Filip in Japan #3: Dag 04 - Kumamoto met de tram
- Datum: Dag 04 - Maandag 25 september 2023
- Gemoed: Vol energie!
- Weer: Veel te warm!
- Passend lied: 打首獄門同好会 - なつのうた (song of summer)
Met de tram door Kumamoto
Een dag met de tram
Ik werd opnieuw wakker rond 7u. Ik friste me terug op en ging ontbijten in de ontbijtruimte. Tijdens het ontbijt merkte ik op dat de Japanse heren van de vorige ochtend waren verdwenen. In de plaats was er één enkele oudere Japanse dame. Het was duidelijk terug een maandag - weekendtrips zijn voorbij en mensen moesten opnieuw gaan werken.
Eens het ontbijt verorbert was, maakte ik mezelf en mijn rugzak opnieuw klaar voor deze dagtrip. Vol energie stapte ik dan naar de halte Shin-Suizenji. Omdat ik niet goed wist waar ik een trampas kon kopen, dacht ik maar terug te gaan met de trein naar Kumamoto station. Mijn JR pas zorgde er voor dat de treinrit "gratis" was, en ik wist zeker dat ik in het station verder zou geholpen worden. Alsook, ik had gemerkt dat Kumamoto Kasteel pas om 9u open ging, dus veel vroeger hoefde ik er echt niet te zijn.
Eens aangekomen in Kumamoto station, was het even zoeken naar het Tourist Information spot... wat blijkbaar in hetzelfde shopping center lag waar ik de vorige avond al vertoefde (oeps, niet op gelet toen). Het was wat druk aan dit bureeltje, maar uiteindelijk is het mijn beurt. Na mijn vraag voor een tramkaart, kreeg ik een kaart toe gestoken die me heel bekend voorkwam. Jazeker, dit was het zelfde systeem zoals in Hiroshima in 2018. De trampas was een kaart met kraszones die verschillende jaren lang verkocht kan worden, maar waar de gebruiker de juiste dag, maand en jaar moet weg krassen. Ik kraste de huidige datum weg en kon dan de (drukke) tram op! Op naar Kumamoto kasteel!
Kumamoto kasteel
De tram stopte aan de halte van Kumamoto kasteel, maar het kasteelgebied was wel nog een kleine wandeling van deze tramhalte verwijderd. Deze wandeling liep via een pad langs de Tsuboi rivier. Er stonden Japanse kerselaren langs dit pad, die in de lente in bloei zouden staan en vermoedelijk een wonderlijk mooi wandelpad zouden creëren. Maar nu was het eind september en was hier geen spoor van te merken. Het was zelfs nog te vroeg voor de herfstkleuren. Ach wat, het zorgde er ten minste voor dat mensen door stapten op dit pad.
Andere toeristen die samen met mij op de tram zaten, stopten even aan een standbeeld aan het einde van dit wandelpad. Dit was blijkbaar het beeld van ene Kato Kiyomasa, een oud krijgsheer (ah, oké *heft shouders op in onkennis*). Daarna stak iedereen de brug over, naar de kasteelsite zelf.
Ik volgde kort enkele andere Engelstalige toeristen, die begeleid werden door een Engels sprekende Japanse gids. Naast haar standaard uitleg over Kumamoto kasteel (wat ik verwachtte) sprak ze ook over de afgelopen jaren in Kumamoto. Na de grote aardbeving van Kumamoto in 2016 lag het toerisme in Kumamoto plat (gezien alles letterlijk plat lag). En toen het toerisme beetje bij beetje leek te herstellen was covid daar. De gids zei dat ze in de afgelopen tien jaar zo twee periodes zonder werk zat. Ze hoopte dat het nu terug naar een normaal niveau kon gaan en vooral... kon blijven. Ik kon het haar alleen maar toewensen.
Aan de ingang van de kasteelsite kocht ik mijn toegangsticket. Eens ik mijn ticket in handen had, verloor ik echter zicht van die andere toeristen met gids. Spijtig, maar het was mijn gids niet, dus dan ging ik maar alleen verder. Ik wandelde langs de houtbruggen die een mooi wandelpad vormden van ingang naar het hoofdplein van het kasteel, zonder oude lastige trappen te moeten nemen. In de plaats van deze oude stenen trappen, moest ik over moderne houten trappen. Vooruitgang noemen ze dat, zeker?
