JaPlan - dag 09: De rozentuin van Saitama

• Datum: Dag 09 - Zaterdag 19 mei 2018
• Gemoed: Uitgerust! Fris en monter
• Weer: Zonnig en warm, maar niet té
• Passend lied: Patti Smith - Mother rose

JaPlan - Dag 09: Naar Tokio & de rozentuin van Saitama

Reizen, reizen, reizen

Ik werd wakker om 8u, met het gewoonlijke ritueel: opstaan, opfrissen en ontbijt. Daarna keerde ik terug naar mijn kamer om in te pakken, want ik verliet Kioto om naar Tokio te gaan.

Mijn kamer in Kioto

Eens ik alles ingepakt had, ging ik naar beneden en liet me uitchecken aan de balie. Ik greep mijn dood gewicht (mijn valies) en begon te wandelen naar het station. Eens aangekomen boekte ik een plaats op de shinkansen, kocht een koffie, wachtte even in de wachthal en zweefde dan voor zo'n 2,5 uur op de magneettrein.

Bij aankomst in Tokio station zocht ik een plaatsje om mijn bagage te plaatsen tot ik in het nieuwe hotel kon inchecken (vanaf 15u, zoals bij de meeste hotels). Deze dag was eerst naar het hotel gaan en hopen dat ze de bagage in bewaring konden nemen echter geen optie (een veel te grote omtoer). Daarom zocht ik dan ook een coin locker die groot genoeg voor mijn valies. Maar zoals ik verwacht had, waren alle grote lockers al bezet.

Naar mijn herinneringen van 6 jaar terug, wist ik dat er op zijn minst één locatie was in dit gigantische station waar je bagage in bewaring kon geven. Terwijl ik op mijn gsm aan het zoeken was waar dit zou kunnen zijn, begon een oudere Japanse man mij aan te spreken. Hij vroeg of hij wat tegen mij mocht babbelen om zijn Engels te oefenen. Ik had geen bezwaar en zo begonnen we wat te praten, over wie ik was, van waar ik kwam, wat ik al bezocht had in Japan, enz. Als dank hielp hij me om een van de opslagplaatsen te vinden voor mijn bagage (tof). Ik liet mijn bagage hier dan ook achter en vertrok op de trein richting Saitama, voor het rozenfestival.

De opslagplaats op de achtergrond was niet breder dan dit; zeer makkelijk te missen

Bara matsuri - Het rozenfestival van Saitama

Tot deze ochtend was ik aan het twijfelen over wat ik deze namiddag zou doen. Ik had me voorgehouden dat ik bij slecht weer door Akihabara zou gaan (zodat ik met regelmaat in winkels kon schuilen), en bij goed weer richting Saitama zou gaan voor het rozenfestival. En gezien het zonnetje scheen, werd dit dus de tweede keuze. Maar in mijn hoofd hield ik nog steeds de herinnering aan de teleurstelling van het rozenpark in Osaka. Ik vertrok richting Saitama, maar de vrees bleef of ik hiermee niet mijn namiddag zou verkwansen.

Bij aankomst in Saitama werd ik al verwelkomd door een kunstwerk met rozen en heel wat perkjes met rozen in. Gezien het rond de middag was, ik honger begon te krijgen en ik nog steeds niet wist wat ik op dit festival zou tegen komen, zette ik mij hier op een bankje en begon ik mijn pick-nick op te eten (de rozen gaven toch al een mooi zicht).

Na deze snelle lunch wandelde ik richting van Yono park, waar dit festival door zou gaan. Op de wandeling zag ik enkele Japanse families, maar opvallend weinig tot geen toeristen. En hoewel dit verfrissend anders was, begon ik me ook ietwat zorgen te maken over hoe interessant dit festival wel zou zijn (gezien het enkel de lokale mensen aantrok).

Maar oh-mijn-god, ik was zo verkeerd. Dit was een echte Japanse "matsuri", Bara Matsuri (letterlijk: rozen festival). Overal kraampjes waar je iets kon eten, op veel plaatsen kermisstandjes waar de kinderen zich konden amuseren. En gezien dit een rozenpark was (een écht rozenpark), was dit een algeheel leuke omgeving met heel wat groen en HEEL veel kleuren. Met al deze eetkraampjes die er best interessant uit zagen, begon ik spontaan spijt te hebben dat ik al geluncht had en in feite geen honger had.

