JaPlan - Dag 05: Rust en vrede

• Datum: Dag 05 - Dinsdag 15 mei 2018
• Gemoed: Goed gezind, met nood aan rust
• Weer: Zon! Maar net iets beter verdraagbaar dan de vorige dag
• Passend lied: Karl Jenkins - Angry Flames (uit "The Armed Man: A mass for peace")

JaPlan - Dag 05: Miyajima Island & het Peace Memorial park

Op naar Miyajima Island!

Ik werd op het gemakje wakker en voelde dat mijn voeten toch al "iets" beter aan voelden. Na de dagelijkse opfrisbeurt, slofte ik naar de ontbijthal (wat meer aanvoelde als een feestzaal). Net zoals in het vorige hotel lagen ook hier reservatiekaartjes in de houders op de tafels (handig). Het ontbijtbuffet in dit hotel was duidelijk van hogere kwaliteit dan het buffet in het vorige hotel. Het warme eten is warmer en bijgevolg dus ook smakelijker. Maar het blijft al bij al maar "oké". Was het niet dat deze ochtendbuffetten in de prijs waren inbegrepen, was ik al lang elders gegaan om te ontbijten.

Na het ontbijt maakte ik me klaar voor vertrek. Ik ging naar de incheckbalie en kocht een dagpas voor de tram + ferryboot. Eens ik de dagpas in mijn handen had, begon ik het systeem te bestuderen. Het is een kaart die drie jaar "geldig" is, maar waar je slechts één dag van kan gebruiken; Je krast als het ware het correcte jaar, de correcte maand en de correcte dag van de kraszone en dan kan je gebruik maken van elke tram en ferry boot in Hiroshima op deze dag.

Gezien de tramlijn niet langs dit hotel passeerde, moest ik echter terug richting treinstation. Geen probleem, ik was uitgerust. Gepakt en gezakt wandelde ik richting het station. Gezien ik het postkantoor voorbij wandelde, besloot ik om vlug even binnen te springen om postzegels te verkrijgen voor mijn postkaartjes (en om deze te kunnen posten). Ik keek eventjes verbaasd op toen ik het gebouw binnen ging. Buiten leek het alsof de bank, het postgebouw en een 7-11 superette 3 gebouwen waren die vlak naast elkaar lagen. Maar eens binnen, merkte ik op dat ze alle drie met elkaar verbonden waren en dus eigenlijk slechts één gebouw vormde. Vreemd- vooral die combinatie met de superette. Maar ik zal niet liegen, het was handig om vlug van de ene dienst naar de andere te wandelen zonder naar buiten te moeten. Eens de postkaartjes gepost waren, ging ik verder naar de tramhalte aan het station en stapte ik een tram op.

De tramrit naar de ferry duurde iets meer dan een uur en ik kan niet echt klagen over deze rit zelf. Ik wist dat dit "lang" zou duren en had dan ook iets bij me om de tijd te verdrijven. Maar natuurlijk had ik de verkeerde tram genomen (natuuuuurlijk!). Toen de tramhaltes met groene kleur werden vervangen door haltes met blauwe kleur begon ik iets in de mot te hebben (oh f**k, niet opnieuw!).
Ik sprong snel van de tram en bekeek de kaart van de tramlijnen om te zien hoe ik terug op het juiste pad kon komen zonder te veel tijd te verliezen. En met wat geluk passeerde net de tram die ik nodig had. Na een kleine tussenstop om over te stappen op de (enige) tram die effectief naar de ferry reed, geraakte ik uiteindelijk toch op mijn bestemming.

Onderweg naar de ferry begon ik me af te vragen hoe goed de ferryhaven aangeduid zou zijn (en of ik opnieuw verkeerd zou lopen), en hoe ik zou merken dat ik aan de juiste halte was gekomen. Maar eigenlijk was die zorg alles behalve nodig. De halte van de ferry was effectief de eindhalte van de tram en de wegmarkering net naast de tram wees letterlijk naar de ingang van de ferrymaatschappij (handig).

Toen ik aan het loket kwam, zag ik dat er net een ferry vertrok. Bij het bekijken van de vertrekkende boot begon ik me af te vragen hoe lang ik zou moeten wachten eer ik nog een boot zou zien. Maar de display boven het loket gaf snel aan dat er elke 10 à 15 minuten een boot vertrok richting Miyajima Island. Handig, want deze tijd kon ik gebruiken om even een (westers) toilet zoeken. Versta me niet verkeerd - toiletten zijn er overal... maar als de helft de klassieke Franse toiletten zijn, duurt de zoektocht toch dubbel zo lang.

