JaPlan - dag 06: Sandankyo

• Datum: Dag 06 - Woensdag 16 mei 2018
• Gemoed: Klaar voor een wandeling
• Weer: Warm, maar bewolkt
• Passend lied: Queens of the Stone Age - Feet don't fail me now

JaPlan - Dag 06: De verborgen schat van Hiroshima: Sandankyo

Met de bus naar de bergen

Ik stond deze ochtend op een strak tijdsschema. Dus dat was: extra vroeg opstaan, Snel opfrissen, het laatste inpakken in mijn valies; naar de balie gaan en mijn bagage in bewaring afgeven; en dan snel ontbijten en weg naar de tram.

Voor de eerste keer merkte ik duidelijk dat dit rond liep tijdens het spitsuur op een weekdag. Er was een de grote mensenmassa aan het station, klaar om op een (andere) tram te stappen (oef, niet de mijne). De hoeveelheid volk op de tram die ik moest hebben viel best mee. Ik stapte af bij de metrohalte van het busstation (dat raar genoeg NIET bij het treinstation lag) en kocht aan het loket vlot een kaartje voor de "rapid" bus naar Sandankyo. Daarna zette ik mij neer op een stoeltje en wachtte...

Ja, blijkbaar ging alles iets vlotter dan ik verwacht had, want ik moest nog zo'n 10 à 15 minuten wachten op de bus. Maar ach: beter te vroeg dan te laat met deze bus, want deze "express" bus reed per dag maar twee keer heen en terug naar en van Sandankyo. En die express bus wil je toch echt nemen, als de "gewone" bus al rap 40 minuten langer rijden is en er geen echte alternatieven zijn (buiten zelf een auto huren, of je blauw betalen aan een taxi).

Sandankyo is gekend als de "verborgen schat" van Hiroshima. En ik merkte rap dat er niet om werd gelogen, want we zaten maar met vier mensen op deze bus: een gepensioneerde Japanse dame, twee Amerikaanse vrouwen (moeder + dochter) en ikzelf. Ten opzichte van de Arrogante Antwerpenaren van de vorige avond, waren deze Amerikanen wel wat praats. Meer zelfs, dit duo was heel sympathiek. Ze werden zowat mijn reiskompanen voor de rest van de dag. De mentale reistijd werd heel wat ingekort door het gebabbel met deze twee Amerikanen.

Het viel me rap op dat ze gekleed waren voor regenweer. Ik herinnerde me dat er grijs weer was voorspeld, maar geen regen. Het duo vrouwen verzekerden mij echter dat het weerbericht deze ochtend sprak van regen. Gezien ik geen regen had gezien op het weerbericht de vorige avond had ik dus geen regenkledij mee (Oh, jee). Maar ik dacht dat ik misschien iets zou kunnen kopen in een winkeltje bij het natuurgebied (terug denkend aan KamiKochi van de reis uit 2012).

Bergtocht door Sandankyo

Eens aangekomen, merkte ik al snel dat het hier redelijk stil was... iets te stil. Nee, het natuurdomein was open. Maar op de paar oudere dames na die bonen (of iets dergelijks) zaten te pellen, was hier echt niemand te zien en er was geen enkele winkel of cafetaria open. En hier was een van de zeldzame momenten in Japan waar ik geen enkele superette zag; en "slechts" twee drankautomaten: Te weinig mensen die hier wonen, zeker?

Gezien er geen donkere wolken in de lucht hingen, maakte ik me verder niet veel druk over de eventuele regen. We stapten dan ook met volle moed naar het begin van de wandelroute. Al lachend stopten we even op de eerste brug die we tegen kwamen (100m) en zeiden: "Da's genoeg, laten we terugkeren". Na wat lachen, beslisten we om op zijn minst de korte wandelroute (2,7 km enkel) te doen + boottocht. daarna zouden we wel zien.

