• Datum: Dag 07 - Donderdag 17 mei 2018
• Gemoed: Moe, nood aan rust en slaap
• Weer: Zonnig en Warm, met vochtige lucht
• Passend lied: John Williams - Becoming a geisha

JaPlan - Dag 07: De toerist uithangen in Kioto

Opnieuw op een bus!

De wekker stond ingesteld om deze ochten opnieuw redelijk vroeg op te staan. Maar vandaag was dit alles behalve een probleem. Net zoals in Hiroshima ligt ook dit hotel dicht bij de spoorweg. En net zoals in Hiroshima had ik al bij al geen last van treingeluid. Maar in de plaats hoorde ik hier het (irritante) signaal van het oversteeklicht. Ja, de meeste oversteeklichten hier zijn uiterust met geluidsignalen voor blinden. Zeer progressief en goed voor de andersvaliden... maar dat signaal klinkt zo luid dat ik het 20m verder en zeven verdiepen hoger nog steeds hoorde in mijn kamer. 's Nachts lag het signaal gelukkig af, maar vanaf 6u 's ochtends werkte het weer op volle kracht. Het spreekt dus voor zichzelf dat ik klaarwakker was tegen het moment mijn wekker activeerde.

Wakker worden betekent opnieuw de 3 O's: Opstaan, Opfrissen en Ontbijten. Het ontbijt in dit hotel ging door in het restaurant waar ik de avond hiervoor gegeten had. Ik keek rond naar wat dit buffet te bieden had en begon door te hebben dat de meeste Japanse hotels zowat hetzelfde serveren als ontbijtbuffet; met allen een ongeveer gelijkwaardige "meh" kwaliteit. Soit, snel ontbijten en dan tijd voor iets anders.

Om 8u20 moest ik aan de overkant van de straat zijn, bij Kyoto Sunrise tours voor een geleide trip deze voormiddag. En met overkant van de straat bedoel ik dit letterlijk. Ik stak de straat over, ging 20m verder, de trappen van het shopping center omlaag en ik was er. Huh, had ik geweten dat het ZO dichtbij was, had ik me toch iets minder gehaast.

Deze geleide busreis was op voorhand besteld, dus ik kon deze niet skippen (hoewel ik redelijk vermoeid was en wel wat rust kon gebruiken). Ik ging het bureau binnen en bevestigde mijn aanwezigheid bij het bureaupersoneel. Ik kreeg een sticker met "morning tour" opgeplakt en wachtte buiten bij de andere toeristen tot het moment de gidsen ons attent maakten dat we naar de bus moesten.

Ik stapte op een van de 3 bussen (de Ninja-bus!) die niet veel later ook vertrok. Het viel me op dat er mensen met andere stickers ook op deze bus zaten, wat me ietwat verbaasde. Later leerde ik waarom:
De 3 tours van deze organisatie startten op dezelfde manier in de voormiddag, maar splitsten zich op in de namiddag. Mijn gekozen tour was een voormiddagtour van Kioto. Maar evengoed kon je een tour boeken voor een hele dag Kioto, of voor een halve dag Kioto en een halve dag Nara.

Ik had (bij mijn voorbereiding) geen weet van de Kioto-Nara tour, maar kon wel kiezen tussen de halve en volledige dag Kioto. Maar de dagtour bezocht ook de Kiyumizu-dera en de Sanjusangendo tempel. Ik had deze twee op de vorige reis bezocht en had niet echt de behoefte om deze opnieuw te zien. Dus: halve dag.

De ninja-bus

Eerste stop: Nijo-Jo

Na de bus nog een stop maakte om enkele toeristen op te laden (die wel erg lang op zich lieten wachten) was het snel naar de eerste stop: Nijo-jo, het paleis van de Shoguns uit de tijd dat Kioto de hoofdstad van Japan was.

Ja, tijdens mijn vorig bezoek aan Kioto had ik dit ook gezien, maar tekst en uitleg waren welkome addities bij de rondleiding. En de gids deed haar best om zoveel mogelijk uitleg te geven met haar microfoonsetje. Alsook viel me hier voor de eerste keer op dat er meer toeristen rond wandelden dan 6 jaar terug.

Tweede stop: Kitano Tenmangu tempel

De tweede stop op deze trip was iets dat ik nog niet eerder gezien heb: de Kitano Tenmangu tempel. Deze tempel is gewijd aan de scholieren, maar ook aan mensen die verkeerdelijk veroordeeld of beschuldigd worden. Dit allemaal omwille van de heilige die hier vereerd wordt (Sugawara Michizane). Michizane was een geleerde die verbannen werd door politieke rivalen. Maar als kort na zijn dood Kioto werd getroffen door verschillende natuurrampen, werd dit aanzien als zijn geest die wraak aan het nemen was. De tempel bracht het lichaam van Tenmangu terug en werd aan hem geweid, samen met Tenjin (de god van het onderwijs).

