Filip in Japan #3: Dag 05: Dagtrip Kagoshima

• Datum: Dag 05 - Dinsdag 26 september 2023
• Gemoed: Klaar om twee vulkanen te vergelijken!
• Weer: Opnieuw veel te warm!
• Passend lied: MIKA - Ice Cream

Een dagtrip naar Kagoshima

Naar de zuidelijkste provincie van Japan

Opnieuw werd ik om 7u wakker. Maar vandaag was dit een noodzaak. Ik had namelijk een dagtrip gepland naar Kagoshima met de Shinkansen, en de shinkansen richting Kagoshima reed maar 1x per uur. De totale reis van de ryokan waar ik verbleef tot aan Kagoshima station schatte ik op zo'n tweetal uren. Dus de beslissing was snel genomen om zo vroeg mogelijk te vertrekken. Dit om zoveel mogelijk uit deze dagtrip te halen, hé.

Na het opfrissen, ging ik naar de ontbijtruimte en genoot ik nogmaals van een heerlijk Japans ontbijt. De enige andere logee die ik zag tijdens het ontbijt was opnieuw de oudere Japanse dame van de dag hiervoor. We zeiden gedag tegen elkaar en focusten elk op onze plateau met ontbijtschoteltjes.

Na het ontbijt keerde ik zoals gewoonlijk terug naar mijn kamer om mezelf en mijn rugzak klaar te maken voor de dagtrip. Daarna vertrok ik naar de ondertussen vertrouwde treinhalte "Shin-Suizenji". Ik sprong de trein op richting Kumamoto station en eens daar, reserveerde ik een shinkansen ticket richting Kagoshima. Dit was een van de weinige keren tijdens mijn reis dat er zo weinig volk stond aan te schuiven in het bureel van JR, dus dat dit proces ging verbazend snel. Gezien er nog wat tijd was tot de Shinkansen zou aankomen, had ik tijd om op het gemak een koffie te verkrijgen en deze op het gemak op te drinken. Een tijdje later kon ik dan de hogesnelheidstrein op, richting Kagoshima.

Bus nummer 16

Na een lange, maar vlotte treinrit wachtten me enkele teleurstellingen op in Kagoshima. Eerst volgde ik Google Maps naar het spoor van een lokale trein die me van het Shinkansen station naar een kleiner lokaal station zou sturen. Dit lokaal treinstation lag op wandelafstand van de overzetboot naar Sakurajima - mijn eerste bestemming tijdens deze dagtrip. Ergens kwam er argwaan toen ik merkte dat ik de enige persoon was op dit perron. Maar na een aankondiging (enkel in het Japans - ik verstond er geen jota van) bleek de trein die ik moest hebben... gewoon voorbij te razen. Had ik iets gemist? Was die aankondiging om een verandering van spoor aan te kondigen? Ik snapte het niet, maar Google Maps gaf aan dat de volgende trein pas over een dik half uur zou komen... huh...

Ik had geen zin om opnieuw een trein aan mij voorbij te zien razen, dus ik zocht een alternatief. Ik zocht (en vond) het toeristenbureel in het station, waar een bediende me door verwees naar de bus met volgnummer 16. Ze gaf me ook een tijddstabel mee, zodat ik kon opvolgen hoe frequent deze bus reed... Dat was ongeveer 1x per 45 minuten.

Ik vond de halte redelijk vlot en wachtte terwijl ik de tijd wat doodde op mijn GSM... De tijd passeerde en de fameuze bus nummer 16 daagde maar niet op. Ik dacht dat alle openbaar vervoer in Japan stipt was? Dat was blijkbaar dus een illusie. Ik sprak even met een andere toerist die ook op een bus stond te wachten (hij wachtte op de hop-on-hop-off stadsbus). Hij sprak over een dagpas die je kon kopen die geldig was op al het openbaar vervoer hier in Kagoshima. Deze dagpas omvatte bussen, de stadstram én de overzetboot naar Sakurajima. Ik luisterde vol interesse, want dit was exact iets wat ik wou!

