Filip in Japan #3: Dag 03 - De Vulkaan Mount Aso

• Datum: Dag 03 - Zondag 24 september 2023
• Gemoed: Klaar om er in te vliegen!
• Weer: Warm!
• Passend lied: Abroad in Japan crew - Too much Volcano

A S O - Too much Volcano!

Higu-Ozu en het Zoro standbeeld

Mijn wekker begon te rinkelen rond 7u 's ochtends en ik begon te beseffen: "Ik ben in Japan". De gewaarwording was er: ik was niet langer in mijn eigen bed in België, dit was een futon in een ryokan in Japan. Ik stelde me recht vanuit mijn futon bed en moest wat wennen dat deze matras zo dicht tegen de grond lag. Ik friste me op in de douche, kleedde me en ging de trap af naar de eetkamerruimte voor een goed Japans ontbijt.

De man van het koppel dat de ryokan uitbaatte is de chef des huizes en hij deed dit wonderlijk goed. Een echt Japans ontbijt is een set van verschillende kommetjes: eentje met rijst, eentje met miso soep, een bordje met gestoomde vis, een bordje met roerei, wat warme groentjes, wat gepekelde groentjes, een kop thee, en hier en daar een stuk top Japans fruit. Een voorbeeld van dit top fruit was een bordje met twee druiven de grootte van pruimen. Lekker, heel lekker.

Hoewel ik eerst alleen in de ruimte zat, volgden later nog enkele oudere Japanse mannen. We zegden gedag tegen elkaar, maar de mannen maakten deel uit van een groep, dus ze waren meer gehecht aan de andere mannen in hun groep. Dit was de enige keer dat ik deze groep mannen zie, dus ik vermoedde dat dit hun laatste dag was. Ik praatte dan maar wat tegen de chef. Als ik zei dat ik naar Mount Aso zou gaan, controleerde hij rap op zijn tablet of dit kon. Mount Aso is een actieve vulkaan en het kon zijn dat het gebied afgesloten is als de plaatselijke geologen het te gevaarlijk vinden (trillingen, of gassen die laag hangen). De chef des huizes steekt zijn duim op en zegt dat ik zonder problemen zal kunnen gaan. Gelukkig maar.

Na het ontbijt keerde ik terug naar mijn kamer. Ik maakte mezelf en mijn rugzak klaar voor de dagtrip. En niet veel later vertrok ik, richting het treinstation Shin-Suizenji. Eens aangekomen wandelde ik voorbij de ticket poortjes en nam ik een treinrit naar het station "Higu-Ozu". Dat is mijn eerste stop van de dag: de locatie van het bronzen Zoro standbeeld.

Ter referentie: In 2016 werd de Kumamoto provincie getroffen door een zware aardbeving. De mangaka van One Piece, Eiichiro Oda, is van Kumamoto afkomstig en doneerde heel wat geld en startte een inzamelactie ten voordele van de regio. Als dank zijn in de afgelopen jaren bronzen beelden neer gepoot doorheen de Kumamoto provincie, gebaseerd op de karakters van zijn serie: One Piece. Tien beelden in totaal. En nu was ik onderweg naar een van die tien beelden.

De trein zoefde doorheen Kumamoto en het stadsbeeld wordt snel vervangen door beelden van op "den buiten". Minder huizen, meer dorpsgevoel, veel open velden en dergelijke. Eens in het dorp Higu-Ozu toegekomen was het duidelijk dat dit maar een klein stationnetje was. Maar ik merkte ook dat dit het eindstation was van deze trein. Ergens triggerde er bij mij een vlag, want deze trein zou moeten verder rijden tot Aso, toch? Toch? Maar ach, zorgen voor later - eerst dat bronzen beeld zoeken!

Ik volgde het pad op Google Maps om van het kleine stationnetje te wandelen naar het park waar het standbeeld staat. Ik vond het zonder problemen en glunderde dan ook als ik het beeld zag. Zoro is mijn favoriete karakter uit de One Piece serie en van alle One Piece beelden wou ik toch op zijn minst dit beeld terug vinden. Missie geslaagd. Ik maakte foto's en een filmpje. En kort daarna kwamen nog andere mensen toe met de auto om het zelfde te doen.

