Filip in Japan #3: Dag 06: Aankomst in Fukuoka
- Datum: Dag 06 - Woensdag 27 september 2023
- Gemoed: Klaar om mijn uitvalsbasis te verleggen!
- Weer: Warm, maar niet hels warm meer!
- Passend lied: Yoasobi - Shukufuku (Blessing)
Welkom in Fukuoka
Vaarwel, Kumamoto
Rond ongeveer 7u30 ging de wekker. Ik friste me op en ging rond 8u ontbijten in de ontbijtruimte. De oudere dame van de vorige dagen was er wel nog, maar die had net gedaan met ontbijten (ik was iets later dan de vorige dagen). Dus was ik alleen om te ontbijten. Gelukkig speelde de tv in de ontbijtruimte op een gigantisch groot scherm, dus ik werd wat afgeleid door de Japanse ochtendshow (speciaal programma, om zacht uit te drukken).
Ik genoot een laatste keer van dit Japanse ontbijt en keerde terug naar mijn kamer. Ik maakte mijn valies klaar, mijn rugzak en mezelf en sloot de kamerdeur achter me. Ik checkte uit bij de eigenaars van de ryokan en zei ze vaarwel. Op naar de volgende bestemming... het postkantoor.
Ja, ik had postkaartjes voor het thuisfront gekocht in Kumamoto kasteel en had gezien dat er op zo'n 100 meter van de ryokan een postkantoor was - de ideale plaats om ze te posten. Toen ik binnen in het kantoor de postkaartjes toonde en zei dat ze voor België bedoelt waren (zeg: "Be-ru-gi"), snapte de postbediende wat ik bedoelde. Ze nam de kaartjes aan en zei dat zij de postzegels zou plakken en op de correcte plaats zou deponeren - ideaal! Ik vroeg me op dat moment af hoe lang het zou duren eer deze kaartjes zouden aankomen.
Ter referentie: Ik kreeg ondertussen bericht dat ze toegekomen zijn op dinsdag 10 oktober - een kleine 2 weken dus.
Nu de postkaartjes op de juiste plaats waren, stapte ik verder naar de vertrouwde treinhalte Shin-Suizenji, om een laatste keer de lokale trein te nemen naar Kumamoto station.
Eens aangekomen in het station, kon ik snel een plaatsje boeken op de shinkansen richting Fukuoka, halte "Hakata". En niet veel later was ik vertrokken naar het noorden van dit het eiland Kyushu.
Aankomst in Fukuoka
Eens de shinkansen was aangekomen in Fukuoka, nam ik een metro naar de halte "Tenjin-Minami". Dit was de dichtst bijzijnde metrohalte bij het hotel waar ik zou verblijven in Fukuoka. Maar van deze halte was het wel nog een tiental minuten wandelen naar het hotel zelf. En die wandeling was door een drukke uitgangsbuurt - dat merkte ik snel. Veel kleine winkeltjes en restaurantjes. Hier was vanalles te zien en te beleven. Dit zou nog interessant kunnen worden.
Uiteindelijk kwam ik aan bij mijn bestemming: het hotel genaamd "Lamp Light Books". Ja, de naam geeft het al mee, dit was een boekenhotel. Dit met ruime loungebar en optie om boeken te ontlenen die in de loungebar uitgestald stonden (helaas: 99% van de boeken waren in het Japans). Eens binnen, kon ik mijn bagage afgeven en een "pre-check-in" doen. Ik moest echter wachten tot 15u om een volwaardige checkin te kunnen doen en de sleutel voor mijn kamer te verkrijgen. Op dit moment was het maar ergens rond 12u, dus dat was té vroeg. Geen probleem, ik had tijd om Fukuoka te verkennen!
Opdracht: Verken Fukuoka
Ik had op Google Maps een restaurantje gespot op zo'n honderd meter van het hotel dat gespecialiseerd was in "Hakata Ramen", een van de specialiteiten van Fukuoka. Maar eens ik het restaurant spotte, wandelde ik verder. De wachtrij om hier binnen te raken was ENORM! Mijn honger was klein en mijn curiositeit om de stad verder te verkennen te groot om hier een uur of zo te wachten eer ik binnen zou raken. Misschien later nog eens proberen?