Ik voelde me enigzins dom, want ik had geen idee dat deze dagpas bestond. Hier had ik blijkbaar over gekeken tijdens mijn voorbereidingen. Ik besloot dan ook maar naar het bureeltje te gaan van de busfirma, waar de andere toerist de pas had gekocht.

Ik was nog maar net begonnen praten met een personeelslid in dit bureel, en ik zag achter haar rug de fameuze bus 16 passeren, bijna een kwartier te laat. Weg rennen op dit moment zou enorm onbeleefd zijn, dus ik aanhoorde dan maar (met enige frustratie) de uitleg van de bediende over hoe de pas werkte. De dame sprak moeizaam Engels, maar ze deed enorm haar best om haarzelf duidelijk te maken. Ik kon haar alleen maar aanmoedigen. Deze stadspas... was opnieuw een kaart met kraszones, zoals in Kumamoto de dag hiervoor. En het werkte op dezelfde manier. Kras dag, maand en jaar, en toon de pas als je af stapt van het openbaar vervoer.

Ik vroeg wat de kortste weg naar de overzetboot naar Sakurajima zou zijn en vroeg of de tram niet sneller was. Maar ook deze bediende verwees me door naar... bus nummer 16. Pech dat deze toch net vertrokken was, hé!

Ik kraste de juiste zones weg op de dagpas en wandelde op het gemak terug naar de plaats waar bus nummer 16 zou stoppen. Ik vroeg me af of de volgende bus ook een kwartier te laat zou komen?

Tijdens het wachten op bus nummer 16, verbaasde het me toch enigzins dat er zoveel bussen passeerden langs dit station. Tijdens mijn reizen in Japan nam ik meestal trein, metro of tram, maar bussen zijn eveneens een frequent voorkomend model van openbaar vervoer - vooral in deze stad. En in tegenstelling tot trein, metro of tram kunnen bussen wél te laat zijn in Japan. Dit omdat bussen afhankelijk zijn van de drukte in de straten waar ze rijden - net zoals bij ons.

Uiteindelijk stopte de volgende bus nummer 16 (deze had slechts 10 minuten vertraging) en stapte ik op. De buschauffeur (duidelijk onder stress omdat hij te laat was) vloog door de straten van Kagoshima en stopte uiteindelijk aan de ingang van de overzetboot naar Sakurajima. Dit was mijn eerste bestemming.

Sakurajima

Ter referentie: Sakurajima is een (schier)eiland in de provincie Kagoshima, die bijna uitsluitend te bereiken is met overzetboot vanuit de stad Kagoshima (er is nog 1 weg als alternatief, maar da's een enorme ommetoer). En Sakurajima is een vulkaaneiland. Hoewel er een gemeenschap op dit schiereiland woont, is dit hoofdzakelijk aan de kustlijn. De binnencirkel van het eiland is enkel de vulkaan en de omliggende natuur.

Ik stapte het ferrygebouw binnen, toonde mijn dagpas aan de balie en kon quasi direct op een overzetboot richting Sakurajima. Er vaarden constant overzetboten heen en weer naar het vulkaaneiland, waardoor er altijd een vaartuig ter beschikking was om op te stappen. Eens ik een plekje gevonden had op de boot die me aanstond, was het wel nog even wachten eer de overzetboot klaar was om te vertrekken.

Eens vertrokken, merkte ik dat de overzet een gezellige vaart zou zijn - een lichte bries, maar niet té veel wind, en de zon brandde wel, maar niet té hard op deze wateren (af en toe waren er zelfs wolken!). Dit was ideaal weer om foto's te trekken tijdens deze overvaart.

Eens aangekomen in Sakurajima stapte ik van de boot. In de aankomsthal nam een plannetje van dit eiland en vond ik snel de pendelbus die een rondrit maakt op dit kleine vulkaaneiland. Dit was de "Sakurajima Island View Bus" en functioneert als een hop-on, hop-off bus die langs de meest belangrijke plaatsen op dit schiereiland reed.