Een interessant verhaal, dat vond ik zeker. En het verklaarde waarom hier zoveel scholieren waren. Ze kwamen allemaal bidden voor goede examens.

Een ander leuk verhaaltje dat de gids ons vermeldde was de open plaats aan de achterkant van de tempel. Dit bleek voor wagens te zijn. Als je een nieuwe wagen gekocht had, kon je deze hier (letterlijk) laten inwijden.

De gids liet ons hier even vrij, om een gebed te doen bij de tempel, naar het toilet te gaan, en/of iets te drinken aan de vele drankautomaten die hier stonden. Gezien de hitte die opnieuw de dag domineerde, deed ik dit laatste dan ook.

Derde stop: Kinkakuji

Dan opnieuw op de bus, en deze keer naar het gouden paviljoen: Kinkakuji. De busrit duurde iets langer dan verwacht omdat de bus moeite had om aan de ingang te raken. Dit omwille van de helse drukte en de vele toeristen die hier moesten zijn. We stapten dan maar uit langs de straat en lieten de bus verder aanschuiven naar de parking.

De gids bevestigde de drukte als ze waarschuwde dat iedereen best zoveel mogelijk bij elkaar bleef als de uitleg gegeven werd. Ze briefte ons ook dat ze ons opnieuw wat tijd vrij zou geven en vermeldde de route naar de busparking. Dit (opnieuw) omdat door de drukte we moeilijk bij elkaar zouden kunnen blijven.

En als je het niet geloofde, je werd er rechtstreeks mee geconfronteerd. Hier was het niet gewoon "druk", het was zodanig druk dat je letterlijk over de koppen zou kunnen lopen. Ik heb mijn ogen serieus moeten open doen. Ik had gehoord dat de hoeveelheid toeristen in Japan bijna vertienvoudigd is ten opzichte van 2012, maar dit was de eerste keer dat ik dit ook aan de lijve ondervond. De hoeveelheid volk hier is ECHT niet te vergelijken met wat we hier zagen in 2012. Dit was bijna onmenselijk. Als je hier niet in groepsverband was, moest je in een wachtrij van 1 à 2 uur staan om binnen te raken.

Aan het zijgangetje waar je een selfie of groepsfoto kon nemen met de gouden tempel (zoals we 2012 gedaan hebben) was het letterlijk aanschuiven om wat plaats te hebben. Wat een verschil met de vorige keer! Toen moesten we niet wachten om binnen te gaan en hadden we alle plaats en tijd voor foto's.

Na deze "wachtrij voor selfies", schoof het iets vlotter vooruit (iets). Maar bij alles wat ietwat interessant was, stropte de massa opnieuw. Ook in de souvenirwinkel was het wachten eer je iets kon afrekenen. Een positief element is dat de tuin iets beter onderhouden was dan zes jaar terug.

Einde van de dagtrip - En nu...?

Gezien ik lang moest wachten in de souvenirshop, was ik iets later bij de bus. Ik arriveerde gelukkig net op tijd en was net niet de laatste die opstapte (oef). Niet veel later vertrok de bus en reed deze verder naar de plaats waar de daggroepen hun lunchpauze zouden houden. Mensen die de halve dag geboekt hadden (zoals ik), stapten daar over op de derde bus en keerden terug naar Kioto station.

Gezien ik me vermoeid voelde, wilde ik eerst terug naar mijn kamer gaan om wat te rusten. Maar eens ik in het hotel arriveerde, merkte ik snel op dat de kuisploeg nog druk bezig was om de kamers op mijn verdiep te kuisen (en ik had de "niet kuisen" kaart niet opgehangen). Dus moest ik nog een paar uren de tijd doden.

Ik had het niet echt gepland, maar ik besloot om nog eens door het winkelcentrum Yodobashi te wandelen (lang niet gezien) en op de 6e verdieping iets te eten (ramen noedels met visbouillon; lekker!).

Daarna wandelde ik terug naar het station. Maar toen ik langs Kioto toren passeerde (voor de zoveelste keer), besloot ik om eindelijk eens die Kioto toren te beklimmen. Ik had dit zes jaar geleden al willen doen, maar de prijs was (en is nog steeds) redelijk duur voor gewoon "zicht over Kioto" en de reiskammeraden van toen hadden geen zin om dit te doen.

Maar deze keer zei ik "foert", betaalde het ticket en ging met de lift omhoog. Het zicht over Kioto was mooi. Al bij al had ik geen spijt dat ik dit gedaan heb.

Nood aan rust

Toen ik alles gezien had in de toren en met de lift terug het gelijkvloers bereikte, zag ik dat het bijna 15u was (de check-in tijd van het hotel). Ik vermoedde dat de kamers in het hotel ondertussen wel gekuist zouden zijn en besloot terug te keren.