Enigzins moest ik toch even zuchten. Origineel was het plan om een auto te huren om de hele dag door de Kumamoto provincie te rijden en al deze beelden te vinden, zoals ik deze andere mensen zag doen. Maar door omstandigheden was mijn rijbewijs niet op tijd vertaald, en moest ik mijn plannen veranderen. Spijtig. Maar ach, zo zou ik de Mt. Aso vulkaan in de plaats bezoeken.

Tegenover het park waar dit bronzen beeld stond, was er een grote supermarkt. Geen superette zoals er 13 in een dozijn zijn in Japan, maar een volwaardige supermarkt. Ik wist dat ik tijd had tot mijn volgende trein, dus slenterde ik voor mijn dagelijkse inkopen eens door deze supermarkt. Best leuk om eens te zien wat het Japanse alternatief is voor een Carrefour of Colruyt. Ik kocht hier mijn lunch (een snack en een onigiri), samen met een drankje. Na deze aankoop wandelde ik op het gemak terug naar het treinstation. En dan begon het te dagen: "Wacht, HOE LANG ga ik moeten tot er een trein komt naar Aso?"

De herinneringen aan mijn voorbereiding begonnen terug te keren en ik moest even slikken. Origineel had ik genoteerd dat ik niet te vroeg moest vertrekken naar Higu-Ozu, omdat er maar een beperkt aantal treinen rijdt naar Aso, en ik anders kans had dat ik meer dan een uur zou moeten wachten tot de volgende trein die me zou verbinden van Higu-Ozu naar Aso... Oh jee, dat was ik volledig vergeten.

Ik onderdrukte een kleine vloek, want inderdaad: ik mocht meer dan een uur wachten eer er een trein stopte die effectief door zou rijden naar Aso. Gelukkig was mijn GSM vol geladen en hand ik mijn Switch mee. Zo kon ik de tijd op zijn minst doden. Buiten rond lopen had niet veel zin, want veel was hier niet te zien, en de zon was brandend warm. Hier in dit stationnetje werkte de airco ten minste en kwam er af en toe een vleugje wind door het vensterraam van de wachtruimte.

Thematreinen

Als Japan de krantenkoppen haalt, is dit vaak omwille van een nieuw of origineel thema voor een vliegtuig of trein. Vaak een anime thema, of Pokémon thema, of van een of andere nieuwe populaire serie. In de realiteit gaat dit vaak over één enkel vliegtuig en één enkele trein over heel Japan. Dus hoewel er heel wat thematreinen zijn in Japan, moet je wat moeite doen om te weten over welk specifiek traject de trein rijdt, laat staan wanneer. Want ja, vaak is dit op beperkte data dat deze specifieke treinen rijden.

Zo heeft Kumamoto ook enkele thematreinen om naar Aso te gaan. De meest bekende trein hiervoor is "Aso Boy", een trein met het thema van een klein, zwart hondje. Deze trein heeft twee wagons volledig ingekleed in dit hondse thema, en voelt aan als een half pretpark voor kleine kinderen. Ideaal voor ouders met kind om naar Aso te gaan. Tickets zijn beperkt en zijn snel uitverkocht (heb ik gemerkt).

Ik vermoedde dat ik geen plaatsje meer zou kunnen bemachtigen voor de Aso boy. Maar toen eindelijk een trein was gearriveerd die wel van Higu-Ozu naar Aso door reed, had ik er niet bij stil gestaan dat "Aso Boy" niet de enige thematrein was die over deze sporen reed dit weekend. Pas toen de trein vertrok en ik het opvallend speciaal interieur opmerkte, dacht ik: "oh sh!t, zou hier ook een reservatie voor nodig zijn?".

