs de kustlijn en ietwat verder door de shoppingstraat "Omotesando". Hier kocht ik me een "maple leaf" wafeltje, wat een lokale specialiteit was (best lekker).
Niet veel later arriveerde ik bij de grote Torii poort op het strand. Maar in tegenstelling tot in 2018 was het nu geen laagtij - het was nu hoogtij. De poort stond volledig onder water. Er vaarde zelfs een bootje bij.
Miyajima Ropeway
Het pad naar de Ropeway was een hele klim (oh, ironie). Onderweg passeerde ik enkele winkeltjes, waaronder een die tickets verkocht voor de ropeway zelf (handig), en de shuttlebus dienst aanbood (voor mensen die minder mobiel waren). Maar gezien de afstand van deze shuttlebus maar enkele honderden meters was, paste ik hiervoor.
Verder wandelend naar het ropeway station passeerde ik ook Momijidani Park. En euh... ja, het was inderdaad een park in het lijstje van "te vergeten" parken.
Eens aangekomen bij de ropeway was ik redelijk buiten adem (alsook enkele andere toeristen die hetzelfde pad deden) - dit was al een serieuze klim. Ik stelde me in de rij voor de tickets, tot me inviel dat ik aan het winkeltje beneden al een ticket had gekocht! Ik kon de rij voorbij steken en wandelde... naar de tweede wachtrij, voor de gondola zelf (huh).
Na eventjes wachten, kon ik in een karretje stappen, samen met nog enkele mensen. Hoe viel dit mee? Wel, ik hield me rustig omwille van gekende redenen. En ik was maar al te blij dat de twee koppels (links en rechts van mij) zichzelf ook rustig hielden en genoten van de omgeving. Dit maakte de rit enigzins aanvaardbaar voor iemand met valvrees.
De ropeway rit was onderverdeeld in twee delen. Het eerste deel ging over 2/3 van de totale route, dit in karretjes van maximum zes personen. Voor het laatste deel van dit parcours moesten we overstappen in een grotere gondola, met plaats voor zo'n 15 à 20 mensen. Op dit traject glijden er maar twee wagentjes: eentje naar boven en eentje terug naar beneden. Het tweede deel was iets rumoeriger (gezien de grotere hoeveelheid mensen), maar ik hield mijn blik naar beneden en overleefde de rit naar het bovenste station.
Eens boven aangekomen en buiten gestapt bij het bovenstation, keek ik even rond. Nabij het bovenste station zag ik dat er een observatorium was, waar iedereen even stopte om foto's te nemen. Ik natuurlijk ook!
Ik hoorde dan plots een Amerikaanse toerist zeggen: "Hé, dat is de hoogste piek van het eland! Als je goed kijkt, zie je daar mensen staan!". En inderdaad. Op dat moment zag ik het niet zo goed, maar als je inzoomt op de derde foto hierboven, kan je "Mount Misen" zien, met op de top een uitkijktpost waar enkele "stipjes" zichtbaar zijn.
Het was duidelijk dat de Amerikaan naar die "piek" zou gaan. Ik lachte het wat weg vanbinnen. Ik bedoel, het is niet alsof IK daar zou naartoe gaan, toch? Dat zag er enorm veel klimmen en dalen uit! Ik had al genoeg geklommen in Kagoshima! Geen klim naar Mount Misen - niet voor mij en zeker niet met mijn voeten zoals ze zijn!
De klim naar Mount Misen
Wel, nu ik hier toch was, wou ik toch wel iets doen. En ik zag nog een shrine zitten op een afstand dat me doenbaar lag. Dus ik vertrok... omlaag en verder omlaag en omhoog en omlaag en...
Na een heel eind wandelen (een kleine kilometer met meer dan 100 hoogtemeters volgens Google Maps), arriveerde ik bij Kiezo-no-Reikado en Misen Hondo - twee tempeltjes en een algemene rustplaats... voor iedereen die Mount Misen zou bezoeken. F**K (nee, ik had geen zin om een vloek te onderdrukken - deze kwam er uit!).
Ergens onderweg begon ik door te hebben dat ik meer afstand aan het afleggen was dan ik origineel wou, maar dit niet echt een plaats was om terug te keren. En nu ik op adem kwam op deze rustplaats, zag ik dat ik al 3/4 van de weg naar Mount Misen had afgelegd. "Waarom hier opgeven?" leek subliminaal bij iedereen hier ingeprent te worden. Ik bedoel, het was nog maar 250 meter! In psychyologie noemen ze dit de "sunk cost fallacy" - je hebt al zodanig veel tijd en moeite in iets gestoken, dat je niet wil opgeven.