De rozen zelf waren in bloei en prachtig om te bekijken. En na mijn selfie op sociale media te plaatsen, hoorde ik van veel mensen zeggen dat ik er zichtbaar gelukkig uit zag... en dat was ook zo. Ik moet toegeven dat ik maar zelden ZO blij was om mij zo te vergissen in iets. Dit hele festivalbezoek was een HEEL positieve ervaring.

Naast de vele standjes was er ook een podium in het midden van het park. Ik had hier gerust wat langer kunnen blijven kijken, maar alles was 100% Japans (en duidelijk niet gericht naar toeristen). Bijgevolg verstond ik er dus ook geen jota van. Er was op dit podium ook een optreden van de lokale jeugdharmonie. Ik had het al in de verte gehoord, maar toen ik bij het podium arriveerde, was hun optreden natuurlijk net gedaan (jammer). Ietwat later was er een comedy-sketch (of toneel) tussen enkele Japanse vrouwen (opnieuw, geen jota verstond ik ervan).

Terug richting Tokio... zonder wifi

Na een paar uur wandelde ik tevreden terug naar het station. Ik probeer de beste route terug te zoeken, maar merkte op dat de batterij van mijn draagbare wifi-zender plat was (oh, nee!). Terug naar het station wandelen was geen probleem, gezien mijn goede oriëntatie (ook al zou je iets anders denken gezien mijn voorvallen van de afgelopen dagen). Maar de juiste trein terug nemen was wat meer een uitdaging. Gezien Saitama niet de high-tech stad Tokio is, was hier nagenoeg geen Engels te zien op de borden (oh, jee).

Met wat geluk kon ik een goede trein terug nemen richting Tokio Station. Ja, het was wel maar een stoptrein, maar hij ging de goede richting uit. Eens terug in Tokio station kon ik aan de hand van mijn eerder genomen foto de juiste bagage opslagplaats terug vinden (oef).

Met mijn bagage in handen moest ik nu (zonder WiFi en dus zonder Google Maps) richting het nieuwe hotel. Gelukkig had ik de route van Tokio Station naar mijn hotel op voorhand op gezocht en op papier staan. Met de betrouwbare Yamamote lijn (die in een cirkel rond Tokio rijdt) raakte ik tot het stationnetje waar ik moest zijn (Ueno Okachimachi). Vertrouwend op mijn geheugen en voorbereidingswerk thuis stapte ik daarna richting het hotel (Villa Fontaine Ueno). En wonder boven wonder raakte ik daar ook zonder verkeerd te lopen (OEF!).

Bij het binnengaan van het hotel stapte ik richting balie, waar spontaan enkele meisjes als een panikerende kat achteruit sprongen (die konden duidelijk geen Engels). Een van hun mannelijke collega's zag het gebeuren, zuchtte even, en greep dan maar in. Hij verwelkomde me in zijn beste gebroken Engels. Niet echt een pluspunt als je personeel panikeert op het zicht van buitenlanders. Er logeerden er hier namelijk veel.

Toen ik rondkeek in de lobby en nadien in mijn kamer zag ik ook al snel wat ik vreesde: van alle hotels waar ik op deze reis zou verblijven was dit het minste (GEEN aanrader). Het "restaurant" van het hotel waren gewoon enkele bartafels in de lobby waar 's ochtends het ontbijtbuffet doorging (serieus?). Mijn kamer was zodanig klein dat het bed een deel van de wandelgang in beslag nam. En wat hier voor een tweepersoonskamer moest doorgaan, was in de andere hotels een éénpersoonskamer (komaaaaan). Ja, het bed was iets breder, maar nog steeds slechts "twijfelaar" breedte! De matras zelf was keihard, net zoals de kussens. Het begangpapier zag er zodanig dun uit dat ik de muurbeschadigingen er dwars heen door kon zien. Er waren nog dingen waar je kon merken dat men hier voor "budget" ging, maar ik heb al genoeg gezaagd.
Een lang verhaal kort: Dit was geen droomhotel. Ik denk dat zelfs een "Ibis budget" hotel een betere slaapervaring zou aanbieden!