Bij nader onderzoek zat ik op de thematrein "Kawesemi Yamasemi". De trein was ook best mooi, maar is duidelijk niet de hoofdattractie die Aso Boy wel is. Ietwat nerveus besloot ik om me van "de domme" te gebaren en een lege plaats in te nemen na een koffie te bestellen in de bar. En voor het merendeel van de reis naar Aso was dit ook effectief geen probleem. Maar een paar haltes voor Aso stapte er iemand op die op mijn plaats moest komen zitten, en die haalde er natuurlijk de conducteur bij. Ik haalde mijn "Gaijin kaart" boven (Gaijin = buitenlander, gaijin kaart is eigenlijk zeggen "ikke buitenlander, ikke wist dat niet"), deed alsof ik niet wist dat er reservaties nodig waren en kreeg van de conducteur een andere plaats aangewezen die nog vrij was. Ik geef een zucht van opluchting - da's ook een probleem dat opgelost was.

Tijdens een van de laatste stopplaatsen, zagen we de fameuze "One piece" wagon (een andere thematrein), en besloot ik natuurlijk om hier ook een foto van te nemen.

Op naar de vulkaan: Mount Aso

Eens aangekomen in het station van Aso, stapte het merendeel van de passagiers uit. Hoewel de trein nog een eindje verder reed, was dit duidelijk de eindbestemming van de moeste mensen, mijzelf inclusief. De meeste mensen namen nog wat foto's van deze unieke trein (opnieuw, mijzelf inclusief). En daarna gingen we het station binnen. Met wat info van de kleine toeristenstand werden we naar buiten geleid, naar het "busstation".

Nu, ik plaats de term busstation in nogal zware quotatietekens, want het was een klein hok, met een automaat die bustickets printe om naar de vulkaan te gaan. Als de bediende naast de automaat de massa zag, kwam ze uit het bureeltje waar ze zat en begon ze mensen te assisteren. Ze wist dat er maar een twintigtal minuten waren tot de volgende bus zou arriveren en het een tijdje zou duren eer iedereen het juiste ticket had.

Met het busticket in handen, had ik nog wat tijd over. Dus ik bezocht het toilet nog even en ging het stationsplein op om het standbeeld van Usopp van One Piece te bewonderen. Ja, dit is nummer twee (van de tien) van de One Piece standbeelden in de Kumamoto provincie, en ook dit beeld kreeg redelijk wat aandacht.

Een kleine twintig minuten later was de bus er. En gelukkig was dit geen minuut vroeger, want de laatste mensen van de wachtrij voor de automaat waren nog maar net bediend. Er staat dan ook een lange wachtrij voor de bus, maar gelukkig pasten we allemaal op deze bus.

De bus reed van het treinstation tot het tussenstation genaamd "Asosan Nishi station". Onderweg gaf de bus aan dat deze op verschillende plaatsen zou kunnen stoppen, waaronder bijvoorbeeld het Mount Aso vulkaan museum, of enkele willekeurige plaatsen onderweg. Maar de buschauffeur besefte maar al te goed dat iedereen naar de eindbestemming wenste te gaan: het tussenstation naar de vulkaan. Nochtans was de stop van het museum een gegeerde plaats voor lokale toeristen (weliswaar met de wagen). Mede omdat hier ook een groot familierestaurant bleek te zijn (waarschijnlijk het enige in de buurt). Aan deze stopplaats stropte het verkeer wel een beetje. Er reden veel auto's op en weg van deze plaats, maar de weg was maar een typisch bergpad, met ruimte voor 2 wagens en geen centimeter extra.

Tijdens de busrit kregen we (van een geluidsbadje) tekst en uitleg over de omgeving: de krater, enkele andere interessante stopplaatsen en dergelijke meer. Deze info was niet enkel in het Japan, maar ook in het Engels (duidelijk voorzien op toeristen).

Eens in het tussenstation stapte iedereen uit. Het merendeel ging binnen in de winkel van het tussenstation, maar ik spotte dat de 2e bus (richting de krater) reeds aanwezig was en sprong hier direct op. Ik merkte ook echter snel het bordje "busticket Aso station geldt niet voor deze pendelbus - extra 600 yen". Dit was minder leuk, maar soit - ik wou naar de vulkaan, dus ik betaalde netjes.