Ik had echter niet veel zin om te filosoferen over de zin en onzin om een set trappen te vervangen met een ander, want jongens wat een hitte. Het zweet droop van mijn rug af. Gelukkig had ik een sportdrank bij me (ironisch genaamd "Pocari Sweat"), want het was echt verschroeiend warm - zeker op deze houten wandelpaden boven de grond. Er was hier quasi niets van schaduw te spotten.
Eens ik op het hoofdplein toekwam, zag ik mensen zoveel mogelijk de schaduw opzoeken, of de nabijheid van een paar waterverstuivers die hier stonden. Ik wist niet waarom die verstuivers hier stonden, maar de vochtige "spray" was mooi mee genomen. Alles was goed om toch een beetje te kunnen afkoelen.
Ik vervolgde mijn weg en stapte de kasteeltoren binnen. Zo kon ik de tentoonstelling mee volgen over de geschiedenis van het kasteel. Het kasteel was nog maar net terug open na renovaties (sinds juli 2023). Het kasteel was deels verwoest in de aardbeving van 2016, en het had toch zeven jaar geduurd eer het kasteel terug toegankelijk was. Maar nu was er een mooie en moderne tentoonstelling... en airco! Dat laatse was belangrijk, gezien de hitte deze dag.
Overal in deze kasteeltoren waren er QR codes aanwezig, zodat je via een app de uitleg mee kon volgen in het Engels. Best interessant. Deze feature zorgde er voor dat ik meer tijd nam over deze tour dan anders. Hier en daar waren er leuke weetjes en verhalen en legendes uit de tijd van toen die een leuke variatie bieden aan de vele historische feiten.
Eens bovenaan de toren van het kasteel was er ook een mooi zicht rondom Kumamoto. Langs de ene kant zag je het plein met mensen die schaduw op zochten en verstuivers, aan de andere kant zag je de werkmensen, die bezig waren met de zijtoren te reconstrueren - een werk dat nog lang kon duren.
Maar op een bepaald moment moest elke toerist die de toren kwam bezoeken terug naar de begane grond en vooral... naar buiten... in deze verschroeiende hitte. Oh, jee.
Eens ik erug op het kasteelplein stond, besliste ik om even te stoppen in het souvenirwinkeltje van het kasteel (er was hier ook airco!), en spotte dan iets dat ik wilde proberen in Japan: Coolish!
Ter referentie: Ik luister al een tijd lang naar de "Abroad in Japan Podcast", en elk van de hosts heeft zo zijn eigen favoriete drank in het Japan-assortiment. Gastheer Chris Broad is fan van de sportdrank "Pocari Sweat", en de co-host Pete Donaldson is fan van de ijs-snack Coolish. Pocari Sweat was me reeds bekend (ik had het zelfs bij me - echt handig bij deze hitte), maar Coolish had ik nog niet benuttigd. En wat is Coolish? Een "drinkbaar ijsje". Het is een ijsje dat in een koelzakje zit en enigzins vloeibaar is. Klinkt dom, maar met deze hitte was dit enorm handig. Tegenover een klassiek ijshoorntje hoef je jezelf geen zorgen te maken dat het ijs zou druipen - het zit in het koelzakje! En als je het ijs opslurpte, koelde je binnenin af. Na deze reis was ik alvast een fan!
Met een Coolish ijsje in hand was de wandeling terug naar de ingang een heel stuk leuker. De zon brandde nog steeds even fel, maar binnenin voelde ik me lekker fris. Aah...
Sakura no baba Josaien
Nu ik het kasteel gezien had, wandelde ik verder naar het themadorp dat nabij het kasteel lag, genaamd "Sakura no baba Josaien". Het oude kasteeldorp was hier omgebouwd naar een themazone. Dit wil zeggen: veel winkeltjes, veel eet-en-drink kraampjes, en enkele figuranten in gekleurde outfits die samurai speelden en een toneeltje opvoerden. Het zorgde dat het verblijf in dit dorpje best entertainend was.
Ik kocht een snack aan een van de standen (heb al beter gehad, maar soit - het is eten), en een vers klaar gemaakte fruit shake (gemengd fruit, met ijsblokjes, best lekker). Ik genoot van de optredens en kocht wat souvenir snacks voor het thuisfront.
Hierna zette ik me even op een bankje om te bedenken wat ik hier nog kon doen op de site van het kasteel. Ik besloot naar het nabijgelegen "Kato shrine" te gaan, wandelend via het nabij gelegen park. Maar dat was minder interessant dan gedacht. Hoewel het shrine er van ver mooi uit zag, verdween die illusie eens je voorbij de torii poort wandele. De site stond vol met containers voor de werkmensen die dagelijks bezig waren met de restauratiewerken. Handig voor hen dat ze hier konden staan, maar het zorgde er wel voor dat de serene sfeer die hier zou moeten hangen nagenoeg onbestaande was.
Ik nam dan maar een wandeling naar de verste kant van het park, zodat ik er volledig door kon wandelen. Langs deze wandeling viel me op dat veel kleinere toeristengebouwen en winkeltjes (permanent) toe waren. Niet veel mensen die verder wilden gaan dan het kasteel - zoveel was duidelijk.
Eens aan het park spotte ik een cabine met parkwachter die me zou moeten tegen houden om langs deze kant het park in te gaan (er stond een verbodsteken), maar die had er duidelijk geen zin in. Terwijl ik stond te twijfelen over wat ik zou doen, liepen er enkele mensen voorbij het teken zonder dat de man reageerde, dus ik besloot uiteindelijk hetzelfde te doen (met hetzelfde resultaat).
Ook niet moeilijk dat de parkwachter geen motivatie had, want het park was niet echt een park meer. Dit was eerder een verzameling van de stenen en rotsblokken van de zijgebouwen van het kasteel. Alles was hier verzameld en genummerd om de restauratie zo goed mogelijk te laten verlopen. Veel echte items die van een park een echt park zouden maken, waren hier niet echt aanwezig (of goed verborgen achter de verzameling stenen).
Het Kummoto Center
Een beetje teleurgesteld in de omgeving rond het kasteel (ik was duidelijk een aantal jaren te vroeg hier), besloot ik terug te keren naar het evenementendorp. Ik kocht nog een drankje en bestudeerde mijn planning om te kunnen beslissen wat het volgende zou zijn dat ik doee. Ach ja, Kumamon Square, het Kumamon Experience Center! Een plaats geweid aan de iconische mascotte van de stad: Kumamon! Dit zou entertainment zijn, toch?!
Ik wandelde op het gemak terug naar de tram halte en stopte enkele tramhaltes verder. Ik twijfelde even of ik de juiste locatie had, maar vond uiteindelijk dit "experience center"... en zag dat het een veredeld klein winkeltje was waar Kumamon twee keer per dag een verschijning maakt. Was dit het maar? Echt? Wow... wat een teleurstelling.
Ja, op zo'n vijftal minuten stond ik terug buiten. Veel "experience" was er niet echt in dit experience center. Op naar de volgende bestemming dan maar, zeker?
Suizenji Joujen garden
Ik sprong opnieuw op de tram en bolderde verder richting het Suizenji Joujen park. Naast mij waren er nog mensen die aan deze tramhalte af stapten en richting het park wandelden. Door omstandigheden liep ik voorop. Ik hoor andere toeristen zeggen dat ik van de regio moet zijn, want ik wandelde rechtstreeks van de halte langs de juiste straat naar de ingang van het park (wat een ietwat speciaal pad is). Ik moest me inhouden van lachen, want ik wist nauwelijks meer dan de andere toeristen - ik had gewoon op voorhand eens gekeken op Google Streetview hoe ik moest wandelen van tram naar park... en ik had het voor een keer ook onthouden.
Na een wandeling langs een grote straat en een kleine shoppingstraat arriveerde ik (en de andere mensen van de tram) aan dit grote park. Ik betaalde de ingang en wandelde op het gemak door dit park.
Dit was duidelijk een groot en goed onderhouden park. Het was ook redelijk gevarieerd. Er was een shrine, een Noh theaterhal (uitvoeringen enkel op zaterdag, helaas), een Koi vijver, een "mini mount Fuji" (lol, je kan deze spotten op de vorige foto als je goed kijkt) en zelfs een reeks Torii poortjes zoals in Fushimi Inari Shrine. Dit park was zeker de moeite waard!
Het Chopper standbeeld en de One Piece Figurines
Volgende stop op de planning was het bronzen Chopper standbeeld (uit de One Piece reeks). Het stond redelijk laag op de planning, maar gezien enkele zaken nogal teleurstellend waren, was een bezoek aan dit beeld snel naar boven geklommen op de prioriteitenlijst.
Het standbeeld staat vlakbij de ingang van de dierentuin van Kumamoto. Ik ben geen fan van dieren in opgesloten ruimtes, maar ik wou toch wel een foto van dit beeld! Ik keerde terug van het Suizenji Joujen park naar de tram, sprong er op en stopte aan de halte die het dichtst bij het standbeeld lag. Ook hier was er nog een wandeling tot aan het beeld, maar dit was een gezellige wandeling in het groen, langs een speelpleintje en langs een baseballveld waar een paar teams aan het spelen waren. Dat was best leuk om even mee te volgen vanop afstand.