Ik wandelde verder doorheen de straatjes om een kathedraal te spotten. Er waren een aantal kerken in Fukuoka (blijkbaar een grote christelijke geloofsgemeenschap), en ik wou toch op zijn minst een van de kerkgebouwen vast leggen op beeld.
Eens de kathedraal op foto was vast gelegd, wandelde ik verder doorheen de straatjes en genoot van de omgeving. Ik spotte wat vreemde standbeelden en een nogal tirol-achtige inkleding van een winkelgebouw. Ik liet de camera van mijn gsm zijn werk doen.
Tijdens het wandelen door een gaanderij spotte ik plots een Frans restaurantje en zag ik "Croque Monsieur" op het menu staan. Geïntrigeerd vroeg ik of er plaats was en nam ik dus een croque als een lichte lunch. Nooit verwacht dat ik dit zou kunnen vinden in Japan, maar kijk, hier zat ik nu op het gemak een croque te eten in Fukuoka. En ja, de croque was best oké! Ik heb al slechtere croques gegeten.
Ik wandelde verder en belandde zo bij Kego Park. Op Google Maps toonde dit als een grote groene ruimte in Fukuoka. In realiteit was het een open ruimte, hoofdzakelijk in beton. Da's het tweede park op twee dagen tijd dat zo teleur stelde. Dan maar naar Kego Shrine, dat hier vlak naast lag. Dit was op zijn minst toch een kleine oase van rust in het midden van de stad. Klein, maar toch mooi.
Hierna wandelde ik verder naar Tenjin Central Park. Een iets groter en vooral groener park dan Kego park. Hier viel het vooral op dat het lunchpauze was. Het park zat vol met "office workers" die hier ofwel aan het lunchen waren, ofwel in de rookhoek stonden een sigaret te roken. Ja, waar je mag roken in Japan is enorm beperkt - zelfs in openbare rumites zoals parken. Het is enkel op specifieke locaties waar men nog mag roken, zoals een hoek in dit park. Het stond hier dan ook vol met mensen die rookten.
Het volgende op de planning, was een wandeling naar Sumiyoshi Shrine. Dit was een fikse wandeling, maar uiteindelijk belandde ik ook hier enigzins zonder problemen. Dit was een grote tempel in het midden van het stad. Hier kon ik op het gemak eens rondlopen en genieten van de tempels en andere dingen die hier stonden... zoals het beeld van een Sumo-worstelaar... die eruit zag als een baas uit een videogame.
Naast Sumiyoshi Shrine (wat best indrukwekkend was), lag Sumiyoshi Park - wat opnieuw een park was dat je best zo rap mogelijk vergeet. Een kleine speeltuin, een paar boompjes en bankjes en dat was het. Ik zette me even neer op een bankje in de schaduw om te bekijken wat er nog over bleef op mijn planning, want ik had het gevoel dat ik er door aan het razen was. Ik zat er niet naast. Het enige dat overbleef op de planning was het shopping center LaLaPort, wat ik meer naar de avond zou bezoeken. Maar het was nog maar ergens rond 14u30. Ik had niet verwacht dat ik zo rap door mijn planning heen zou zitten, dus krabde ik even in mijn haren. Wat nu?
Op dit moment was ik niet zo ver meer van het Hakata station, dus ik besloot die richting uit te gaan. Onderweg passeerde ik nog een parkje genaamd "Ninjin park". En moest je het jezelf afvragen: ja, dit werd ook rap in de lijst geplaatst van parken die je snel mag vergeten.
Eens aangekomen bij het station, begon ik het shopping center hierrond te verkennen. Op de gelijkvloers verdieping waren er een aantal pop-up winkeltjes. Ik ging de roltrappen op en spotte opeens... de gaming en anime sectie! Bingo! Dit moest ik hebben!
Ik snuisterde door de Nintendo Switch games en spotte een van de games op mijn verlanglijstje: Ghost Trick: Phantom Detective. Deze remaster was recent uitgekomen en helaas enkel in Japan fysiek op cartridge. Dus als je de fysieke versie wilde, moest je ofwel de game importeren, ofwel zoals ik... zelf naar Japan gaan.