Deze pendelbus was een stuk kleiner, maar reed ook over een kleinere afstand... de rit duurde maar een goede vijf minuten, maar moest langs een helling en een tolhuis passeren (oh ja, veel Japanse wegen hebben tolhuisjes). Ik vermoed dat een groot deel van onze busreis werd verrekend met de tol hier.

Enkele minuten later kwam de pendelbus aan bij het rusthuis... Ja, dit gebouwtje noemde "rest house". Doel: rusten, lunchen (met eigen gebrachte maaltijd weliswaar) en naar het toilet gaan. Na inspectie van dit rusthuis, wandelde ik verder tot de krater. Het was hier enorm druk. Er waren niet enkel mensen met het openbaar vervoer naar de vulkaan gekomen. Auto's konden hier individueel naar toe rijden (mits tol betalen), alsook motorrijders. En laat me zeggen: de parking stond redelijk vol.

Bij het zien van krater en omgeving moest ik toegeven: dit was het zeker waard om op de planning te zetten. De natuur is hier uniek en wonderlijk mooi. En het weer zat goed mee. Zonnig (geen mist), rustige wind (in de juiste richting). Ideaal om dichtbij te gaan en foto's te nemen van de omgeving.

Wandelen rond het vulkaangebied

Ik had een aantal wandelaars gespot tussen het tussenstation en de top en spotte een wandelpad dat weg ging van de vulkaankrater. Ik besloot dit pad te volgen, denkende dat ik zo naar het tussenstation zou kunnen wandelen. De natuur langs dit pad was geweldig mooi (misschien zelfs het mooiste van deze reis).

Maar na een paar kilometer zag ik dat het wandelpad (dat tot dat moment relatief wandelbaar was voor een gemiddeld wandelaar zoals mezelf), plots weg "zakte" diep in een dal en dan verder terug omhoog ging, diep de bergen in. Ik begon serieus te twijfelen over de bestemming van dit wandelpad. Gezien ik geen bergklim apparatuur bij me had en mijn GSM 0 ontvangst had op deze berg, besloot ik wijselijk terug te keren op mijn stappen. Ik had al een mooie wandeling gedaan, hé.

Eens terug aan het "rusthuis", zuchtte ik, betaalde ik nogmaals de 600 yen en reed met de pendelbus naar het tussenstation. Eens in het tussenstation stapte ik het winkeltje binnen en merkte ik op dat ik nog meer dan een half uur tijd had eer de volgende bus zou vertrekken richting het Aso treinstation. Ik besloot dan ook maar om wat rond te kuieren in de winkel van dit tussenstation.

Ik genoot van een ijsje (speciale smaken) en twijfelde bijna om een paar souvenirs te kopen. Maar ik liet souvenirs voorlopig nog wat het was: ik had nog een lange busrit en treinrit op de planning en ik zou nog mogelijkheden krijgen om souvenirs van de Kumamoto regio te kopen. Alsook spotte ik wandelplannetjes voor boven aan de krater, inclusief een plannetje die het pad aangaf dat ik gewandeld heb. Uit curiositeit bekeek ik waar het pad verder naar toe zou gaan en merkte dat ik blij mocht zijn dat ik niet verder gewandeld heb. Het pad zou splitsen en ofwel alrond de vulkaan gaan (en was deels afgesloten omwille van vulkaangerelateerde veiligheidsredenen), een ander pad zou alrond de bergen gaan en uiteindelijk wel in het tussenstation terecht komen... Maar ik had met moeite maar een kwart van het pad gewandeld. Dit was HEEL lang en HEEL bergachtig. Ik legde het kaartje vriendelijk terug en negeerde het verder.