Niet veel later bereikte ik het bronzen beeld van Chopper. Een gezin was nog bezig met wat familiefoto's te nemen samen met het beeld. Toen de man van het gezin me zag, bood hij spontaan aan om een foto van mij te trekken met het beeld. Ik zei natuurlijk geen nee.
Na de fotosessie bedankte ik de man. Daarna zette ik me even neer (op een nabij gelegen toilet). Dit om even na te denken over wat ik nog zou kunnen doen. Het enige wat nog op de planning stond, was de shopping arcade in het centrum van Kumamoto, maar dat ging ik laten tot 's avonds zodat ik daar kon dineren. Maar het was nog lang geen avondtijd. Ik zuchtte en dacht: "Ga ik dan toch de zoo moeten bezoeken uit miserie?"
Ik stapte de inkomhal vande zoo binnen met gemengde gevoelens. De bediende aan de balie keek me aan en zei: "Ah, het is 2200 yen voor de figurine."
"...E... Excuseer?"
"De Chopper figurine kost 2200 yen. Er is er wel maar één per persoon en... U ben hier toch voor de figurine?"
"Euh... euh... JA! Natuurlijk!"
Ik overhandig 2200 yen en krijg een Chopper beeldje, gebaseerd op het bronzen beeld dat net buiten deze inkomhal staat. Eens ik terug buiten stond, keek ik even verdwaasd naar mijn figurine en er begonnen radartjes te draaien in mijn hoofd: "Wacht... heeft elk van die bronzen beelden een figurine?"
Dit onderdeel van de One Piece standbeelden was me volledig ontsnapt. Ik besloot de proef op de som te nemen en nog eens te gaan naar het standbeeld van Luffy... maar dan wel in klaarlichte dag deze keer.
Op zoek naar de Luffy Figurine
Ik nam de tram naar de dichtst bijzijnde halte voor het Luffy standbeed, maar er was nog een lichte wandeling van de tramhalte tot het beeld. Deze wandeling liet me passeren aan een middelbare school die recht uit een anime zou kunnen komen - een interessant zicht om maar te zeggen.
Eens aangekomen bij het beeld, nam ik nogmaals een selfie en keek ik in het rond waar hier de figurine zou verkocht kunnen worden. Het was niet helemaal duidelijk, want het bronzen beeld van Luffy staat vlak aan het gebouw van de "Kumamoto Prefectual Government Office", zowat hét overheidsorgaan van de provincie Kumamoto. Waar zou hier...?
Ik zocht even op het internet en vond op het internet het adres van een Lawson superette waar de figurine verkocht werd. Maar dan krabde ik even in mijn haren - ik zag in de buurt helemaal geen superette. Waar in hemelsnaam...?
En dan zie ik het opeens verschijnen op Google Maps en mijn mond valt open van verbazing.
Er is een Lawson superette in de kelderverdieping van dit overheidsgebouw... Er is een SUPERETTE in de kelderverdieping van dit OVERHEIDSGEBOUW?!
Na ik over mijn verbazing heen was, ging ik het gebouw binnen en daalde de trappen af naar de kelderverdieping. Een kleine honderd meter verder spotte ik inderdaad de superette en aan de ingang lag er een plank vol met Luffy figurine standbeeldjes, gebaseerd op het bronzen beeld voor dit overheidsgebouw. Ook hier lag een kaart met opschrift "1 per persoon".
Er was nog een ander koppel toeristen die dankzij mij de juiste locatie kon vinden en ook zij waren even verbaasd dat DIT de locatie is waar je deze figurine kon kopen. Maar wij toeristen waren duidelijk de meest verbaasde personen in deze ruimte. De kassierster had al genoeg toeristen gezien, en ook het personeel van het gebouw was dit al eventjes gewoon en keek niet meer op. Het was bizar, maar ook deze situatie was op én top Japans.
Terug naar Higu Ozu?
Eens terug buiten bekeek ik hoe laat het was. Ergens rond 17u, volgens mijn GSM. Te vroeg om al te gaan eten naar mijn mening. Ik bestudeerde de figuurtjes in mijn rugzak en de radartjes in mijn hoofd gingen terug aan het draaien. Het Usopp standbeeld stond nabij Aso Station. Maar Aso was veel te ver om nog naar toe te gaan. Alsook, de locatie van het beeldje bleek het toeristenbureau te zijn dat "gisteren" al om 16u30 gesloten was. Dus dat was een no-go. Maar de Zoro Figurine in Higu-Ozu? Dat was nog te doen met de tijd voor handen!