Nog eventjes snel naar Akihabara

Na eventjes te rusten en mijn rechtervoet te verzorgen (mijn rechtervoet leek wel een slagveld te worden), besloot ik om toch nog iets te gaan eten. Gezien er geen restaurant in het hotel was en deze wijk van Okachimachi vlak naast de anime wijk Akihabara lag, besloot ik om eens naar daar te gaan om bij CoCo curry een goede curry te gaan eten (zoals zes jaar geleden!).

Ik haalde mijn externe batterij uit mijn koffer en testte of de wifi zender kon werken terwijl de batterij aan het opladen was (gelukkig wel). Met wifi in handen kon ik met een gerust hart vertrekken.

Maar bij aankomst in Akihabara merkte ik op dat er HEEL wat veranderd was in de zes jaar dat ik hier niet meer geweest was. Nee, het Sega gebouw naast de ingang van het station stond er nog steeds (zonder Hatsune Miku weliswaar)... maar de flatgebouwen links hiervan (waar het curry restaurantje zich bevond zes jaar terug) was vervangen door afsluitingen. De gebouwen waren volledig afgesmeten en men was bezig met de funderingen te leggen voor een nieuw flatgebouw (Mijn mond viel letterlijk open van verbazing). En nee, dit was geen uitzonderlijk geval. Ik merkte snel dat "oudere flatgebouwen volledig afsmijten en vervangen door nieuwe" een trend was doorheen Tokio. Ook de volgende dagen zag ik overal afsluitingen staan, waar grote kranen in gepoot werden. De volgende dag bevestigde Haike (een Belgische vriendin in Japan) deze trend ook. Zelf het gebouw waar zij werkt, zou ergens in 2020 afgesmeten en vervangen worden. Een facelift voor tegen de olympische spelen? Wie weet...

Gezien mijn bestemming letterlijk met de grond was gelijk gemaakt, zocht ik dan maar een ander restaurantje in de buurt (geen zin om ver te wandelen) waar ik curry kon eten. Dit bleek GoGo curry te zijn (Klein verschil in naam, groot verschil in etablissement). Het restaurantje was niet groot en voelde er al wat "oud" uit. Ik dacht spontaan bij mezelf dat ze dit gebouw ook binnenkort zouden kunnen afsmijten en herbouwen.

Oh, en deze rare traditie was ik bijna vergeten: De werknemer aan de ingang functioneerde niet om bestellingen op te nemen, maar om iedereen naar de automaat vlak naast hem door te verwijzen (hah, de eerste keer tijdens deze reis dat ik dit opnieuw mee maakte).

Ik bestudeerde de afbeeldingen op de automaat (denk aan een sigarettenautomaat), drukte op een knopje dat curry aangaf en kreeg een ticketje in de plaats. Zoals de "traditie" het voorschrijft, gaf ik het ticketje aan de werknemer aan de deur. Die gaf het in zijn beurt af aan het toogpersoneel en een paar minuten later kreeg ik curry met rijst geserveerd. De curry zelf hier was zeker niet slecht, maar ik had duidelijk ook al betere gegeten. Ach wat; het was eten en het was voldoende voor deze avond.

Na dit restaurantbezoekje wandelde ik nog wat rond in Akihabara. Hoewel veel winkels al gesloten waren met dit avonduur, kon ik hier en daar nog steeds binnen om rond te kijken (in meer winkels dan ik mogelijk geacht had). En als je écht lang wilde blijven plakken, kon je altijd in maid cafés of de pachinko hallen terecht (niet voor mij, daar wandelde ik snel voorbij).

Het enige waar ik wel stil bleef staan, was de officiële "Magikarp Salesman". Ik had het gerucht online al gehoord, maar in Akihabara vond ik dus een winkeltje dat Magikarp's verkoopt... in wafelvorm (hilarish!). Ik bekeek het assortiment en kon het dan ook niet laten om een Magikarp-wafel te eten, als dessert! Een wafeltje gevuld met gele creme dat heerlijk smaakte als afsluiter van deze dag.

Ik keerde terug naar het hotel, schreef mijn verslag en sloot de dag hierbij af.
Tot de volgende, V uit.

Meer over de volgende dag vind je hier.

PS: Oh, ik kan het niet laten dit te delen: de video die speelde bij de Magikarp salesman was het officiële Magikarp lied. Dit dus: