JaPlan - dag 08: Once around the block in Kioto

• Datum: Dag 08 - Vrijdag 18 mei 2018
• Gemoed: Uitgerust! Fris en monter
• Weer: Zonnig & vochtige lucht, met meer bewolking 's avonds
• Passend lied: Badly Drawn Boy - Once around the block

JaPlan - Dag 08: De straatjes en steegjes van Kioto

Uitslapen? Of...

Deze ochtend kon ik iets langer uitslapen en dat probeerde ik dan ook. Maar tevergeefs: gezien ik de afgelopen dagen vroeg opgestaan was, was ik tegen 8u klaarwakker. Ik bleef nog wat soezen, maar tegen 9u stond ik al gekleed in het restaurant voor het ontbijtbuffet.

Deze ochtend had ik had meer tijd en mijn maag en darmen voelden iets stabieler, zodat ik meer zou kunnen genieten van het uitgebreide buffet. Maar opnieuw tekende de ervaring op me af. Alle afgelopen dagen waar ik een "meh" ontbijt heb gegeten had me enigzins gedesinteresseerd gemaakt in ontbijtbuffets. Bijgevolg probeerde ik niet meer te experimenteren, maar greep ik naar wat ik het meest kon "vertrouwen". Na ik alles op gegeten had, ging ik dan ook zo rap mogelijk terug naar mijn kamer om mijn programma voor de dag zo goed mogelijk op te stellen.

Eerste stop van de dag: Sake proefsessie!

Ik vertrok naar de op voorhand geboekte activiteit: Sake proeven! Ik sprong de metro op en landde in een metrohalte niet ver van het manga museum (wat ik niet op voorhand wist). Ik had nog wat tijd, maar net niet genoeg om hier eens binnen te gaan. Het stond niet echt hoog op mijn verlanglijstje (het is meer een bibliotheek dan een museum volgens de reviews), dus bij gevolg keek ik er eens naar van ver naar en begon ik met mijn tocht door de kleine zijstraatjes van Kioto.

Het manga-museum, van aan de overkant van de straat gezien

De plaats waar ik moest zijn (Wak Kan Kioto) lag ergens "verloren" in een van deze zijstraatjes, dus genoot ik wat van deze... winkelstraatjes? Ja, ik wandelde door een winkelstraat. Maar in tegenstelling tot de vele shopping centra die ik al gezien had, was dit een ander soort winkelomgeving, een meer authentiek Japanse omgeving. Er was een winkel waar je hanko's kon laten maken (de typische stempel die de Japanse variant is van handtekeningen), een winkel die typisch Japanse schuifdeuren verkocht, een winkel die traditionele tatami matten maakte, eentje die aardewerk en Japans servies verkocht, enz. Het was eens een ander zicht, wat best aangenaam was om te zien.

Ik kwam aan bij Wak Kan, dat een activiteitenbureau bleek te zijn in plaats van een café (oh, serieus?). Wak Kan bleek gespecialiseerd in het organiseren van (groeps)activiteiten in Kioto. Dit varieerde van kooksessies, theeceremonies, bloemschikken, evenementen met geiko's, enz... of zoals vandaag een saké tasting sessie. De saké tasting was een groepsactiviteit, maar ik was blijkbaar de enige op dit moment (was ik blij dat ze het niet geannuleerd hadden).

De gids groette me toen ze me zag en nam me mee naar de plaats waar vroeger de Kinshi Masamune brouwerij was (een paar zijstraatjes verder). Hoewel de brouwerij zelf verhuisd was naar een grotere locatie, was de oude vestiging omgebouwd tot museum. Dhr. Akira Tanaka (manager van de productieafdeling, volgens zijn naamkaartje) gaf de tekst en uitleg over het brouwproces van sake. Hij legde alles uit in het Japans en de gids vertaalde in Engels. Allemaal heel interessant, ook al omdat ik ondertussen al bier brouwpocessen gezien heb en ik dan ook feedback gaf over vergelijkbare situaties in België.

Dhr. Tanaka was zichtbaar blij dat hij een Belg voor zich had met enige (weliswaar beperkte) kennis over bier brouwen. Hij gaf de gids hierover dan ook een compliment over de keuze van gast die ze mee had gebracht (waarschijnlijk had hij liever één persoon die echt geïnteresseerd was dan een groep zatte/luide toeristen). De gids stond wat met haar mond vol tanden, gezien zij niet echt de keuze had over de gasten. Bijgevolg had ze dit niet vertaald. Wist zij veel dat ik het Japans deze keer wél verstaan had.

Na de uitleg proefde ik vier soorten saké en mocht ze sorteren volgens smaakpatroon: zacht, droge afdronk, kruidig, of fruitig en zoet. Ik had ze bijna allemaal juist, maar twijfelde over eentje. Daarna liet de manager me ook van een andere fles proeven en wow: dit was dé stuff. Dit was de beste saké die ik al gedronken heb. Geen wonder ook, het was hun "premium" merk: Matsuya Kyube. Tot mijn verbazing deed de man geen enkele moeite om te verkopen aan mij en hij raadde me ook af om sake te kopen om mee naar huis te nemen. Zijn uitleg was dat de smaak van sake verandert tijdens een vliegtuigreis op een manier waarop hij het niet graag had (hé, als de specialist het zegt, zal ik het maar geloven, zeker?).

Na het einde van de uitleg en nog wat rond te kijken in het museum vroeg ik nog wat water. Ja, ik begon de sake al wat in mijn hoofd te voelen.

Foto aan het brouwerijmuseum

Het keizerlijk paleis

Na afscheid te nemen van dhr Tanaka en mijn gids twijfelde ik even over wat ik vervolgens wilde bezoeken. Gezien de feedback over het manga museum op TripAdvisor behoorlijk negatief was, besloot ik om dit te laten voor wat het was. In de plaats wandelde ik een paar minuutjes in de noordelijke richting; want daar lag het keizerlijk paleis.

Het paleis maakte normaal gezien deel uit van de dagtrip door Kioto van de vorige dag. Maar gezien het paleis toen niet open was, werd in die plaats de Tenmangu tempel bezocht. Vandaag was het paleis wel open. En gezien het paleis niet ver verwijderd was van het brouwerijmuseum, werd dit mijn volgende stop. Het paleis was interessant om te zien en gelukkig waren er niet al te veel toeristen (verbazingwekkend, eigenlijk; gezien de massa volk aan de Kinkakuji).

Bij de ingang van het paleis was er een rugzakkencontrole. Dit was de eerste (en enige) keer dat ik dit tegen kwam in Japan en ik vond het nogal vreemd. Ja, dit is een paleis; maar het paleis wordt nauwelijks nog gebruikt door de keizerlijke familie en functioneert hoofdzakelijk als toeristische trekpleister. Ach, wat. Ik onderging de controle en bezocht het kasteel.

Lunchen, met transportband sushi

Na dit bezoek aan het paleis was het middagtijd, dus keerde ik terug naar Kioto station (als tussenhalte). Gisteren had ik iets gezocht, maar niet echt gevonden. Maar deze dag wilde ik toch wel échte "kaitenzushi" eten (transportband suchi, of de sushitrein). Deze keer vond ik (na wat zoekwerk) een restaurantje in de kelderverdieping van het station, dat ingericht was als shopping center.

En oh mijn god, deze ervaring was geestig én lekker. Je bestelt via de tablet voor je neus wat je specifiek wilt eten, ofwel neem je de gewenste sushi bordjes van de transportband. Elk bordje houd je bij en heeft een bepaalde kost, en aan het einde van de rit wordt de waarde van alle bordjes samen geteld (met scanner) en betaal je de som.

Het handige is dat de prijskaart voor mijn neus hing, dus ik had ten allen tijde controle over hoeveel ik zou betalen. En dat is goed, want als je even niet oplet, kan dit héél snel héél veel zijn (sushi IS duur). Ik genoot van de vis, ook al was de rekening navenant. Maar gezien het lekkere sushi was, mocht de rekening voor een keer boven de 3000 yen komen.

KyoAni & Do: De animatiestudio en winkel van Kyoto Animation

Na de lunch was het tijd om eens de anime nerd in mij uit te laten. Ik sprong op een lokale trein richting het zuiden van Kioto om naar de animatiestudio (en winkel) van Kyoto Animation (ofte KyoAni) te gaan. Ik geef toe, niet al hun series zijn mijn ding, maar ze hebben in hun bestaan toch enkele van mijn all-time favoriete series en films gemaakt, zoals Nichijou, Ms Kobayashi's Dragon maid en de Haruhi Suzumiya series en film.

In het station van Kioto merkte ik dat deze locatie enkel bereikbaar was met een lokale trein (diezelfde die ook naar Fushini Inari Shrine gaat). De afstand was niet mijn ergernis, maar wel de niet-zo-frequente tijden en mijn ongeluk dat ik in beide richtingen een half uur of zo moest wachten op de trein (mijn timing zat wat tegen).

Maar eens ter plaatse was ik blij om de studio te zien. Aan het station ligt het hoofdbureau en winkel. De animatiestudio zelf lag iets verder. Maar enkel de winkel was publiekelijk toegankelijk. In de winkel snuisterde ik door hun aanbod en vond het artwork boek van Ms Kobayashi (cool) en vond zelfs enkele kleinigheden van Nichijou (mijn favoriet, maar financieel een van hun mindere succesvolle series).

Links: het hoofdbureau van de studio, rechts: de winkel

Arashiyama en het bamboebos

Met de trein reisde ik van dit kleine stationnetje terug richting Kioto station, om de verbindende rit te vinden naar Arashiyama (want het verbindende spoor was verdorie toch wel even zoeken in dit gigantisch station). Bij nazicht op het internet zag ik dat ik nét te laat zou toekomen om het apenpark te zien (helaas). Maar het bamboebos en de bekende Togetsu-kyo brug waren ten allen tijde zichtbaar, dus ik ging nog steeds op de trein richting Arashiyama.

Eens aangekomen in het dichtst bijzijnde JR-station was het nog even stappen eer ik aan het bamboebos arriveerde. Dus net zoals deze voormiddag wandelde ik bijgevolg door de keine zijstraatjes van Kioto. Van het moment ik dit besefte, sprong het lied van de dag spontaan in mijn hoofd en neuriede ik het de hele tijd.

Eens ik merkte dat ik in het centrum van dit district was aangekomen, spotte ik de richtingsaanwijzers voor zowel het bamboebos als de brug. Ik merkte op dat het pad naar de brug zichtbaar omlaag ging, terwijl het pad naar het bamboebos de hoogte in ging. Ik besloot om eerst richting het bos te gaan. Hoe dichter ik bij de start van dit "bos" kwam, hoe meer toeristen ik echter zag. Ja, dit was duidelijk één van de grootste trekpleisters van Kioto.

Het bamboebos is een groot bos vol met bamboe (duh) dat doormidden is "gekliefd" door een geasfalteerd wandelpad. De grote hoeveelheid toeristen hier maakten de wandeling omhoog echter minder mooi dan het zou kunnen zijn. Deze wandeling zou enorm rustgevend en inspirerend zijn met weinig of geen mensen om je heen. Maar nu leek het eerder op een geleide wandeling waar honderden mensen op hadden ingeschreven. Het rustgevende aspect van dit bos verdween dan ook volledig, gezien er op elk moment wel een aantal mensen aan het babbelen waren.

Het wandelpad door het bos was wel een hele klim omhoog. De arashi-yama (yama = berg) was duidelijk niet de enige berg in het Arashiyama district; dit wandelpad liep de Kame-yama omhoog.
Aan het einde van het wandelpad doorheen de bamboe was er een T-punt kruispunt en stopte ik even om op adem komen. Ik zag nagenoeg alle toeristen af sloegen naar rechts of terug keerden; maar bijna niemand ging links. De pijl rechts wees naar het tweede treinstation in Arashiyama, dat hier vlak bij lag. Maar ik wilde nog niet terug en mijn darmen gaven me signalen dat ik redelijk dringend een toilet nodig zou hebben. Dus negeerde ik de massa en ging naar links (het toilet symbool volgend).

Na een verlossend bezoek stond ik bijgevolg aan Kameyama park. Ik vermoedde dat dit park ook gesloten zou zijn (net zoals het Arashiyama park), dus negeerde ik dit. Ik zocht via Google Maps een pad naar de beroemde Togetsukyo brug die hier in de buurt lag. Het pad dat aangegeven was, ging langs Kameyama naar beneden en verliep verder via de Katsura rivier (waar ik toch eventjes bleef stil staan voor het mooie zicht).

Ik zag aan deze rivier een hoop bootjes en een bord dat aangaf dat je hier boottochtjes kon doen. Maar een van de werknemers was tegen een paar toeristen aan het uit leggen dat ze net gingen sluiten. "Helaas", zou je zeggen. Maar gezien ik niet eens wist dat dit mogelijk was, vond ik het ook niet zo erg. Ik wandelde dan maar verder richting de Togetsu-kyo brug.

En ja, op en rond de brug heb je inderdaad een mooi zicht. Ik las dat in het Sakura seizoen deze omgeving oogverblindend mooi is, en dat wil ik best geloven. Er stonden immens veel bomen langs het water en tijdens het hoogseizoen met een bootje over deze rivier gaan moet een wondermooi zicht zijn. Helaas was dit nu niet het geval en miste ik helaas de "vonk" die er in de echte hoogseizoen wel zou moeten zijn.

Ik rustte even uit aan de kant van de rivier, maar merkte op dat donkere wolken zich begonnen op te stapelen. Met mijn beperkte weersvoorspellingskracht voorspelde ik dat het deze avond of nacht duidelijk nog zou regenen. Ik nam mijn voorzorgen en bleef hier toch niet te lang.

Tussenstop in Kimono Forest

Op de terugweg zag ik enkele toeristen in kimono (nee, geen geisha's) een zijweg nemen en keek ietwat geïnteresseerd in hun richting. Ik zag een plakkaat met de tekst "Kimono Forest" staan en vond hetzelfde terug op mijn Google Maps. Geïntrigeerd door iets wat ik niet echt op Tripadvisor zag staan maar wel op Google maps, ging ik de meisjes achterna en keek mijn ogen uit.

Kimono forest is een pad omringd door tubes waarin elk een rol kimono stof is opgerold en waarin het midden verlichting zit. Het was nu nog niet donker genoeg, maar 's avonds is dit pad volledig verlicht in prachtige kleuren; wat wel een heel mooi effect zou geven.

Dit "bos" lag naast de tramhalte van Arashiyama. Ik twijfelde even of ik hier in de buurt zou blijven en de tram terug zou nemen in plaats van terug te wandelen naar het station.

Maar toen ik op Google Maps zag dat terugkeren met deze tram ook zou betekenen dat ik maar liefst twee keer zou moeten overstappen eer ik in het station zou zijn, paste ik maar (laat staan het feit dat de tram niet in mijn JR-pass was inbegrepen). Langer blijven was ook niet direct een optie, gezien de regenwolken die zich begonnen op te stapelen. Dus wandelde ik op het gemakje terug naar het treinstation van Arashiyama en nam de trein terug naar Kioto station.

Met behulp van de ondergrondse gang wandelde ik daarna van Kioto station terug naar het Avanti gebouw. En gezien ik nog geen avondeten gehad heb, besloot ik maar om eens in dit shopping center (dat ik ondertussen al enkele keren was gepasseerd) te dineren.

Het Avanti gebouw zelf is volledig aan "mode" gericht, dus mij interesseerde het weinig. Maar de kelderverdieping zat vol restaurantjes, dus bekeek ik die maar. Ik koos eentje waar ik de klassieker "Omerice" kon eten. In mijn geval, omelet met rijst, currysaus en zelfs een beetje kaassaus. Het zag er een kaloriebommetje uit, maar ik heb er van genoten.

Dan maar op het gemak terug naar het hotel. Het was nog maar ergens rond 20u, maar mijn voeten waren kapot van het vele stappen, dus rust kon geen kwaad. Ik keek door het raam van mijn kamer naar buiten en zag dat de verwachte regenbui begonnen was (oef, net op tijd binnen).

De volgende dag zou ik moeten vertrekken uit Kioto en ik voelde dat ik het lichamelijk rustiger zou aan moeten doen, ongeacht wat voor activiteit ik zou kiezen (deze regen liet me twijfelen).

Maar nu eerst naar de Onsen, en dan in bed.
V uit.

Meer hierover lees je hier.

Op weg naar de onsen in het hotel