Filip in Japan #3: Dag 12: Hiroshima Verkennen

• Datum: Dag 12 - Dinsdag 03 oktober 2023
• Gemoed: Redelijk mottig!
• Weer: Wat is dit: Het is... fris?
• Passend lied: Yukopi - Kyoufuu all back (Sterke wind - haren achteruit)

Verken Hiroshima - De ingekorte editie

Wachten op de Fietstocht

Die ochtend werd ik wakker, redelijk mottig. Ik rilde over mijn lichaam en kon mezelf niet opwarmen. Even vreesde ik ervoor dat dit het begin van een verkoudheid of griep zou zijn. Maar dan bedacht ik me: Tijdens elke Japan-reis is er één dag waar ik me lichamelijk slecht voel en ik wist het - DIT was die dag. Ik friste me op, verzorgde mijn voeten en ging naar de ontbijtruimte.

Terwijl ik het ontbijt naar binnen werk (gelijkaardig aan de vorige dag), keek ik toe hoe de klasgroep "Aussies" van de vorige avond zich langzaam aan klaar maakte om te vertrekken. Beetje bij beetje kwamen de tieners naar beneden om zich uit te checken. Dan volgen de begeleiders en de "achterkomers". De groep kreeg laatste orders van de chef ("Hou geld klaar voor de tram, bij elkaar blijven, trein is gereserveerd!"). En niet veel later vertrok de groep.

Ik beëindigde mijn ontbijt, keerde terug naar mijn kamer en maakte me klaar voor de fietstocht die geprogrammeerd stond deze ochtend. Hoewel het warme ontbijt me (eindeljk) had opgewarmd, had ik door dat het vandaag frisser was dan tevoren. De temperatuur lag beduidend lager en het waaide redelijk. Was dit een teken dat de herfst officieel begonnen was? Ik besloot wijselijk toch mijn vest aan te doen voor deze trip.

Omdat ik op tijd wakker was, was ik vroeger klaar dan voorzien. Maar ik had geen zin om met mijn vingers te zitten draaien, dus vertrok ik op het gemak naar het biologisch café waar er afgesproken was. Ik veronderstelde daar wel een goede kop koffie te kunnen drinken terwijl ik wachtte.

Gezien het cafétje niet ver van het hotel lag, arriveerde ik er sneller dan gedacht, en... het café was nog niet open. DAT had ik niet voorzien. Ik was hier bijna een half uur op voorhand en stond voor een gesloten deur. Oh, nee...

Maar dan passeerde een oudere Japanse man die vroeg of ik voor de fietstocht kwam. Ik bevestigde en hij opende de deur voor me en liet me binnen. Maar eens binnen hoorde ik van achter de toonbank het ongenoegen van (vermoedelijk) de vrouw van de man die me binnen liet. Blijkbaar opende het café pas om 10u en ze wenste geen gasten voor openingstijd. Ze negeerde me en ik kreeg zelfs geen glas water (wat standaard is in elk restaurant of café in Japan). Yup, ik was duidelijk VEEL te vroeg, en voelde me hier redelijk ongewenst.

Ik doodde de tijd op mijn GSM en een kwartiertje later zag ik twee jongedames aan de zaak voorbij slenteren. Ze keken rond, duidelijk twijfelend. Ik vermoedde dat ze ook zouden deelnemen aan de fietstocht en niet veel later werd mijn vermoeden bevestigd. De oudere man ging tot bij de dames en liet ook hen binnen. Op zijn minst deelden we nu dit "ongemakkelijk moment" met zijn drieën (joe-pie).

Gezien we niets anders te doen hadden, praatten we wat met elkaar. De jongedames waren van Nieuw-Zeeland en hadden net als ik getwijfeld of dit de juiste locatie was. Samen zagen we de tijd voorbij gaan en vroegen we af waar onze gids was. Want die was nergens te bespeuren.

Zo werd het tien na tien en begonnen we te twijfelen over heel het gebeuren. De dames waren aan het bespreken om terug te vertrekken, en vanuit de keuken hoorde ik een luide "OSOI!" (traag). Ja, de "mama" van dit café was de gids duidelijk aan het vervloeken.

Rond kwart na tien stopte de gids met zijn fiets aan het café. Hij snelde het café binnen en verontschuldigde zich bij ons. Maar dan merkte hij op dat er vier mensen niet waren. Hij begon de fietsen uit de bergruimte naast het café te halen en klaar te zetten. Terwijl hij dit deed, arriveerde een taxi waar drie mensen uit stapten: twee ouders en een tienerdochter. Ik dacht eerst dat het Amerikanen waren, maar blijkbaar waren ook dit Nieuw-Zeelanders. Ze verontschuldigden zich half-en-half voor het laat zijn (ik had geen goede indruk van dit trio - ze voelden nogal blasé aan). De gids begroette het trio en zette nog drie fietsen klaar.