Ik stapte terug naar de tram en reed mee met de tram naar het ondertussen vertrouwde station Shin-Suizenji. Eens daar hoefde ik niet lang te wachten tot er een trein arriveerde die richting Higu Ozu reed.
Eens in het kleine dorpje wist ik ongeveer waar ik naar toe moest. De website met verkoopslocaties gaf weer dat er een kleine hobbywinkel zou moeten zijn die dit verkocht. Deze winkel zou op een paar minuten wandelafstand van het standbeeld verwijderd zijn. Ik vroeg me luidop af waar dit zou kunnen zijn, tot ik plots een klein winkeltje passeerde dat ik de dag hiervoor ook al een paar keer gepasseerd was. Het winkeltje was echter zo neutraal dat je op het eerste zicht niet zou kunnen zeggen wat hier verkocht werd. Maar naast de neutrale voorgevel stond wel een vlag met One Piece decoraties. Op goed geluk stapte ik de winkel binnen, en ja hoor: dit was de hobbywinkel die ik moest hebben. Ik vroeg de verkoper naar de Zoro figurine en kreeg deze gepresenteerd. Ik was wel degelijk op de juiste plaats!
Na de aankoop bekeek ik de winkel nog even, en keerde dan terug naar het station. Ik vroeg me af hoe lang ik deze keer zou moeten wachten op de juiste trein (gezien mijn avonturen de dag hiervoor). Ik stapte het station binnen en zag op de planning dat de volgende trein richting Kumamoto over nog geen 10 minuten zou aankomen. Dit ging zoveel vlotter dan de dag hiervoor!
Shimotori Shopping Arcade
Ik sprong opnieuw op de trein tot aan station "Shin-Suizenji". Daar stapte ik over naar de tram en rolde verder met de tram naar "Shimotori Shopping Arcade". Deze shopping arcade was een enorme overdekte shopping straat met veel kleine leuke winkels en restaurantjes. Al slenterend door deze straten twijfelde ik over wat ik zou eten (keuze in overvloed). Dit toch tot mijn ogen vielen op een oude geliefde: "Coco Ichibanya", de restaurantketen gespecialiseerd in Rijst-Curry. Na het zien van deze voorgevel was mijn keuze rap gemaakt.
Ik werd gezeten aan een tafel die vrij was en kon doorheen het menu bladeren op een tablet (volledig in het Engels!). Ik koos een tijdelijke special: een curry met kip en tartaar (en een frisdrank). Nog nooit tartaar gegeten in Japan en ik had twijfels over hoe ze dit zouden klaar maken. Maar hey, dit was het experimenteren waard! Ik kreeg een rice-curry met de tartaar en deze was... oké. Niet slecht, maar wel al betere tartaar gegeten.
Eens voldaan keerde ik met de tram terug naar Shin-Suizenji. Ik stopte nog even in de Lawson superette die vlak bij de tramhalte lag om eens die beruchte "Strong Zero" drank te kopen. De bijnaam van deze drank is "gaijin killer", omdat het een alcoholische drank is van 9% alcohol met een smaak die trekt op frisdrank. Met andere woorden: gevaarlijk als je het even snel zou drinken als een frisdrank. Naast dit alcoholische drankje, nam ik ook wat snacks mee voor op mijn kamer in de ryokan.
Eens terug op mijn kamer in de ryokan, schreef ik mijn reisverslag verder en proefde ik van de "gaijin killer". Mijn oordeel: "Het is oké, maar geef mij maar een biertje. Dit smaakte als een sprite met veel alcohol in. Kan beter in mijn mening."
Ook zapte ik wat door de beschikbare tv-zenders op de tv in mijn kamer. Niet veel interessants, op het volleybal toernooi na. Vrouwenvolleyball, Brazilië tegen Japan. Man, dat was een spannende match tot net voor het einde. Brazilië deed een laatste wissel die verpletterend was voor het Japanse team. Volleybal is best entertainend om te zien. En het zou nog regelmatig terugkeren in de komende weken. Blijkbaar was dit het moment van het wereldkampioenschap Volleybal.
Eens het drankje op was, ging ik gaan slapen. Morgen is de enige dag tijdens het verblijf in Kumamoto dat ik wel degelijk vroeg op zou moeten. Dit omdat ik een Shinkansen moet nemen richting Kagoshima, en dit een lange reis was. Maar dat is voor de volgende dag!
Tot dan, V out!
Reacties
Een reactie posten