Met game in hand passeerde ik langs de kassa en had blijkbaar de verkeerde vast? Er waren twee kassa's vlak naast elkaar op dit verdiep. Maar beiden hadden een verschillende functie en de terminologie die gekozen was voor beide kassa's was niet 100% duidelijk (een geval van Engrish als je het mij vraagt). Een kassa was voor reservaties, de andere voor aankopen of zoiets - ik ben het nog steeds geen 100% zeker? Het was vreemd, maar ik onderging het proces zoals gevraagd.
In de anime figurine sectie op dit verdiep merkte ik op dat dit een "tweedehands figurine" winkel was. Tweedehands in japan is zo goed als nieuw in onze ogen (top kwalieit), maar dit aan een bodemprijs. Ik snuisterde rond en vond een One Piece figurine die ik wel wilde (Yamato). Zo ging ik opnieuw langs dezelfde paar kassa's als daarnet. Maar deze keer had ik direct de juiste kassa vast!
Eens ik alles gezien had in deze entertainment sectie, keerde ik terug naar de gelijkvloers verdieping en genoot ik van een "hazelnut latte" in een pop-up koffiewinkel (best lekker). Ik dronk deze op het gemak op en zag dat het ondertussen na 15u was. Gezien het nog te vroeg was om naar LaLaPort te gaan, maar laat genoeg om in te checken in het hotel, besloot ik terug te keren naar het hotel.
Ik sprong opnieuw op de metro en legde opnieuw hetzelfde pad af zoals enkele uren geleden. Ik checkte nu volwaardig in, in het hotel, kreeg mijn bagage terug, en ging naar de zevende verdieping - naar mijn kamer voor de komende paar dagen.
Gezien ik al veel afstand afgelegd had, rustte ik wat uit in de kamer. Ik keek de kamer rond en spotte enkele macha theezakjes en een waterkoker. Tijd om een macha theetje klaar te maken! Ja, deze kamer stond me wel aan - de kamer straalde rust uit en de bank in de hoek was een perfecte plaats om een boek te lezen (met een koffie of theetje in hand).
LaLaPort en de Gundam
Enkele uren later maakte ik mezelf klaar om naar LaLaLand... euh, ik bedoel LaLaPort te gaan (niet de eerste keer dat ik die verspreking maakte en het zou niet de laatste keer zijn).
Ik wandelde terug naar de halte waar ik van de metro stapte. Deze keer nam ik een andere metro en later nog een bus. Ik begon te merken dat alles bij elkaar ik al redelijk wat uitgegeven had aan het openbaar vervoer deze dag. Misschien had ik hier ook beter gezocht naar een dagpas - dat was nu iets te laat, hé.
Het was een eindje rijden naar LaLaPort, maar eens ik de bus uit stapte, werd ik verwelkomd door de reden waarom ik hier naartoe gekomen was: De Fukuoka LaLaPort Gundam robot! - De grootste aller Gundams (tot nu toe).
Het was nog te vroeg voor de Gundam show (beter als het donker is), dus ging ik het shopping center binnen. Mijn eerste stop was op het gelijkvloers, niet ver van de ingang: de Godiva stand. Ja, ik had tijdens mijn opzoekwerk gezien dat de vertegenwoordigers van Belgische chocolade een standje hadden in dit shopping center en hier chocoladeproducten verkochten. Hun chocolade frappucino (of ik denk toch dat het zoiets was), stond uitgestald als "eye-catch", dus ik kocht er eentje. En ja, dit was heerlijk. Alle punten, 10 op 10.
Tijdens mijn opzoekwerk had ik ook gezien dat er een pop-up winkel was in teken van "Belgische Trappist"... helaas was dit maar in juli, augustus en begin september. Ik hoopte hiervan nog iets te kunnen spotten (bijvoorbeeld in de drankenhal op het gelijkvloers), maar alle tekenen dat hier ooit iets van trappist zou gestaan hebben, waren volledig gewist. Helaas.