Niet veel later stapte ik op de ferry richting het eiland en vertrok deze voor de "reis" richting het eiland (wat zo'n vijftal minuutjes duurde).

Relaxen op Miyajima Island

Bij aankomst op het eiland, stapte ik van de boot en wandelde op het gemak naar de grote Torii poort die op het strand staat (en bij hoog tij in het water staat). Ondertussen spotte ik ook verschillende hertjes, die ook hier wild mogen rond lopen (hé, net zoals in Nara).

Rond 9u 's ochtends was het laagtij op het eiland en kon je letterlijk tot bij de torii poort wandelen. En geef toe: dat is toch net een iets interessantere ervaring dan vanop afstand foto's trekken. Maar het was al iets na 10u en ik vreesde dat ik té laat zou zijn. Maar bij aankomst aan het strand merkte ik snel dat het water maar traagjes aan het opkomen was.

Bijgevolg kon ik tot zo'n tiental meter van de poort wandelen zonder met de voeten echt in het water te staan. Toen ik het water aan mijn schoenen voelde, kwam ik tot de gedachte dat ik beter mijn handdoek had mee gebracht. Want gezien het water zo laag ston, kon ik even goed tot onder de poort wandelen in het lage water (helaas). Ongeacht hoe, ik kon dicht genoeg gaan voor een mooie selfie.

Na enkele foto's aan de poort zelf, verplaaste ik me naar de rand van dit "strand" en genoot ik wat van het mooie weer en het mooie zicht. Ja, dat betekent dus lunchtijd (mijn picknick opeten) en wat rusten.

Na wat gerust te hebben, vond ik dat het tijd was om wat dingen te bezoeken op dit eiland. Ik besloot om mijn voeten wat te sparen en geen al te grote wandelingen te doen of de berg op te gaan. Ja, er is heel mooie natuur op dit eiland te bezichtigen; maar dat zag ik deze dag nu niet echt zitten. Alsook had ik de "ropeway" naar de top vlug geschrapt wegens mijn hoogtevrees.

In de plaats bezocht ik het Itsukushima Shrine (de grote tempel op dit strand). Mooi en groot. En zelfs met de grote hoeveelheid toeristen op dit eiland had ik niet echt de indruk dat het "druk" was.

Een bezoek aan een tempel als deze houdt in: rondkijken, foto's trekken en bidden aan het schrijn.

Na deze tempel bezocht te hebben, wandelde ik wat verder en bezocht ik het Senjokaku Hall (lett: paviljoen van 1000 matten) en de bijhorende pagode. De pagode zelf was niet te bezichtigen, maar dit onafgewerkt paviljoen wel. En net omdat het nooit afgewerkt is geweest, is het ook een ietwat vreemd gebouw. Er is geen specifieke ingang (technisch gezien zijn er twee, met elk een kassa en plaats om schoenen uit te doen) en het is open langs alle kanten, waardoor het een heel mooi zicht biedt over het hele eiland. Alsook: gigantisch grote lepels. Nee, ik ben niet aan het zeveren; Miyajima eiland heeft iets met grote rijstlepels (spot ze op de volgende foto's).

Zicht vanuit de pagode

Na ik deze tempel achter mij gelaten had, wandelde ik wat door de winkelstraat. Ik stopte bij het standje van de "Niyajima brouwerij". Ik kocht een lokaal biertje aan het standje en de verkoper (een Duitser) zei me dat ik ook de "brouwerij" mocht bezoeken. Gezien ik geïnteresseerd was, deed ik dit ook (na mijn biertje te legen, natuurlijk). Ik nam de lift naar de derde verdieping, waar de brouwerij was... en merkte dat het restaurant "Miyajima brewery" noemde en de Duitser eigenlijk dit bedoelde (serieus?). Ja, het restaurant had wel alle bieren van deze huisbrouwerij op het vat, maar ik had toch nét iets anders verwacht.

Na deze tussenstop wandelde ik verder door de winkelstraat en zag een stalling waar een gigantisch grote houten rijstlepel tentoon gesteld is. Pas bij nazicht thuis op het internet vond ik dat dit de grootste rijstlepel van de hele wereld is! Proficiat (ieder zijn wereldrecord, zeker?).