Ik rustte wat uit en dronk mijn flesjes drank leeg. Ik had standaard altijd een flesje water mee, en een vorm van frisdrank (nee, heus niet alleen Pocari Sweat). Maar nu was alles op, dus ik zocht en vond een automaat. Maar dan zag ik iets wat ik eigenlijk had moeten weten. Alle drank was hier een stuk duurder. Zelf een flesje water was hier 250 yen in plaats van de standaard 140-150 yen. Ze wisten dat iedereen die hier zou toekomen, dorst zou hebben. Ik zuchtte en kocht dan een duur flesje water.
Na wat uitgerust te hebben, besloot ik de laatste klim ook maar te doen. En wonder bij wonder, het lukte me. Ik was trots op mezelf toen ik de top bereikte en bij het observatoriums aankwam.
Dit observatorium had twee verdiepingen. Het bovenste verdiep is open en diene om rond te kijken en foto's te nemen. Het eerste verdiep daarentegen was een rustplaats. Schaduw en banken te over om te zitten of te liggen. Ikzelf volgde de route van veel mensen. Eerst naar het bovenste voor foto's, daarna eentje lager om wat te rusten.
Ook besef ik wel dat ik best niet te lang rust, kwestie dat voeten niet zouden opzwellen en pijn beginnen doen. Ik zag op het plan dat er twee banen van de tempeltjes naar dit observatorium gingen, dus besloot ik het ander pad naar beneden te gaan. Dit was het rustiger pad, want ik zag niet zo goed als geen mensen voor of achter mij. Mede hierdoor had ik een splitsing gemist en kwam ik uit bij een shrine die ik niet verwacht had: Miyama Shrine. Hier was letterlijk niemand.
Even vreesde ik dat ik volledig verdwaald was, gezien hier geen kat was. Maar dan zag ik dat dit shrine goed onderhouden was en er enkele potjes "One Cup" sake geofferd waren die hier nog niet lang stonden. Ik ging het shrine naar buiten en keerde enkele tientallen meters terug op mijn stappen. Ik spitste mijn oren en hoorde gebabbel in de verte. Ik volgde het geluid en zag een pad. En niet veel later spotte ik een stenen trap die leidde naar de twee tempeltjes in het middelpunt (allez, 3/4 punt). Ik was terug op het goede pad! OEF!
Terug naar beneden
Ik kom wat op adem en dan begon ik opnieuw met de trek terug naar het ropeway station. In het heengaan had ik halverwege dit pad tussen de twee pieken een splitsing gezien. Ik had dit toen genegeerd, maar nu keek ik toch even en dacht ik na over waar dit naartoe zou leiden. Zoals ik had gedacht, was de splitsing een pad naar beneden. Ja, je kon het pad van de ropeway ook te voet doen. Maar gezien ik al redelijk wat geklommen had, en mijn ticket voor de ropeway "heen-en-terug" was, paste ik hard voor de wandeling naar beneden. Ik liet het dan ook letterlijk en figuurlijk links liggen.
Eens terug aan het ropeway station toonde ik mijn ticket en stapte ik de gondola binnen. De eerste grote gondola had ik geluk om als eerste in te klimmen. Zo kon ik zitten en werd het zicht "naar beneden" geblokkeerd (ideaal voor mijn valvrees). De tweede gondola was een stuk beangstigender, omdat er maar vijf mensen in de kleinere gondola zaten. Maar ik probeerde me zo rustig mogelijk te houden en uiteindelijk eindigde ook deze rit. Ik was maar al te blij dat ik beneden kon uitstappen.
Eens terug buiten het station, wandelde ik het pad van het onderstation terug naar beneden naar de kustlijn. Op dit pad passeerde ik op een bepaald moment een restaurantje. Met deze klim had ik wel een hongertje gekregen (toch meer dan op andere dagen). In het deurgat van het restaurantje stond een ober die me enkele specialiteiten aanprees. Ik besloot om de specialiteit: "Rijst-curry met oesters" te proberen. Ja: oesters. Blijkbaar worden er rond de kust van Miyajima enorm veel oesters gekweekt, waardoor het als een lokale specialiteit aanschouwd wordt.
De ober verwees me naar een tafeltje op het terras (gelukkig in de schaduw), en bracht me een kan ijsgekoeld water en een waaier (dank je). En niet veel later kreeg ik een bord met rijst, curry en oesters. En toegegeven, dit was best lekker!
Ik genoot van het eten, de schaduw en de kan met gekoeld water (deed deugd met dit warme weer). Ik was redelijk moe van de klim, mijn voeten waren niet tevreden met wat ik gedaan had... maar ik wou toch nog een paar dingetjes doen.
