Filip in Japan #3: Dag 17: De terugreis

• Datum: Dag 17 - Zondag 08 oktober 2023
• Gemoed: Ja, ik voel dat het tijd is om naar
• Weer: Matig warm, zowel in Japan als België
• Passend lied: Mark Knophler - Going Home

De terugreis

Vaarwel Narita

Die ochtend werd ik wakker door mijn alarm. Ik had een strak schema en hield er me dus aan. Ik friste me snel op, verzorgde snel mijn been, pakte het laatste in van mijn bagage en reed de lift mee naar beneden, naar de balie.

Uitchecken verliep een PAK sneller dan inchecken de vorige avond. Ik wandelde naar buiten, waar twee pendelbussen stonden te wachten - een voor Terminal 1 en een voor Terminal 2 van de luchthaven. Handig, ware het niet dat de buschauffeurs mensen toch willekeurig lieten opstappen (huh...?).

Ik stapte op tde bus en reed mee tot aan Terminal 1. Eens binnen in het luchthavengebouw was ik al ongeveer op de locatie waar ik de bagage moest afgeven. Ik vroeg even waar ik moest zijn, en werd doorverwezen naar een wachtrij... voor een automaat. Huh...?

Ja, er wordt hier niet meer manueel bagage ingecheckt - je moet dit nu zelf doen, met behulp van een tabletcomputer (oh jee).

Gelukkig verliep dit proces al bij al mee. Ik kreeg zonder problemen de sticker voor mijn bagage, bond deze rond het handvat van mijn koffer en zag deze vertrekken in "den donkeren". Ik kon maar hopen dat ik deze in Europa zou terug zien.

Eens van mijn bagage verlost, ging ik verder door de nodige veiligheidscontroles (zonder problemen). Hierna stapte ik doorheen de nodige hallen naar de vertrekhal in kwestie.

Ik vond vlot mijn gate en had voldoende tijd over. Ik slenterde dan wat rond, rond kijkend wat ik hier zou kunnen kopen als ontbijt. Ik herinnerde me dat ik op de terugreis van 2018 in de luchthaven van Osaka een berg aan keuzes had. Hier daarentegen... viel de keuzes dik tegen. Oh, jee...

Ik vond een restaurantje dat "rice-curry" aanbood (mijn favoriet), en zette mij er mee aan tafel. Ik at en... wel, laat ons zeggen: het is eten. Maar dit was zeker GEEN foto waard.

Nee, ik kan ZELF betere curry maken dan wat dit ook mocht zijn. En als je een basisgerecht als rijst met Japanse curry niet degelijk kan klaar maken, kan je misschien beter een andere job zoeken.

Eens mijn maaltijd verorberd was, zette ik me op een van de stoeltjes in de wachtruimte, wachtend tot ik op het vliegtuig mocht. Ondertussen stond dit vliegtuig reeds klaar.

De vlucht terug

Niet veel later begon de incheckprocedure en kon ik op het vliegtuig. Hoewel ik een paar dagen hiervoor van KLM een mail had gekregen dat het vliegtuig niet volledig vol zat en ik de middenplaats naast mij kon "bij kopen voor extra plaats" (HUH?!), zag ik nu dat het vliegtuig wel effectief vol zat. Hoe ze die laatste zitjes gevuld hebben, het was me een raadsel.

Tijdens de vlucht terug heb ik opnieuw enkele films gezien. "Elvis"; "Live Die Repeat"; en "Murder on the Nile". Elvis was een goede biopic film over Elvis Presley. Live Die Repeat was een goede scifi actiefilm met Tom Cruise. En Murder on the Nile was een oké detective film over inspecteur Poirot.

De maaltijd dan. Eetbaar, maar duidelijk een klasse lager dan wat ik van Air France gekregen had in de heenreis (maar dat had ik ook verwacht). Ook geen aperitief of degustief hier (BOE!). Daarentegen kregen we een lichte broodmaaltijd extra... met gouda-stijl kaas (natuurlijk!)

Over het algemeen had ik het gevoel dat ze karig waren met snacks en drankjs, maar dat was vermoedelijk een illusie van mijn kant. Je kon namelijk altijd bij vragen als je zin had.

Voor de rest verliep de vlucht vlot. Geen turbulentie te voelen zoals in de heenvlucht. Misschien was het omdat er een andere route werd aangenomen. We vlogen in de terugvlucht alover Canada en Ijsland, opnieuw tegen de tijdzone in.

Eens geland in Schiphol, stap ik uit het vliegtuig en onderging ik de nodige veiligheidschecks. Daarna kwam de vraag in mij op: Waar zou mijn bagage zijn?

In de heenvlucht had ik mijn bagage in Brussel afgegeven, en kwam dit rechtstreeks in Tokio toe. Maar ik wist niet goed hoe dit op de terugvlucht zou zijn. Ik vroeg het aan een medewerkster en vroeg mijn vluchtgegevens op. Ze bekeek een specifieke code voor de bagage en bevestigde: "Als dit er op staat, komt de bagage hier in Schiphol toe". Oké, dat was een geruststelling.

Het was even zoeken naar de juiste bagageband op Schiphol, maar ik had ruimschoots de tijd. Want toen ik de band bereikt had, was deze nog niet eens begonnen met "lossen" van bagage. Het was eventjes wachten, maar uiteindelijk begon de bagagestukken op de band te "ploffen". Niet zo veel later spotte ik mijn bagage en kon ik deze ruimte buiten.