Ik reed mee met deze bus tot aan het eerste observatorium dat op het plannetje zichtbaar was. Samen met enkele andere toeristen stapte ik van de bus. We gingen het observatorium omhoog en keken rond, geïnteresseerd in wat we konden zien vanop dit observatorium... laat ons zeggen, het zicht was een beetje teleurstellend. We zagen de zee wel en de omgeving rond het observatorium had mooie tropische bomen, maar daar bleef het zowat bij. Dit observatorium lag te dicht tegen de zeespiegel om echt interessante foto's te nemen.

Vanaf dit observatorium lagen de volgende "points of interest" dichtbij, dus wandelde ik maar door deze tropische warmte naar die aandachtspunten. Het eerste was het standbeeld "Portret van een schreeuw". Het is een beeld gewijd aan een legendarisch optreden van de Japanse rockster Tsuyoshi Nagabuchi. Nagabuchi is afkomstig van Sakurajima en wou een gigantisch optreden geven op dit kleine vulkaaneiland. 75 000 mensen waren hier verzameld tijdens dit optreden in 2004. En een paar jaren later werd dit beeld gemaakt ter herdenking aan dit schijnbaar geweldige optreden.

Een dikke honderd meter verwijderd van dit beeld lag een tweede observatorium. Maar hoewel ook dit observatorium dicht tegen de zeespiegel lag, kwam dit kwam met een twist: er is een grote afgedekte rustplaats - met banken en tafels. Ja, er was schaduw. Iedereen die hier passeerde, zette zich neer en rustte uit. We hadden allemaal duidelijk nood aan die schaduw en rust. Want ja, het was opnieuw verschroeiend warm.

We moesten een tien à vijftien minuten wachten tot de volgende "hop-on-hop-off bus", en in tussentijd kon ik mijn middagsnack opeten (net zoals de andere toeristen deden). Daarnaast gaven we massaal onze aandacht aan... een zwerfkat die hier rond hing. Sommige mensen gaven het dier eten en drinken, en de kat was dit gedrag duidelijk gewoon - dus het bleef op het gemak bij ons rondhangen en liet zich zonder problemen aaien.

Het hoogste observatorium

Eens de bus arriveerde, kropen de toeristen terug de bus op, op weg naar het "hoogste" observatorium tijdens deze tour. En ik plaats het woord "hoogste" in dikke quotatietekens. In tegenstelling tot bij Mount Aso, reden we hier NIET tot aan de krater van de vulkaan. Nee, de krater van de vulkaan is verboden terrein en het bovenste observatorium lag nog een heel eind van deze krater. Op het moment zelf was dit redelijk teleurstellend, maar later leerde ik wel waarom.

De bus stopte aan het bovenste observatorium en bleef hier een tiental minuten stil staan. Eerst vroeg ik me af waarom, maar eens we in het observatorium waren, werd het snel duidelijk waarom. Er was hier niet veel te zien. Eens bovenop dit gebouwtje kon je wat foto's nemen van de omgeving en dat was het zowat. In een tiental minuten had iederen alles gezien en foto's genomen van wat hier te zien was. Er was wel een wandelpad, maar dag ging terug naar de kust - niet dieper de bergen in. Dus dat was ook nogal nutteloos.

Eens de toeristen terug op de bus gestapt waren, sloot de chauffeur zijn deuren en vervolgde deze zijn route verder richting het ferry station. Er waren nog wel een paar stops op de busroute, maar niemand had zin om af te stappen tot aan de eindhalte zelf.

Bezoekerscentrum en voetbaden

Onderweg naar deze eindhalte was ik aan het denken wat ik nog zou kunnen doen op dit schiereiland. Eens aangekomen aan het ferrystation, had ik besloten om naar het bezoekerscentrum te gaan van het eiland. Hoewel het een stop was op deze tourbus (en ik gerust kon blijven zitten), lag dit centrum op wandelafstand van het ferrystation en ik had zin in nog een wandeling.