Links: Miyajima beer, the "deer beer".
Rechts: De grootste rijstlepel

Gezien ik niet dieper op het eiland wilde wandelen en ik nog wat van Hiroshima zelf wilde zien, keerde ik dan maar terug naar de ferry. Ik keerde terug naar het haventje en werd over gezet (blijft een mooi zicht over het water). Terug op het vaste land sprong ik op de tram en was weer "onderweg" voor een klein uurtje. Op deze terugrit stapte ik wel iets vroeger af, want deze tram stopte (onder andere) aan de A-Bomb dome. En dat was mijn volgende bestemming.

Het Peace Memorial park

De "atoomkoepel" is het begin van het vredespark en het eerste van alle monumenten en beelden die gewijd zijn aan de slachtoffers van de atoombom en atoomrampen in het algeheel. En het is echt iets om stil van te worden.

Leuk weetje: De atoomkoepel was vroeger de hal ter promotie van de industrie in de prefectuur Hiroshima, tot de bom viel. Alsook, het is het enige gebouw in Hiroshima en omgeving dat in de originele staat is bewaard; al de rest is afgebroken en herbouwd. En de bevolking heeft hard moeten vechten om dit gebouw te behouden in de huidige staat, want voor vele mensen in Japan was dit gebouw een doorn in het oog. Liefst van al waren ze dit zo rap mogelijk vergeten. Maar het is blijven bestaan en is bijgevolg een van de grootste trekpleisters geworden van de stad.

Na de dome bezocht/bekeek ik alle beelden die hier gepoot zijn, ter herdenking aan de vrede. En er zijn er echt veel. Als ik de lijst vlug even tel, zie ik er meer dan vijftig staan. Enkele die de moeite waard zijn om op te lijsten zijn:

• Het vredesmonument voor kinderen: Een combinatie van monument en bel, waar aan de klepel een kraanvogel hangt. Opgedragen aan alle kinderen die gestorven zijn ten gevolge van de kernramp (niet enkel de explosie, maar ook de straling die jarenlang leukemie/kankers heeft veroorzaakt).
• Rond dit monument zijn verschillende standen met duizenden kraanvogels, als symbool voor wereldwijde vrede.
• De vredesbel: Een grote klok die je ook zelf kon luiden. Traditioneel oosterse klok, met de hoop dat het geluid over de hele wereld vrede zou brengen
• De vredesvlam: De vlam die altijd zal blijven branden, tot alle atoomwapens de wereld uit zijn (wel moeilijk vast te leggen op foto).
• Beeld van het gebed voor vrede, in de vorm van een moeder met kind die trompet spelen terwijl ze op een halve maan stappen
• De herdenkingscenotaaf, die alle namen van de slachtoffers houdt die omgekomen zijn bij de bominslag. Staat op één rechte lijn met de Atoomkoepel, de vredesvijver en de vredesvlam.
• De herdenkingshal: Deze lijst alle slachtoffers op van de ramp (en de gevolgen).

Het vredesmonument voor de kinderen

De vredesbel (links) en de vredesvlam (rechts) met de cenotaaf op de achtergrond

Het gebouw met de meeste impact was wel de herdenkingshal. Deze hall had niet enkel de namen, of de beelden van Hiroshima na de inslag, maar ook gedichten en brieven van de nabestaanden aan hun overleden ouders/broers/zussen/kinderen die tot videobeelden werden omgezet. En man, daar wordt een mens stil van. Het verhaal van een jonge man die zijn kleine broer zocht in het puin van een school en hem (levend verbrand) terug vindt en zijn laatste woorden neer pende; of het verhaal van een kind die zijn ouders probeerde te vinden. Hoe meer verhalen je aanhoort, hoe dieper je geraakt wordt in je hart. Het doet wat met een mens.

De rest van Hiroshima

Ik kon nog het peace museum zelf bekijken, maar na deze schrijnende verhalen gehoord en gezien te hebben, had ik toch enigzins genoeg van de oorlog. Ik verliet het park en kocht een ijsje bij een kraampje dichtbij (het is verdorie warm en dat mango-ijs zag er interessant uit). Met het ijsje in hand wandelde ik op het gemak door de dichtst bijzijnde winkelstraat in (Hondori straat) en genoot wat van de drukte.