Ik keerde verder terug naar de kustlijn en wou naar het crafts center gaan... en dat bleek gesloten te zijn op maandag (oh...).
Daisho-in
Ik wandelde op het gemak verder langs de kustlijn en besloot om de "Daisho-in" te bezoeken. De Daisho-in is de grootste boeddhistische tempel op Miyajima Eiland. Deze tempel bereiken was wel opnieuw een beetje een klim (Miyajima is enorm bergachtig), maar was zeker de moeite waard om te bezoeken. Het domein waar de tempel lag , was erg groot. En de makers maakten gebruik van de stijlheid van de tempel, om enkele trappen met rond draaiende sutra's (gebeden) te installeren. Hiernaast waren er verschillende zij-tempeltjes, een grote bel waar je op kon slaan met grote hamer, en ga zo verder.
Eens ik voelde dat ik alles gezien had wat dit domein te bieden had (en geloof me, het was veel), ging ik terug verder. Op pad naar dit domein had ik een cafetaria gespot waar ik even binnen wou gaan. Het was klein en op dat moment was ik de enige klant. Ik kocht een macha theetje met lokaal kastanje gebakje. Best oké.
Laagtij
Hierna ging ik verder naar de kustlijn. Eens aangekomen, waren hier verschillende standjes die eten en drinken verkochten. Er waren redelijk wat toeristen die iets kochten... alsook de herten. Oh, ja, de herten. De hertjes probeerden zo dicht mogelijk toeristen te benaderen, om iets te kunnen stelen, of in de hoop dat de toeristen iets zouden laten vallen. Ik spotte ik een standje dat ijsjes verkocht en ik kocht een softijsje (het was warm). Ik zette mij op een nabij gelegen bankje om het op te eten, terwijl ik de schermutselingen tussen toeristen en herten aanschouwde.
Ik geef het toe, ik zat op mijn gemak. Ik had het gevoel nu wel het meeste gezien te hebben van het eiland, en ik wachtte eerlijk gezegd... op laagtij.
Ja, de grote torii poort op het eiland was bijna bereikbaar. Ik had op voorhand gelezen dat laagtij gepland was voor iets na 17u. Toen mijn ijsje op was, keek ik op mijn gsm en spotte dat het even na 16u30 was. Ik besloot toch als eens te gaan kijken hoe laag het water stond. Eens toegekomen, merkte ik dat het water laag genoeg stond om quasi onder de poort dte gaan.
Terug naar het vasteland
Enkele foto's en selfies later, keerde ik tevreden terug naar de overzetboot. Een wandeling langs de kustlijn later, arriveerde ik bij het ferrygebouw en zag ik een rij aanschuiven om binnen te gaan. En wat ik vreesde was waar... dit was de rij voor de JR ferry specifiek. Oh, daar moest ik dus bij (zucht). Het hielp niet dat de irritante hoge toon nog steeds luidde. Ik stelde me maar in de rij en dekte mijn oren af.
Maar ik stond nog maar een goede minuut aan te schuiven, of de rij ging opeens snel vooruit. Ja, de overzetboot was toegekomen en passagiers werden toe gelaten. Deze keer was er ook GEEN extra ticketje nodig voor toeristentaks, dus kon iedereen vlot op de overzetboot.
Hoewel ik redelijk achter in de wachtrij stond, vond ik toch nog een zitplaats op de boot (wat een geluk). Niet veel later vertrok de overzet naar Hiroshima, wat opnieuw en snel verliep (een goede vijf minuten).
Gezien dit de JR overzet was, wandelde iedereen bij aankomst natuurlijk terug het pad naar het JR station. Even vreesde ik een herhaling van de heenrit op de trein. Maar ik had geluk. Voor de trein terug moesten we eerst een trap op, die over de sporen ging. Aan de overkant ging quasi iedereen de linkertrap naar beneden. Maar heel sporadisch zag je iemand de rechtertrap naar beneden gaan... Ik besloot dit ook te proberen, en dat was mijn geluk. De trein stopte niet vele later en de voorste wagons stopte quasi letterlijk voor onze neus... en hier stond bijna geen volk aan te schuiven. Ik kon vlot de trein op en had direct een zitplaats! Wat een geluk!
Op deze terugrit met de trein besloot ik toch de treinhalte vroeger af te stappen(Shin-Hakushima), en die mysterieuze tram te zoeken die ik niet direct vond in het heen gaan. Ik ging het station uit en volgde de pijlen naar de tram. Maar ik zag niet direct een tramhalte. Ik krabde even in mijn haren, tot ik een roltrap naar beneden zag. Mijn frank viel: dit was geen tram. Dit was een metro. Ik was zodanig gewoon dat Hiroshima vol met trams reed, dat ik er niet bij stil gestaan had dat hier ook een metro kon rijden.