Ik wandelde naar het bezoekerscentrum, wat gratis toegang bood aan een tentoonstelling over de vulkaan. Deze tentoonstelling gaf informatie over de uitbarstingen van de afgelopen eeuwen alsook de huidige status van de vulkaan. Met status bedoel ik: een teller met de hoeveelheid uitbarstingen van vorig en dit jaar. En laat ons zeggen: geen enkel van de tellers stond op 0 - die ging in de honderden. Dit was wel degelijk een zeer actieve vulkaan. Hier werd ook duidelijk gemaakt dat het levensgevaarlijk was om dichtbij de krater van deze vulkaan te gaan. Daarom dus dat het hoogste observatorium op een veilige afstand was geïnstalleerd.

Eens terug aan de uitgang van dit bezoekerscentrum, spotte ik een pijltje in een andere richting. Deze pijl wees naar de voetbaden. Oh ja, ik was inderdaad vergeten dat er een onsen was op dit eiland, alsook een hele resem voetbaden. Gezien ik tijd had, wandelde ik tot aan de voetbaden, deed mijn schoenen en kousen uit en liet ik mijn voeten genieten van het warme water. Ja, ook dit deed deugd. Ik genoot even van de rust die dit met zich mee bracht.

Ik was ook niet de enige die hiervan genoot. Terwijl ik met mijn voeten in het water zat, was er een regelmatige stroom van mensen die hier gebruik van wilde maken. Niet super druk, maar toch meer mensen dan ik verwacht had.

Eens uitgerust, wandelde ik terug naar de overzetboot. De voetbaden onthulden een wandelpad aan de kustlijn, waar ik gretig gebruik van maakte. Dit was een mooiere wandeling dan deze vlak naast de autoweg. Maar helaas, dit pad stopte abrupt aan de parking van het ferrygebouw. Ja, hier moesten auto's op de overzetboot en werden voetgangers niet meer doorgelaten. Ik keerde terug naar de straat en wandelde de laatste paar honderd meters dan maar van waar ik gekomen was.

Eens terug in het ferrygebouw, kon ik opnieuw direct op een overzetboot. En niet veel later keerde de boot terug naar het "vasteland" van Kagoshima.

Tenmonkan Mujaki ijshal

Eens terug aangekomen in Kagoshima, zag ik een groep passagiers van de overzetboot in een specifieke richting uit gaan, en ik besloot hen te volgen. Ik vermoedde dat ze naar de dichtst bijzijnde tramhalte aan het wandelen waren, en ik was correct. Niet veel later stopte de tram en klommen we aan boord. Via deze tram kon ik naar "Temmonkandori" gaan - mijn volgende bestemming! Temmonkandori was een overdekte shoppingstraat en een van de meest bezochte plaatsen in Kagoshima - hier was het druk, erg druk.

Ik wou deze shopping straat bezoeken, omdat in deze straat de ijshal "Tenmonkan Mujaki" lag. Dit was een erg bekende winkel waar je shaved ice (schaafijs) kon verkrijgen - dit met heel wat extraatjes (chocolade, vruchten, enz). Ik stapte binnen en bestelde de "Chocolate polar bear" ijscoupe, samen met een koffie. Tot mijn eigen verbazing is de "kleine coupe" die ik bestelde HEEL groot. Ik dacht eerst dat de opdiener gemist had, maar een paar tafels naast mij hadden ze een "medium coupe" besteld, en die was NOG groter. De porties waren hier gewoon erg groot. Ik kreeg het met moeite allemaal op, maar overal was dit heel lekker (en heel koud) om op te eten.