De historische fietstocht in Hiroshima

Eens alles klaar stond, zei de gids dat er nog één persoon ontbrak, maar hij er maar van uit ging dat deze niet zou opdagen (het was al meer dan 20 minuten na de starttijd, het werd écht tijd om te beginnen). De gids stelde zichzelf voor als freelance journalist. Hij was Amerikaan die gehuwd was met een Japanse en al enkele jaren in Hiroshima woonde. Naast journalisme werkte hij mee als vrijwilliger in Hiroshima om alle plakkaten die iets met de oorlog te maken hadden in en rond Hiroshima te vertalen in het Engels.

En dat hij schrijver was, hadden we rap door. Hij kon uren vertellen en uitleggen over Hiroshima, de geschiedenis, de bom, de slachtoffers, de overlevenden, de impact op gebouwen en mensen en wie wat schreef hierna.

Tijdens de fietstocht stopte de gids eerst even aan een superette om flesjes water te kopen voor iedereen. Daarna stopten we aan een bank enkele tientallen meter verder. De reden waarom: dit was een van de weinige gebouwen die de impact van de bom overleefden (gebouwstructuur van banken is nu eenmaal gewapend beton). De gids stond hier LANG stil en legde heel wat uit... en meer en nog meer. Gezien ik mezelf geen 100% voelde, werd het me met momenten wat veel. Ook een paar van de andere gasten zie ik af en toe rare gezichten trekken over al de (soms lugubere) oorlogsverhalen.

De volgende stop was een van de eerste gedenkstenen die neergepoot waren na de oorlog ("Hiroshima Municipal High School Atomic Bomb Cenotaph" volgens Google Maps). De gids zei dat de "Amerikaanse bezetter" na de oorlog alle gedenkstenen verbood die met de oorlog te maken hadden. Maar door enkele loopholes kon dit monument toch gemaakt worden. Dit was een gedenksteen aan overleden studenten, en op het eerste zicht zou je inderdaad zeggen dat dit beeld niets zichtbaar had met betrekking tot de oorlog... tot mijn oog viel op de grote "E=MC²" - een subtiele referentie naar Einstein en de atoombom. Het was subtiel genoeg dat het de Amerikaanse censuur voorbij ging.

Hierna reden we naar het Vredespark, dat hier vlakbij lag. En opnieuw volgde een ellenlange uitleg: over overlevenden, mogelijks menselijke resten in het park, over schrijvers, over ditjes en datjes. Het was allemaal wat teveel tralala naar mijn mening en ik voelde me slechter en slechter worden met de minuut. Ik onderbrak zijn uitleg even om aan te geven dat ik naar het WC moest. Geen probleem, zei de gids, de volgende stopplaats was enkele tientallen meters verder, en was vlakbij een openbaar toilet.

Ik parkeerde de fiets bij het toilet en snelde binnen. Gezien er redelijk wat toiletten onbruikbaar waren (serieus?), moest ik even wachten, maar niet veel later kreeg ik mijn "verlossing".

Enkele verlossende minuten later voelde ik me een pak beter en voegde ik mezelf terug bij de groep. De gids was opnieuw een ellenlange uitleg aan het geven over een schrijver. Ja, het was ons op dit moment allemaal duidelijk: deze schrijver heeft een editeur nodig om zijn teksten serieus in te korten en overbodige stukken te schrappen. Niet dat alles slecht was, er waren heel wat interessante weetjes. Maar trop is te veel, en dit was echt een "information overload".

In het vredespark zagen we nog redelijk wat standbeelden en monumenten (het park heeft er tientallen), met elk wat uitleg. De vredesvlam, de Cenotaaf, het kinder vredesmonument en ga maar door. Bepaalde dingen waren me al bekend van de vorige trip in Hiroshima. Andere gaven iets extra uitleg.

De ouders-met-tiener begonnen een beetje ambetant te doen. Ze zeiden dat ze om 13u moesten terug zijn om een trein te halen en vreesden dat dit aan het huidige tempo niet mogelijk zou zijn. Ik had hier een dubbel gevoel bij. Langs een kant was onze trip langzaam om het zacht uit te drukken. Aan dit tempo had dit even goed een wandeltocht kunnen zijn. Maar langs de andere kant... dit trio was meer dan een kwartier te laat - ze waren een van de redenen waarom deze trip niet op tijd terug zou zijn bij de startplaats.

Maar soit, de gids verzekerde hen dat we terug zouden zijn om 13u. Ook hier had ik een dubbel gevoel bij, want dit hintte dat hij op zijn minst één iets zou laten vallen. En ik was niet verkeerd.