Ik snuisterde door enkele winkels in dit shopping center en begaf me uiteindelijk naar de bovenste verdieping, waar de restaurantjes lagen. Ik bestudeerde de standjes en mijn oog valt op een Takoyaki stand! Natuurlijk wilde ik dit, het is al te lang geleden dat ik goede takoyaki gegeten heb! Takoyaki zijn deegballetjes gevult met stukjes octopus en heel lekker. De chef vroeg: "alles erop?". Ik knikte. Ja, mét bonito flakes, mét speciale saus, én mét mayo. Ik wou een volwaardige takoyaki ervaring. Met het bordje octopusballetjes in hand zette ik me neer. Ik genoot op het gemak van deze lekkere snack... en haalde mijn flesje drank erbij om te blussen. Dat moest wel, want takoyaki is traditioneel gloeiend heet!
Eens de takoyaki op was, merkte ik dat het bijna tijd was voor de Gundam show. Ik verplaatste mezelf dan ook maar de grote robot die voor dit shopping center staat. Ik aanschouwde de show en filmde alles... maar dan besloot ik om dit te wissen. De video die geprojecteerd werd, was nogal "meh" (een korte promofilm voor de originele tijdslijn), de lichtshow was niet super en de enige beweging die de robot maakte was zijn rechterarm die omhoog ging aan het einde van de show (en nadien terug naar beneden eens de show voorbij is). Dit voelde nogal flauwtjes aan, maar misschien lagen mijn verwachtingen iets té hoog na de Gundam show in Odaiba tijdens mijn reis in 2018.
Eens deze flauwe show voorbij was, voelde ik dat ik nog een gaatje had. De takoyaki was lekker, maar het was ook maar een "snack" - geen volwaardig avondmaal. Ik keerde terug naar de bovenste verdieping en snuisterde opnieuw rond. Dit tot mijn oog viel op een Tsukemen stand. Ik had al veel gehoord over tsukemen, maar dit nog nooit gegeten. Tijd dan ook om dit te proberen.
Ik schuifde aan bij de stand, maar de bediende verwees me door... naar de ticketautomaat die vlak naast hem stond (oh nee, niet opnieuw...). Ik probeerde mijn weg te zoeken doorheen de automaat waar alles alleen in het Japans stond aangeduid en bestelde een kom tsukemen. Maar toen ik mijn kom kreeg en deze vergeleek met de foto's die boven de stand hingen, begon ik door te hebben dat ik per abuis de grootste portie besteld heb die mogelijk was (OEPS!).
De tsukemen smaakte... oké. Ik had opnieuw het gevoel dat ik "overhyped" was en de teleurstelling liet zich voelen. Het geheel was natuurlijk ook veel te veel en de noedels vielen nogal zwaar op de maag. Ik kreeg het niet op. Gelukkig dat dit een shopping center was waar je anoniem kon rondlopen en geen klein restaurantje waar alle ogen op je gericht waren. Ik zette de overschot bij het afdien gedeelte van dit standje en maakte me snel uit de voeten.
Eens terug beneden, had ik het gevoel alles gezien te hebben dat ik wilde. Ik ging terug naar de bushalte en nam een lange busrit terug naar het Hakata station. Eens daar terug de metrorit en een wandeling tot aan het hotel.
Eens terug in het hotel rustte ik wat uit. Met het redelijk zoute tsukemen nog op mijn smaakpapillen, had ik echter nog zin om nog iets te drinken. Tijd om de loungebar in het hotel eens op te zoeken. Op weg naar de bar ontmoette ik een oudere Japanse dame (die duidelijk al iets te veel op had), die ook op weg was naar de loungebar en verbazend zin had om te babbelen.
We bestelden beiden een biertje en praatten wat (beperkt, gezien haar Engels beperkt was, alsook mijn Japans). Ze was recent weduwe geworden en haar huis werd op dit moment gerenoveerd (daarom dat ze op hotel zat). Ze had wel dochters in Fukuoka, maar beiden werkten en hadden een heel druk leven. Dus hierdoor had ze veel tijd alleen en wat eenzaam (daarom de praatzaamheid en vermoedelijke dronken attitude).
Eens de bar sloot, zeiden we gedag en keerden we elk naar onze kamer terug.
Eens terug in mijn kamer, schreef ik mijn verslag en ging naar bed. Morgen stond er een dag Fukuoka verder verkennen op het plan, alsook een fietstocht.
Maar dat was voor de volgende dag. Tot dan, V uit!
Reacties
Een reactie posten