Shiroyama park observatiedeck

Niet ver van deze ijshal, lag Tenmonkan park, het volgende item op mijn planning. Maar dit was een teleurstelling als ik het zo mag noemen. Google Maps kleurde dit park "groen", maar dit enigzins grote park was meer mee van een "open ruimte" dan wat ik een park zou noemen. De hoeveelheid bomen waren quasi onbetaande, er stonden een paar bankjes en er lag een looppiste en een grote open plaats in grind. Helaas was dit "park-dat-geen-echt-park-is" een fenomeen dat een paar keer terug zou keren op deze reis...

Ik zette me even neer om te beslissen wat ik nog zou kunnen doen. Google Maps gaf aan dat er een observatiedeck lag op zo'n dikke kilometer van dit park (Shiroyama observatorium). Te voet zou het (volgens Google Maps) zelfs sneller zijn dan met het openbaar vervoer! Ik had er zo mijn twijfels mee, gezien ik dat observatorium bijna kon zien van waar ik stond... in de hoogte. En nee, dat was geen goed teken. Maar ik dacht dat als de hele kilometer een "vals plat" zou zijn, dit wel best doenbaar was, dus ik begon te stappen richting dit observatorium.

Maar op zo'n 250 meter van mijn eindbestemming begonnen mijn twijfels over te gaan naar algemeen cynisme. De weg waar wagens op reden eindigde en ter vervanging was er een lange stenen trap. Google Maps toonde geen hoogteverschil aan, maar ik stelde mezelf en mijn gsm luidop de vraag: "Die laatste 250 meter... zijn die horizontaal? Of verticaal?"

Ik zal er niet ver naast gezeten hebben, want die laatste 250 meter gingen pijlsnel de lucht in. Noch de hoeveelheid trappen noch het effectieve hoogteverschil was zichtbaar op Google Maps. Maar ik besloot door te zetten en bereikte uiteindelijk de top van deze berg. Ik was echter pompaf en zweette uit zowat elke porie van mijn lijf. Ik moest even bekomen, want ik had mijn grenzen verlegd en was duidelijk oververhit op dit moment.

Een halve fles "Pocari Sweat" later keek ik even rond mij heen. Dit was de parking van het observatorium, maar nog niet het observatorium zelf. Ik spotte de "hop-on-hop-off bus" van Kagoshima die hier stopte en besloot de paar toeristen te volgen die hier af stapten. Samen wandelden we naar het effectieve observatorium.

Ik keek rond en genoot van de omgeving. Dit was het beste observatorium van de dag. Ik was pompaf (zoals je misschien wel ziet op volgende foto), maar ik had een berg beklommen als het ware (de "yama" in Shiroyama staat voor berg).

Een rit met de hop-on-hop-off bus

Na wat gerust te hebben, keerde ik op het gemak terug naar de ingang van het observatorium. Op de terugweg spotte ik het grondplan van deze site en merkte op dat het bergpad dat ik genomen had niet eens als suggestie werd voorop gesteld om naar/van dit observatorium te komen. Er waren een stuk gemakkelijker wandelpaden te nemen. Ik voelde me opgelicht door Google Maps om het zacht uit te drukken.

Daarna keek ik via Google Maps hoe ik naar een volgende bestemming kon gaan. Geen probleem zegt Google Maps. Het is maar een goede kilometer via dit kleine bergpad en...

Ik herkende direct het voorgestelde bergpad en had spontaan zin om mijn gsm tegen een muur te "kletsen". Ik hield me in, sloot mijn gsm toe en wandelde naar de hop-on-hop-off bus. Google Maps kon me op dat moment écht gestolen worden.

Eens op de bus, bekeek ik dan maar hoe lang het zou duren eer ik bij de volgende bestemming op mijn planning zou raken: "Sengan-En". Maar er volgde een moment van teleurstelling. Toen de bus vertrok van het observatorium wat het iets voor 17u en de bus zou rond 17u15 aan deze grote tuin komen... maar de tuin sloot om 17u. Ik zuchtte, want ik had niet op het sluitingsuur gelet. Voor een eerste keer vervloekte ik het feit dat alles zo vroeg sloot in Japan. Superettes kunnen hier 24/7 open zijn, maar wenste je naar een museum of grote attractie te gaan moest je zorgen dat je er ten laatste om 17u bent, of je raakt echt niet meer binnen.