We stapten op het gemak en genoten van de omgeving. De wandeling ging omhoog en omlaag doorheen deze vallei (meer dan ik dacht). Op enkele plaatsen stond er een bord met wat meer uitleg over wat je zag: een fontein, een boeddhabeeld, een watervalletje, enz. We verstonden er geen jota van, want buiten de naam was alles in kanji's geschreven (leuk). Tijd voor foto's:

Ietwat later komen we ook effectief het overzetbootje tegen. Voor 300 yen zette de bootman ons over (500 voor heen en terug). Dit boottochtje kon volledig overgeslaan worden, maar het zicht was mooi en de boottocht is rustig (zeker gezien er geen andere toeristen in zicht waren). We rustten wat op de rustplaats en genoten van een gratis kopje groene thee, gemaakt met Sandankyo bergwater. Ik ben geen theefannat, maar moest toegeven: dit was erg lekker en rustgevend.

Na de middag gingen we verder. We waren nog niet te moe en besloten het pad verder te wandelen: 3 km extra voor een totaal van 5,7 km (enkel - 10,4 km heen-en-terug).

Eens aan het eindpunt van deze kleine 6 km keken we wat rond in de leegte. Nee, er was hier niet veel te zien. Geen mens in zicht, dus ook niets om te rusten en evenmin drankautomaten. Het enige dat je zag was de markeersteen die elke 100m op het wandelpad lag en de pijlen die de richting terug aanwezen (of verder).

Tjach... dan maar terug, zeker?

Gezien hier niet veel te doen was en dieper gaan niet veel zin had (tenzij je wilde kamperen of ergens lokaal logeren), wandelden we maar terug. Het terug wandelen ging een pak vlotter, gezien we niet om de haverklap stopten om foto's te nemen. We stopten enkel even om op adem te komen, of omwille van de slang die op ons pad verscheen... Ja, een slang.

Gezien de jongste van de twee vrouwen doodsbang was van de slang (ze hield me zelf angstig tegen toen ik wilde verder wandelen), hebben we eventjes gewacht tot de slang in een nabij liggende boom kroop. Ze geloofde pas dat we veilig waren toen de slang ver genoeg in de boom was gekropen die boven het water hing (mits enige overtuiging van mijn kant).

Links: een doorgang uitgekapt uit een rotswand; rechts: de slang!

Eens teruggekomen aan het halfweg punt (het rusthuis en de overzetboot), merkten we plots toeristen op die in de namiddag gearriveerd waren. Deze keer een hoop meer, maar nog steeds niet écht "druk". Onder de toeristen waren er enkele Japanners tieners, maar naast hen ook een "troep" Japanse oudjes met gids.

We beslisten om de overzetboot deze keer te skippen, maar ik zag (en voelde) snel onze fout. Het pad dat naast het water ging was ongelooflijk steil. We gingen zodanig omhoog en omlaag dat we ons met momenten even aan de wand moesten vasthouden om niet te vallen of uit te glijden. Het hielp niet echt dat ik voelde dat ik een nieuwe blaar aan het krijgen was (ja, ik was misschien beter naar de lokale onsen gegaan ipv de 2x3km extra wandelen). Maar we sloegen er ons doorheen en uiteindelijk kwamen we terug aan bij de ingang van het natuurdomein.

Aan de startplaats zagen we dat er een bus geparkeerd stond. Even dachtten we dat het onze "rapid" bus terug was, maar het bleek een ingelegde bus te zijn voor de Japanse oudjes die we daarnet waren tegen gekomen (een Japanse Okra uitstap, of zo?).
We gingen binnen in een van de weinige cafétjes die er waren en genoten van een drankje. We hadden een kleine 12 km gewandeld in bergachtige omgeving en waren bijgevolg moe. Ik twijfelde even of ik nog naar de lokale onsen zou gaan, maar de jongste van de twee vrouwen zag dat onze rapid bus terug binnen de 10 minuten ging toekomen. Gezien dit de enige "rapid" bus terug was deze namiddag, werd dat plan snel geschrapt.