Een kleine tien minuten voor de bus zou aankomen, spotte ik dat de winkel een stuk leger was dan even voorheen. Ik keek naar buiten en zag een lange wachtrij vormen voor de bus richting station. Ik slikte en snelde naar het einde van de wachtrij. Ik hoopte dat ik nog mee kon met deze bus, want de rij was al HEEL lang.

De bus arriveerde om 15u en de mensen uit de wachtrij begonnen netjes op te stappen. Dit tot de buschauffeur zijn armen kruiste, een teken dat de bus vol zit. Een tweede personeelslid die mensen aan het begeleiden was, ging even in discussie met de chauffeur. Maar die chauffeur weigerde nog meer mensen mee te nemen (niet veilig). De andere persoon verzekerde de mensen die nog niet op de bus waren (waaronder ikzelf, natuurlijk) dat er nog een bus zou zijn die hen kon mee nemen. Hij spoedde zichzelf dan ook naar zijn eigen bus en reed naar voren. Wij mochten met hem mee naar het treinstation. Dit tafereel voelde bijna aan als theater, want het zou me sterk verbazen dat deze situatie niet elk weekend met mooi weer zou voorkomen. Alsook een geluk dat de 2e bus mee ging naar het station, want toen we stopten aan het vulkaanmuseum stond hier ook een lange wachtrij. Bijna niemand stapte af, maar de mensen die daar stonden te wachten wilden natuurlijk wel mee. Zo duurde het niet lang eer beide bussen zo goed als vol waren bij de verdere terugrit.

Een klein half uurtje later arriveerden beide bussen bij het Aso Station en stapten we uit. En dan was de vraag: wat nu?

Een bezoekje aan de onsen

Ik had op voorhand gecheckt wat ik nog kon doen in Aso, vooraleer ik de lange treinrit terug zou nemen. Op Google Maps spotte ik een grote en bekende onsen gespot op wandelafstand van het station, genaamd "Aso Bochu Onsen Yume Hot Spring". Dus dit werd mijn volgende bestemming.

Het was eventjes zoeken naar de juiste ingang, gezien dit een beetje verscholen zat. Maar eens gevonden, kon ik binnen gaan. Ik stapte nog maar stappen binnen en werd begroet door een paar panikerende bediendes... Wat heb ik nu weer fout gedaan?

Ze wezen naar rechts van mij, waar een rek met schoenen stond. Mijn frank viel direct: Dit was de "genkan" (inkomhal) en ik moest mijn schoenen uit doen eer ik verder mocht. Oh, jeetje. Dan werd ik naar de automaat geleid voor een onsenticket (ik blijf dit absurd vinden, vooral gezien er twee bediendes vlak naast de automaat stonden), en kocht een ticket (met veel gebaren en gesticulaties). Ik ging binnen, waste me, ging in het warme water en genoot. Aah, dit had ik gemist: een goede onsen.

Eens dit gedaan was, viel mijn andere frank: "Ik had geen handdoeken bij dit ticket gekocht en had er geen mee in mijn rugzak... Oh jee, Hoe ga ik me nu afdrogen?" De onsen had een binnen- en buitenbad, en bij het buitenbad was er een bankje waar mensen op zaten om wat te bekomen van het hete water. Het water was niet super warm, maar na genoten te hebben van het water, zette ik me toch op dit bankje. Niets beter dan de natuur om te drogen, toch?

Na ik vond dat ik voldoende droog was, ging ik naar binnen en begon me om te kleden. Ik vond nog een kleine handdoek in de omkleedruimte dat ik in nood nog kon gebruiken (oef). Nu ik grotendeels droog was, kleedde ik me terug en ging ik in de lounge ruimte van de onsen, naar de "melkautomaat". In Japan is het de gewoonte om na een onsen bad een melkproduct te drinken. I heb twijfels bij de medische eigenschappen, maar de Japanners zijn er heilig van overtuigd dat dit wonderlijk werkt, dus waarom ook niet? Ik spotte naast gewoon melk een aantal chocomelkskes en besloot om dit te drinken. Tjach, het was best lekker en ik genoot wat na in deze lounge ruimte.