Niet veel later stopte de bus aan Sengan-En, en er stonden nog een goed aantal mensen klaar om op te stappen. Ik keek naar de ingang en spotte een parkwachter die iedereen uitzwaaide die vertrok, maar daar ook stond om te voorkomen dat er nog iemand binnen zou gaan. Het was effectief gedaan met parken te bezoeken.

Ik besloot dan ook maar de hop-on-hop-off bus tot aan het einde te volgen. Zo zag ik nog iets van Kagoshima vanop de bus. Het was een hele rit tot aan het station, maar ik genoot van de rust en observeerde de stad rondom mij.

Ergens rond de laatste kilometers voor het treinstation mertek ik dat we vlak naast de tramsporen begonnen te rijden. We waren dicht bij het treinstation. Maar dan begon ik te letten op de tram waar we al een tijdje vlak naast aan het rijden waren.

"Dit is toch een anime figuur? Wacht... is dit Rimuru?"

Jazeker, de tram was een "thematram", in het teken van de anime "That time i got reincarnated as a slime" en was volledig gewijd aan het hoofdpersonage Rimuru. Eens aan het station toegekomen, haastte ik me naar de tramsporen en was deze thematram net voor. Ik nam enkele foto's, omdat ik een paar vrienden heb die hier enorme fan van zijn, en hen wel een plezier wou doen met deze foto's.

De terugrit naar Kumamoto

Na dit intermezzo stapte ik het station binnen en boekte ik een zitje op de shinkansen terug naar Kumamoto. In de tijd die over was tot de aankomst van de trein, slenterde ik wat door het station om iets te zoeken om te eten. Ik spotte een bento box verkoopstand en kocht een bento box (met korting omdat het al avond was) om tijdens de trein rit op te eten. De verkoopsstand leek aan te geven dat de doos vol zat met ingrediënten vanuit de Kagoshima regio, dus dat overhaalde me om deze lunchbox te kopen. Maar eens ik op de trein de ingrediëntenlijst aandachtig bekeek, spotte ik dat het vlees alleen al uit Australië kwam. Nog een illusie doorprikt, hé. Ach wat, de inhoud van de "lunchbox" smaakte goed, wat een meerwaarde is (gezien bento's niet altijd de reputatie hebben super te zijn).

Eens aangekondigd werd dat de Shinkansen zou arriveren, ging ik de roltrap naar boven, richting het perron. En zo merkte ik dat de Shinkansen richting Kumamoto in een Disney thema zat. Da's origineel, dacht ik. Ik had al redelijk wat Disney reclame gezien in de treinstations en vermoedde dat er een of andere samenwerking was tussen JR en Disney. Het zorgde er voor dat deze trein fotogeniek werd!

Op de treinrit naar Kumamoto genoot ik van mijn lunchbox (best lekker). En een dik uur later stond ik terug in Kumamoto station. Hierna volgde de klassieke lokale treinrit naar Shin-Suizenji en de wandeling naar de ryokan. Moe, maar tevreden landde ik in het ryokan hotelletje. Ik meldde aan de eigenares dat ik de volgende dag NIET om 7u30 zou ontbijten. Gezien ik niet op een tijdsschema stond de komende dag, zou ik een half uurtje langer slapen. Dat was geen probleem volgens de eigenaars.

Eens terug in mijn kamer, typte ik opnieuw mijn verslag, nam ik een verfrissende douche (na al dat zweten deed dit deugd) en kroop ik onder de wol.

De volgende dag verlegde ik mijn uitvalsbasis van Kumamoto naar Fukuoka. Maar dat is een zorg voor morgen.

Tot dan, V uit!