Na het ijsje op was en ik vond dat ik genoeg winkels gezien had, stapte ik richting het busstation in de hoop om een busticket te kunnen kopen voor mijn trip van de volgende dag (richting Sandan-kyo).
Het busstation en het loket vond ik; taalbarrières overwinnen kon ik; maar het antwoord was helaas negatief. Je kan enkel bustickets kopen voor dezelfde dag. Maar dat was geen probleem volgens de glimlachende bediende: "ook al wil je de bus halen van 8u18, het loket is al open van rond 6u 's ochtends". Tjach... Dat was niet echt het antwoord dat ik zocht, maar soit.

Dan maar terug naar het hotel om wat te rusten voor het avondmaal. Na een verfrissende douche en een goede kop koffie (aangeboden door het hotel) doorzocht ik het internet over wat mijn volgende bestemming zou zijn, want ik wilde Okonomiyaki eten. Okonomiyaki is één van de specialiteiten van zowel Osaka als Hiroshima (hoewel er stemmen zijn die zeggen dat het beter is in Hiroshima). En gezien ik geen okonomiyaki gegeten heb ik Osaka, wilde ik dat nu wel. Ik doorbladerde wat reviews en bekeek welke restaurantjes niet te ver stappen is van de tram (hé, ik heb toch mijn dagpas) en eindig bij "Micchan Souhonten Hacchobori". Reviews zeggen dat dit een van de betere plaatsen is om okonomiyaki te eten, al moet je je wel hoeden voor mogelijke wachtrijen.

Maar het gezegde is: "Ga waar de lokale inwoners gaan en waar ze de moeite willen nemen om te wachten". En dit was zeker zo. Er stond een wachtrij voor de deur en iemand van het personeel nam al van buiten de bestellingen op om het zo vlot mogelijk vooruit te laten gaan.

Na wat taalbarrières doorbreken (de man kon geen Engels en moest even zoeken naar een Engelse kaart) bestelde ik een Okonomiyaki: de Micchan special. Ik zag de wachtrij voor mij en vreesde dat ik ook binnen lang zou moeten wachten. Bijgevolg bestelde ik ook voorgerechtje en een grote pint.

Maar het wachten viel al bij al best mee. De mensen gingen vlot binnen en buiten, dus de wachtrij kromp redelijk snel. Eens binnen in het restaurant stond alles wat ik bestelde na een tweetal minuten al voor mijn neus, dus ik hoefde écht geen voorgerecht te bestellen (woops). En ik geloof dat de man die bestelde mij ietwat verkeerd verstaan heeft, want ik had geen grote pint gekregen, maar een GIGANTISCHE! Maar ik heb mijn best gedaan en alles op gegeten / gedronken. Maar ik kan wel zeggen: ik was voldaan. Geen plaats voor extra snacks, toetjes of drankjes deze dag.

Hier geen extra mayo op het eten, maar de fles staat op tafel voor de "liefhebbers".

Ik ging met een voldaan gevoel terug naar het hotel met de tram. Per toeval stapte een koppel Vlamingen op de tram, maar mijn god: wat een arrogante pipo's waren dat? Ik probeerde goeiedag te zeggen als ik het Vlaams hoorde (het Antwerps accent viel op). Maar bij verbazing deden de twee hun best om mij volledig te negeren - meer nog, ze stopten met praten en keken elkaar zodanig koel aan, dat je begon te twijfelen of het geen paspoppen waren. Een tweede poging resulteert in even weinig resultaat.

Wat? Was ik te West-Vlaams? Wilden ze geen Vlamingen tegen komen? Wat had ik misdaan? Wat een arrogante sukkels. Ik was maar al te blij dat we het eindstation bereikten en ze snel van de tram weg gingen. Jeezes, wat was me dat?

Ik stapte terug naar het hotel en begon met het opruimen van mijn kamer en inpakken van mijn bagage. De volgende dag was de laatste in Hiroshima en gezien het vroege vertrekuur van de bus naar Sandankyo zal het in de ochtend "vlot" moeten gaan. Ik vroeg nog even bij de hotelbalie of het mogelijk was om mijn bagage in bewaring te geven tijdens mijn dagtrip, wat geen probleem bleek te zijn.

Volgende dag: Sandankyo. Maar nu, slapen.
V uit.

De blog van dag 06 vind je hier.