De terugreis

Eens de chocomelk op was, wandelde ik op het gemak terug naar Aso station en hoopte een ticket te bemachtigen voor de trein terug. Dikke pech echter: de volgende trein richting Higu-Ozu is wel binnen een klein half uurtje. Maar het is de "Aso Boy" thematrein en die was reeds LANG volzet (dju toch). De trein hierna was opnieuw een dik half uur na Aso Boy, dus ik mocht opnieuw meer dan een uur wachten! Joe-pie!

Ik besloot wat rond te kijken, maar zag dat het toeristenbureau reeds toe was, net zoals het enige restaurant in het treinstation. Vond ik vroeg, gezien het nog maar rond 16u30 was. De mensen die aan het wachten waren op een rit terug, zaten bijna letterlijk op hun honger. Gelukkig had ik nog een snack bij me vanuit de supermarkt, zodat ik toch nog iets kon eten. Maar eens dat op was, bleef het wachten over... tijd om de Switch nog eens boven te halen, hé.

Na een half uurtje merkte ik op dat de mensen naar buiten gingen. Aso Boy zou aankomen en iedereen wilde natuurlijk foto's van deze thematrein. Gezien ik tijd had, voegde ik me bij de massa en nam ik ook wat foto's.

Eens iedereen voldoende foto's had en de passagiers waren op gestapt, reed Aso Boy verder en werd het weer iets rustiger. Ik haalde mijn Switch boven en speelde wat meer Anonymous;Code tot de volgende trein arriveerde.

Eens de volgende trein er was, volgde een lange rit terug richting de ryokan. Eerst naar Higu Ozu (wat al een tijdje duurde), en daarna terug naar Shin-Suizenji... maar eens aangekomen, stapte ik niet af. Gezien het ondertussen avondtijd was, wou ik iets eten. En gezien er niet veel restaurants nabij de ryokkan lagen, besloot ik verder te rijden met de trein richting Kumamoto Station. Elk groot station in Japan heeft een of andere "shopping mall" en ik dacht/hoopte daar wel iets van restaurant te vinden.

Mijn gut feeling had gelijk. Er was inderdaad een shopping mall in Kumamoto station, met redelijk wat restaurantjes. Ik snuisterde door reviews op Google en vond een ramen restaurant genaamd Tengaiten, gespecialiseerd in Spicy Ramen. Dit klonk interessant. Ik vond het restaurantje gemakkelijk terug in de shopping mall, al viel het op omwille van de wachtrij (wat meestal een goed voorteken is voor kwaliteit). Ik sloot mee aan bij de wachtrij, en een goed kwartier later kon ik ook aanschuiven aan de toog van dit restaurant. Ik kreeg een kom spicy ramen en genoot van de maaltijd. Best lekker en niet té pikant!

Hierna sprong ik terug op dezelfde trein die ik al zoveel genomen heb, maar nu stapte ik WEL uit bij Shin-Suizenji. Ik had de keuze om terug te keren naar de ryokan. Maar ik vond het nogal vroeg (was nog maar ergens rond 20u). Het was wel donker, maar da's omdat het traditioneel vroeg donker wordt in Japan (ergens tussen 17 & 18u).

Dus besloot ik om nog een "nachtwandeling" te doen richting het standbeeld van Luffy van One Piece. Google gaf een wandeling aan van zo'n 25 minuten, maar dat was slechts 17 in de relaiteit (hah!). Dus ik ging vlot even over en weer en nam een foto van de piratenkoning in wording. Best spannend, want niet alle paadjes waren even goed verlicht merkte ik (toen ik ergens misstapte en me een beetje pijn deed).

Eens tevreden, keerde ik voldaan terug naar de ryokan. Eens ik op mijn gemakt zat in mijn kamer en wat tijd had om te bekomen, begon ik met een eerste draft voor deze blogposts (een hoop samenhangende notities vooral). Daarna ging in naar bed, want de volgende dag staat een dag de stad verkennen met de tram op het programma!

Tot dan, V uit!