Toen ik richting Yodobashi wandelde, had ik al de ondergrondse gang opgemerkt die langs Yodobashi, voorbij Kioto toren richting Kioto station liep. Ik dacht even na en vermoedde dat deze gang wel zou doorlopen tot aan de andere kant van het station (waar mijn hotel lag). Ik waagde het erop en begaf me in de ondergrondse gangen. Het was eventjes stappen, maar dan zag ik reclame voor het Avanti winkelcentrum dat vlak naast het reisbureau van deze ochtend lag. Ik stapte die richting uit en een paar minuutjes later was ik aangekomen bij dit winkelcentrum. De lange ondergrondse gang vond ik maar ietwat raar, maar ik was toch enigzins blij dat er een verbinding was tussen de twee kanten van het station met de noodzakelijke winkeltjes (en natuurlijk 7-11 superettes).

Niet veel later bereikte ik mijn hotelkamer en voelde ik de vermoeidheid zich opdringen. De kuisploeg was weg, dus ik kon zonder problemen binnen. Ik "plofte" op mijn bed en sliep wat (deze keer mét oordoppen in, want dat voetgangerssignaal werkte nog steeds op volle kracht). Daarnaast keek ik wat naar de tv. Ik wilde eerst gewoon wat zappen, maar bleef toch een half uurtje hangen op het toernooi van sumo-worstelen dat uitgezonden werd (interessant om te zien, op zijn zachtst gezegd).

Dineren in Pontocho

Na enkele uurtjes rust, vertrok ik richting het Gion district. Het Gion-district van Kioto is bekend omwille van de geisha's en de Yakasa tempel, maar nabij lag ook "Pontocho", het restaurantstraatje vlak aan de Kamogawa rivier. Waarom wilde ik dit nu pas doen? Omdat deze 3 activiteiten beter waren bij het avondlicht.

Aankomst bij de metrohalte van Gion.

Pontocho is een restaurantbuurt, dus dit was een ideale plaats om te dineren; zeker als je zicht op de rivier en het Gion district hebt. Maar oh-mijn-god, de prijzen waren schandalig duur voor een zitje aan het water. Niet alleen de prijzen voor het eten zelf waren duurder dan in andere restaurants, ook werd er een fooi aangerekend om aan het water te mogen zitten (wat varieerde tussen de 500 en 1000 yen).

Na wat prijzen te vergelijken, paste ik snel voor een "zitje aan het water" en zocht ik een restaurantje die niet op het water uitkeek en bijgevolg meer acceptabele prijzen vroeg. Na wat zoeken, vond ik een klein restaurantje en genoot van een heel lekkere maaltijdset. Het restaurantje was gespecialiseerd in Wagyu rundsfilet met een varieteit aan dipsausjes (zie ook de foto met instructies). Alsook viel het "matcha" bier me op, dus ik bestelde er eentje. Het zag er door die groene kleur verschrikkelijk uit, maar toch smaakte het lekker.

Het menu en de bijhorende instructies

Het Geisha gebied en de Yakasa tempel

Na de maaltijd stapte ik naar Hanami-koji en Gion Corner... om geiko's te zien, natuurlijk (geiko's = de geishas van Kioto). Ik spotte er al één in Pontocho zelf en over de hele avond denk ik dat ik er een stuk of drie écht gezien heb. Helaas is foto's nemen moeilijk, gezien geiko's hier niet voor willen stoppen (dit vinden ze niet zo leuk) en sneller zijn dan ik een niet-wazige foto kan trekken.

Het enige nadeel van dit avondlicht was dat het nu iets moeilijker was om het verschil te zien tussen geiko's en gewone toeristen die een gehuurde kimono aan hadden. Ja, kimono's kan je hier in Kioto quasi overal huren (inclusief in mijn hotel). Maar met een bezweet gezicht en wandelend in het Gion district lijken veel Aziatische toeristen ietwat op geisha's (wat ze natuurlijk willen, hé). Het was pas als je dichter bij kwam en alle details bekeek, dat je het verschil zag tussen Geiko's en "gewone" toeristen.

Gezien dat bordje vermoed ik dat geisha's vaak worden lastig gevallen

Hierna stapte ik ijverig door naar de Yakasa tempel. Hiervan had ik op voorhand gelezen dat het beter is om deze 's avonds te zien, omdat de tempel vol hangt met lantaarns en deze 's avonds verlicht worden. En ja, hoor: De lantaarns brandden allemaal en het was een prachtig zicht! Oordeel zelf!

Voldaan en tevreden keerde ik terug naar het hotel. Ik schreef mijn verslag, postte wat foto's op sociale media, nam een warm bad in de onsen van het hotel en ging slapen met de gedachte dat ik voor één keer er niet zo vroeg uit moest. Ik plugde mijn oordoppen in en hoopte dat het dan ook zou lukken om wat uit te slapen.

Tot de volgende, V uit.

Voor de volgende dag, klik hier.