De laatste stop in dit park was aan de rivierlijn met zicht op de A-Bomb dome. Opnieuw wat uitleg, maar ook een fotomoment. Hier kregen we ook een stukje "baumkuchen" cake, met wat uitleg over hoe dit typisch Duitse dessert een streekgerecht werd voor Hiroshima (lang verhaal kort: Duitse krijgsgevangene uit WOI bleef plakken in Hiroshima en verbaasde het land met zijn baumkuchen, dit enigzins aangepast met lokale ingrediënten).

Laatste stop was het epicenter van de bom. En in tegenstelling tot wat vele mensen denken is de A-Bomb dome NIET het epicenter. Het Shima ziekenhuis dat niet ver van het vredespark lag, was het effectieve epicenter. Het was ook een van de eerste gebouwen die volledig gerestaureerd werd na de atoombom (omwille van duidelijke redenen).

Na dit gezien te hebben, reden we terug naar het biologisch café. En we waren er quasi stipt om 13u. Het trio ouders-met-kind was toch ietwat gefrustreerd. De gids wou ze nog het pad wijzen naar de tram, maar ze zeiden dat ze wel een taxi zouden nemen en stapten weg, redelijk ontevreden. Dat... was me wel een trio.

De gids nam afscheid van de rest, en ik stapte het café nog eens binnen. Ik wou wel nog een kop koffie en een stukje "chiffon cake", nu het eindelijk "normaal" open was. En ja, dit was best smakelijk.

Ik vond deze fietstocht een nogal bevreemdende ervaring. Ik zocht de originele boeking op Tripadvisor op en zag dat we een aantal dingen NIET gezien hadden. Het was de bedoeling dat we met de fietstocht ook Hiroshima kasteel en de kasteeltuinen zouden bezoeken. De ingang voor het park was zelfs inbegrepen in de prijs. Maar ik besefte ook dat we dit bezoek aan het kasteel en park niet in dat "verloren kwartier" zouden voltooid hebben.

Een ander detail dat me ergerde aan de trip was het fietsgedrag van de gids. Hij zei bijna nooit waar we naartoe gingen, of in welke richting we zouden vertrekken. We moesten hem gewoon volgen als hij startte. Ook gaf hij geen handsignalen tijdens de rit zelf (een dag en een nacht verschil met de gidsen van eerdere fietstochten in Japan). Tijdens de rit heb ik zelf enkele keren moeten vragen: "in welke richting vertrekken we?" omdat de gids stomweg niets zei.

Nee, dit was ik zeker: Ik zal deze trip niet aan anderen aanraden.

Zoeken naar geld

Na mijn taartje op was, besloot ik op zoek te gaan in Hiroshima naar een bankautomaat die mijn bankkaart wilde accepteren.... of een QR code kon tonen die ofwel mijn bank app, of mijn Paypal app wilde accepteren. Maar nee, hoor. Ik probeerde ATMs in verschillende superettes, en ATMs die zogezegd internationale kaarten aanvaarden. Geen enkele ATM wilde de chip van mijn bankkaart lezen. En mijn KBC app wilde de QR codes niet herkennen die de ATM uit de superettes toonde.

Dan maar op zoek naar de enige bank in Japan waarmee Paypal samen werkte (SMBC) in Japan. Maar hier kwam ik tot de conclusie dat deze bank nog in de jaren '90 was blijven stilstaan. Slechts 1 automaat die werkte met buitenladse kaarten... en QR codes? Dat kenden ze hier al helemaal niet. Pech voor mij, want dit betekende dat ik zowel mijn plan A als plan B in de vuilbak mocht kieperen.

Met andere woorden: hand op de knip houden en de euros die ik had als backup houden om eventueel om te ruilen...

Eens uit deze laatste bank zette ik me neer en voelde me vermoeid. Ik keek op mijn gsm en zag dat het bijna 15u was. Ideaal, tijd om terug naar het hotel te gaan. Ik had "room service" gevraagd, en dan ben je best niet ver voor 15u terug op je kamer (afhankelijk van wanneer ze je kamer kuisen). Maar ik was nog steeds geen 100% en had overduidelijk rust nodig.

Ik keerde terug naar het hotel, ging mijn kamer in en kroop in mijn bed. Ik sliep effectief wel enkele uren. De rust was duidelijk nodig en deed deugd.