Ik stapte op de metro en niet veel later arriveerde ik bij de halte waar ik moest zijn. Enkele honderden meters stappen later arriveer ik in mijn hotel en rustte ik even uit.
De avond en geld
Op het pad naar het hotel had ik een restaurantje gezien van de keten "Yoshinoya", gespecialiseerd in katsudon (kommetjes rijst met vlees en ander lekkers erop). Gezien ik deze middag al een zware maaltijd gegeten had, dacht ik dat dit voldoende zou zijn voor mij deze avond. Katsudons zijn traditioneel gezien ook goedkoop, en ik voelde dat ik misschien wat meer op mijn budget zou moeten letten. Ik ging hier niet ver naast zitten...
Ik ging de winkel binnen en bestelde een tijdelijke special, met gegrilde stukjes kip en ei. Best lekker.
Eens terug in het hotel besloot ik een kostenberekening te maken. Ik had gedacht als mijn yens zouden op zijn, ik verder zou kunnen betalen met mijn kredietkaart. Maar toen ik mijn portefeuille open deed en de kaart uit haalde waarvan ik dacht dat dit mijn kredietkaart was, zag ik mijn maaltijdcheque kaart (Oh, nee). Ik voelde me plots heel dom.
Ik dacht na over mijn mogelijkheden. Ik vreesde dat mijn KBC bankkaart niet zou werken (KBC verzekert altijd van wel, maar in het verleden heb ik slecht ervaringen gehad). Mijn vriendin Haike (waarmee ik in 2018 op stap geweest was), was ondertussen terug verhuisd naar België, dus dat was ook een noodlijn die ik tijdens deze reis niet zou kunnen gebruiken.
Ik zag dat ik nog zo'n 25 000 yen had (+ enkelgeld), wat neer kwam op zo'n 5 000 yen budget per dag. In noodgeval had ik ook nog €30 zitten die ik eventueel zou kunnen omruilen naar zo'n 4000 à 4500 yen.
Bij verder nadenken besefte ik dat ik eigenlijk geen grote uitgaven meer had. Alle souvenirs waren gekocht en ik had al genoeg figuurtjes gekocht. Maar toch zou ik de vinger op de knip moeten houden de komende dagen. Dit was iets wat ik de komende dagen zou moeten opvolgen.
Na dit ietwat teleurstellend geld-momentje, ging ik met mijn laptop naar de loungebar ruimte in dit hotel en maakte ik mijn dagelijks verslag. Hier stond een waterkoeler, waar ik gratis water van mocht nemen en ik dus gretig gebruik van maakte. Laat dat duurdere bier voorlopig maar even vallen.
Tijdens het maken van mijn verslag, zag ik een groep Australiërs het hotel binnen strompelen. In de afgelopen dag had ik hier en daar al een paar mensen van die groep gezien en vond ze er nogal jong uitzien om deze trip te maken. Maar nu klikte de puzzel in elkaar. Het was een georganiseerde schoolreis.
Ja, gezien Australië zo dicht ligt bij Japan (ten opzichte van Europa of Amerika), was dit dé laatstejaars schoolreis van deze groep (wat een gelukzakken, zat ik te denken).
Ik luisterde mee naar het avondverslag van de groepsleider en hoorde dat het hun laatste avond in Japan was. De begeleider gaf duidelijk instructies over hoe ze de volgende dag moesten opstaan, wanneer ze moesten uitgecheckt zijn en wanneer ze moesten klaar staan om te vertrekken. Daarna mochten ze naar hun kamer.
Eens het gelid gebroken was bij de groep, praatte ik nog wat met de leider. Toevallig, zijn schoonouders waren Antwerpenaren, dus hij wist wat over België. Na een babbel, wensten we elkaar het beste en lieten we het erbij. De man was uitgeput om deze reis met een groep vol tieners te begeleiden en had nood aan rust. Er waren nog een paar begeleiders, maar hij nam duidelijk de leiding in handen. En dat woog door nu dit het einde van hun reis was.
Eens mijn verslag klaar was en ik wat tijd hat gespendeerd in de lounge bar, keerde ik terug naar mijn kamer.
Voor de volgende dag stond er een fietstocht en bar hopping trip gepland. Beiden gelukkig al betaald. We zouden wel zien hoe ik dit zou ondergaan.
Tot dan, V uit!
Reacties
Een reactie posten