We dronken onze drank uit, gingen nog eens naar het toilet en zagen de bus toe komen. Ook zagen we het Japanse oudje dat op de heenreis ook op onze bus zat. Ik vermoedde dat ze de kortere tocht gedaan had, want we zijn haar enkel tegen gekomen toen ze op de overzetboot zat en wij net daar toekwamen. We hadden haar niet gezien op de verdere tocht.

We stapten op de bus en reden terug naar Hiroshima. Ongeacht de pijnlijke voeten heb ik genoten van het gezelschap en deze wandeling. Het deed deugd om eens uit de drukte weg te zijn, maar toch aangenaam gezelschap te hebben.

Terug in Hiroshima - De reis naar Kioto

Eens terug in Hiroshima, nam ik afscheid van mijn reisgenoten. Ik keerde terug naar het hotel om mijn bagage op te halen (en een foto te nemen van het hotel). Daarna stapte ik naar het treinstation van Hiroshima voor de Shinkansen richting Kioto.

Gezien de drukte (spitsuur), was de rechtstreekse shinkansen al volzet. Ik moest tevreden zijn met een overstap in Kobe (ach wat, dat gaf niet). Toevallig merkte ik op de tussenstop (in Kobe) het koppel Amerikanen op dat me vergezeld had tijdens de Bar Hopping tour in Osaka. We praatten snel even wat, maar de stipte Shinkansen was spelbreker (en het feit dat onze wagons vijf coupés van elkaar verwijderd waren). We wensten elkaar nog het beste en zeiden gedag.

Op de trein merkte ik een koppel Britten op die ook wat babbelden. Ze zaten naast mij op de eerste trein (Hiroshima naar Kobe) en toevallig zat ik weer vlak naast hen. Dus zo begonnen we wat te babbelen tot de trein in Kioto zou arriveren. Het koppel sprak over het geluk dat ze al gehad hebben op hun reis. Ze hadden (puur toeval) twee Shinto huwelijken gezien (inclusief deze morgen op Miyajima eiland - mooie foto's), en ze waren naar Mount Fuji gereisd terwijl het weer prachtig was en ze helder zicht hadden vanop de berg (iets wat eerder uitzondering dan regel is, blijkbaar).

Na wat leuke conversaties arriveerde de trein in Kioto. Ik stapte uit en wandelde richting mijn hotel (deze keer NIET verkeerd). En gezien het hotel vlakbij het station lag, arriveerde ik na een paar minuten bij mijn nieuwe hotel (El Inn Kyoto).

Ik ging naar de balie om me in te checken, ging met de lift naar het 7e verdiep, dropte mijn bagage in mijn kamer, rustte even uit en ging naar het restaurant net naast het hotel (met deur om van het een naar het ander te gaan). Hier bestelde ik een gevarieerd Tempura avondmaal, wat helaas nogal "meh" was (ik had meer/beter verwacht).

Na het ietwat teleurstellend avondmaal keerde ik terug naar mijn kamer en doorbladerde de infobrochures van het hotel. Ik zag dat dit hotel een privé-onsen had in het bijgebouw en ik werd spontaan blij. Ja, ik was enigzins misnoegd dat ik de onsen in Sandankyo gemist had, dus een onsen in dit hotel was echt mooi mee genomen. En wat een luxe, dit bad was open tot 1u 's nachts.

Ik schreef mijn dagelijks verslag (de eerste draft voor deze blog) en ging naar de onsen. Ik waste me en ging het warme water in. Man, zelfs met mijn blaren was dit écht genieten. Aaaah...

Na het onsenbezoek keerde ik terug naar mijn kamer en kroop ik in mijn bed. De volgende dag stond een (halve) dagtrip in Kioto met bus en gids gepland. Dat belooft.
V uit.

Meer hierover lees je hier.