Bar hopping in Hiroshima

Die avond maakte ik me klaar voor de bar hopping trip. Gezien ik 's middags maar dat stukje taart gegeten had, had ik nu wel redelijke honger, dus dit was ideaal. Ik vertrok naar de afgesproken ontmoetingsplaats (maar niet té vroeg zoals deze ochtend). Het was eventjes zoeken waar de locatie juist was, maar ik vond de gids (een kale jongeman genaamd "Ichi" (ofte "de eerste") en de twee gezellen voor deze trip na een paar minuten. De andere gasten waren Australiërs. Het waren niet de meest vlotte praters, maar zeker niet onaangenaam. Ichi groette me, zei dat we voltallig waren en niet hoefden te wachten tot het startuur. Dus vertrokken we dan ook naar onze eerste stop!

De eerste stop was een Okonomiyaki restaurantje. Ik slikte even toen hij dit zei. Beginnen met okonomiyaki? Da's wel heel zwaar als starter.

We gingen het kleine restaurantje binnen (zeer klein, maar plaats voor minder dan tien mensen) en zetten ons aan de toog, voor de grote teppanyaki plaat. We kregen elk een "Highball" aperitief (1 part whiskey, 4 part soda - erg populaire aperitief in Japan) en genoten hoe de chef voor onze neus de okonomiyaki klaar maakte. Met deze sfeer was dit een stuk leuker dan Okonomimura een paar dagen eerder, zoveel was zeker.

Op de achtergrond speelde er een TV, waarop ik zag dat het volleybal kwalificatietoernooi nog steeds bezig was (toeval). En ja, Japan was nog steeds in de running, en de chef volgde op de achtergrond mee.

Niet veel later was de okonomiyaki klaar en schoof de chef ons elk een hartige pannenkoek toe. We aten dit smakelijk op, maar zoals ik had verwacht kreeg geen een van ons dit volledig op. We kregen de optie om de rest als "doggybag" mee te krijgen, maar we pasten hier alle drie voor.

We zeiden gedag tegen de chef en stapten verder naar de volgende stop: een izakaya (bar/restaurantje) gespecialiseerd in sashimi. Ik kijk blij op als ik dit hoorde. Ik had deze reis nog geen sushi of sashimi gegeten en nu stond dit op het programma? Leuk.

Eens binnen voelde dit als een echt traditionele bar uit. Tafeltjes dicht bij elkaar gezet, vaak vluchtig geassambleerd uit lege bierbakken en houten planken. Het maakte de locatie des te gezelliger.

We kregen een bord gemengde sashimi en een drankje. De sashimi waren elk van een andere vis. Ik onthoudde zalm, tonijn, geelvin en twee soorten waarvan ik de naam vergeten ben (natuurlijk). Allemaal heel lekker.

Ichi vroeg of we iets avontuurlijk wilden en vroeg of we al takoyaki gegeten hadden. Ik zei van ja, en hij liet een bordje octopus sashimi opdraven. Ik zei: "waarom niet", en stak een stuk in mijn mond. Niet slecht - Nogal neutrale smaak, maar wel nogal taai.

Een kleine wandeling verder eindigden we in de derde locatie. Dit was eveneens een izakaya (een grotere, weliswaar). Maar dit was een izakaya die gespecialiseerd was in yakitori (kip op spiesjes). Het was even wachten eer we binnen mochten (de zaak zat bomvol), maar een paar minuten later kregen we een tafel toegewezen.

Hier kregen we elk een bier en edamame bonen (een typische snack in bars). Maar hoe we dit kregen, was wel speciaal. de ober kwam met een leeg bord, een grote kom en een plastic handschoen. De vrouw uit onze groep mocht in de kom grabbelen en zoveel bonen als ze kon nemen op het bord leggen. Best leuk. We genoten van enkele bonen terwijl we een biertje dronken.

Dan kwam de specialiteit des huizes: een variëteit aan yakitori spiesjes. Elk van een ander onderdeel van de kip. En laat ons zeggen: de resultaten waren gemengd. Sommige delen waren lekker, andere... wat minder. Laat ons zeggen dat we geen fan waren van de "donkerder" gekleurder spiesjes. Ichi des te meer. Hij zag dat we er niet veel van aten, en at de overschot dan maar op.

Eens buiten voelde ik dat het best was dat we aan het einde van de bar hopping trip waren. Versta me niet verkeerd - deze trip was leuk. Maar ik was nog steeds geen 100% en zweefde op dit moment in en uit vermoeidheidsmodus. Ik had overduidelijk nood aan een bed. Toeval wou dat deze laatste izakaya op zo'n drietal minuten van mijn hotel lag. Dus terwijl Ichi de andere bartrip gasten terug naar de startplaats bracht, zei ik hier al vaarwel.

Eens terug in het hotel deed ik mijn piyama aan, kroop in mijn bed en viel ik quasi direct in slaap. Het was nog geen 10u 's avonds. Maar ik was doodop en had slaap nodig, zoveel was duidelijk.

Morgen, dat zouden we later wel zien... tot dan, V uit.