De trein is altijd een beetje reizen...

Nu stond ik hier in de exit hall van Schiphol en zat ik met een vervelende situatie. Ik moest nog LANG wachten op mijn aansluitende Eurostar trein naar Brussel. Ik zette mij dan ook aan een tafeltje bij een café en bestelde een koffie. Op mijn GSM spotte ik dat het rond 18u was, en mijn trein zou pas vertrekken rond 19u30.

Na de koffie en een bezoek aan de lokale Albert Heijn, ging ik rond kwart na zeven naar het juiste spoor. Het was nogal chaotisch. Er waren werken gaande in dit gebied van de luchthaven. Hierdoor waren niet alle sporen beschikbaar en er waren niet echt digitale borden beschikbaar die aanduidden waar en wanneer de juiste trein zou stoppen. Gelukkig wisten de werknemers zelf waar de treinen zouden stoppen. Ik zette me neer en wachtte... en wachtte. Oh nee, de trein was te laat.

Ja, hoewel er immens veel treinen langs dit station passeren, zag ik geen Eurostars meer. Ik wist dat er een was om 18u en 18u30, maar de mijne was niet te zien. En gezien er bijna geen gegevens zichbaar waren, begon ik mij te enerveren. Na wat vragen bleek de Eurostar meer dan een half uur vertraging te hebben (oh nee...).

Uiteindelijk kwam de Eurostar aan in het station en kon ik hier eindelijk opstappen. Maar direct wachtte me een disillusie. Dit was een soort Eurotrein dat ik niet gewoon was. Geen veiligheidschecks, geen echte check op reservaties... en de kwaliteit van de wagons lag behoorlijk laag. Er zat ook iemand op mijn plaats en de conducteur wees me gewoon een andere plaats aan dat ik maar moest zitten.

En dan begon de trein te rijden... traag... heel traag. HUH?!...

Ja, omdat de trein al zodanig laat was, moest deze regelmaig pauzeren om andere treinen voor te laten. Hierdoor kwam de trein uiteindelijk met MEER DAN EEN UUR vertraging aan in Brussel Zuid, rond 22u10. Op enkele minuten na had ik mijn aansluiting naar Gent gemist. Verdorie toch! Nu moest ik nog een uur wachten in dit station!

Ik zette me op een bankje in het station en hield mijn ouders op de hoogte van wanneer ik schatte aan te komen in het station van Deinze. Ik vreesde ietwat voor deze wachttijd in dit redelijk beruchte station, maar het viel me op dat dit station nog redelijk druk was op dit late uur op een zondag. Er liepen hier enorm veel jongeren rond. En nee, heus niet alleen "Brusselse jongeren". Blijkbaar werd er nog veel uitgegaan op zondagavond. Huh...

Ik nam de trein naar Gent en hoopte mijn aansluitende trein naar Deinze nog te kunnen halen... want dit was de laatste trein naar Deinze van de avond. Indien ik deze niet zou halen, zouden mijn ouders naar Gent moeten in plaats van Deinze.

En het was toch geen waar... deze trein had OOK vertraging (NEEEEEE!). Maar deze vertraging viel nog "enigzins" mee. De trein stopte in Gent met zo'n vijf minuten overschot tot mijn aansluitende trein zou vertrekken. Geen probleem, ware het niet dat de trein aangekomen was op spoor 12 (het échte uiteinde van het station van Gent), en de trein naar Deinze op spoor 5 stond. (ernstig gegrom).

Ik stond klaar aan de deuren als deze open gingen. Ik snelde zo hard mijn voeten het konnen verdragen van de trein, van de trap af, aldoor het station en tot an spoor vijf... waar de roltrap buiten dienst was... (NEEEEE!)

Ik hoorde dat de trein al aangekomen was en snelde zo hard ik kon met mijn bagage op de trap en op de trein. Totaal buiten adem kwam ik in de wagon en zette ik me neer op een vrije bank. De deuren sloten nog geen minuut na ik opgestapt was... maar ik was mee. Ik had de aansluiting net gehaald!

Totaal uitgeput, maar opgelucht, lichtte ik mijn ouders in dat ik op weg was naar het station van Deinze. Zij waren ook onderweg naar Deinze.

Niet veel later kwam ik aan in het station van Deinze. En eens beneden kwam mijn moeder me tegemoet, dolblij en opgelucht me terug te zien. Ik was ook opgelucht en blij terug te zijn.

Ik stapte in de wagen, zei gedag aan mijn vader en werd naar huis gevoerd en afgezet.

Eens terug in mijn huisje, vloog mijn bagage langs de kant. Ik deed mijn piyama aan en kroop mijn bed in. Deze reis... was voorbij. Maar nu was het tijd om te slapen.

Nawoord

Ziezo. Mijn derde reis naar Japan zit er weer op. En ook dit reisverslag zit er op. Ik hoop dat jullie allemaal genoten hebben van mijn "avonturen" in Japan.

Ga ik nog terug naar Japan? Ongetwijfeld. De plannen voor een volgende reis zijn er al. Maar dat zal pas voor over enkele jaren zijn.

Maar tot die volgende reis, voor een laatste keer, V uit!