Filip in Japan #3: Dag 01+02 - Start van een nieuwe reis

• Datum: Dag 01 - Vrijdag 22 september 2023
• Gemoed: Ah! Here we go again!
• Weer: Zonnig in België & Frankrijk
• Passend lied: OK GO - Here we go again

Dag 01: Reizen, reizen, reizen

Naar Japan? Maar eerst naar Parijs!

Die ochtend stonden mijn ouders rond kwart voor zes aan mijn deur, klaar om me naar het treinstation van Deinze te brengen. De trein was pas om half zeven, maar mijn moeder was doodsbang dat we door het vele verkeer te laat zouden aankomen bij het station van Deinze. Ik betwijfelde dat sterk, maar liet hen hun gang gaan - ik was namelijk al blij dat ze taxi wilden spelen.

Ik stopte de bagage in de koffer, stapte in de wagen en vervolgens... hadden we zowat de vlotste rit ooit van Waregem richting Deinze. Op nauwelijks een kwartier stonden we aan het station. En ik moet toegeven, dat was veel vlotter dan we allemaal gedacht hadden.

Mijn moeder voelde zich ietwat schuldig over het feit dat we nu een half uur te vroeg aan het station stonden, maar soit - beter te vroeg dan te laat zeker?

Ik nam afscheid van mijn ouders, zette mij op een bank in het station en nam het dagelijks krantje de Metro (een van de laatste edities bleek later, gezien de publicatie ondertussen gestopt is). Na een half uurtje wachten stapte ik op de trein richting Brussel-Zuid.

Eens in Brussel-Zuid aangekomen, zocht ik de balie van Air France om me in te kunnen checken. Het was eventjes zoeken, gezien deze balie niet in de hoofdhal te vinden was. Na eventjes zoeken, vond ik de zijgang waar deze balie zich bevindt. Dit is de eerste keer dat ik het systeem gebruikte om met de TGV naar een luchthaven te gaan, dus ik vroeg me af hoe de bagage afgehandeld zou worden. Na het overhandigen van mijn bagage, vroeg ik aan de baliemedewerker hoe de bagage verder afgehandeld zou worden. De man aan de balie verzekerde me: ik zal mijn bagage in Tokio terug zien - de crew van Air France zou ervoor zorgen dat de bagage op de juiste plaats zal terechtkomen.

Tevreden met het antwoord zette ik me op een stoeltje net buiten dit bureau en wachtte tot de TGV arriveerde. Ondertussen spotte ik een leerkracht (of begeleidster) samen met " Brusselse jongeren " - maar dan échte jongeren. Ik vermoedde dat ze allemaal ergens tussen de 10 en 12 waren en aan het verzamelen waren om een uitstap te doen. Beetje bij beetje kwam jeugd toe, of kwamen ouders hun kind afzetten. En op het fysieke element na, zou het een klas van om het even waar kunnen zijn. Er waren de vriendengroepen, de ongeruste ouders, de nerveuze kinderen, die paar kinderen die dachten dat ze helemaal geen vrienden hadden, degenen die stoeften met het laatste nieuwe dat ze gekregen hebben of dragen. Die Brusselse jongeren - ze zijn zo slecht niet, mijnheer.

Toen de aankondiging weerklonk dat de TGV zou arriveren in het station, stapte ik op de roltrap, richting de sporen. Natuurlijk koos ik de verkeerde treinwagon om op te stappen en dacht ik verkeerdelijk dat er iemand op mijn plaats zat. Ik begon bijna te stressen, tot ik het lumineuze idee kreeg om buiten eens naar het wagennummer te kijken. Ik controleerde het nummer en... Natuurlijk was ik verkeerd. Ik had de volgorde van de wagons verkeerd ingeschat en zat aan de volledig andere kant van de trein. Ik haastte me van de achterkant naar de voorkant van de trein, stapte in op de juiste wagen, met nog nét voldoende tijd over. Oh, dit was nog leuk om te melden, Air France had me op eerste klas gezet op deze trein. Dus ik had zachtere zetels en meer beenruimte (anders weinig verschil te merken).

In luchthaven Charles-de-Gaule

Een gezellige treinrit later arriveerde ik in Parijs, station Charles-de-Gaulle. Het was de eerste keer dat ik in deze luchthaven rond doolde, maar verdwalen deed ik gelukkig niet. Ik volgde het duidelijk aangegeven pad om in de juiste hal te raken. Eens in de grote vertrekhal zag ik plots het voordeel van in Brussel reeds ingecheckt te hebben en mijn bagage reeds overhandigd te hebben - overal stonden er lange wachtrijen om in te checken en bagage te overhandigen. Dit hoefde ik niet meer te doen! Ik passeerde iedereen op het gemak, ging voorbij de veiligheidschecks en belandde in de beveiligde zone.

Ik vond snel de gate waar het vliegtuig richting Japan reeds klaar stond, en zag dat ik voldoende tijd over heb om nog iets te eten of drinken. Ik besloot dan ook om aan een snackbar te stoppen om een appelmuffin te eten, samen met een koffie. Een vlugge visuele check met het prijskaartje overtuigde me echter snel om het bij één snack te houden. Jeetje, wat een woekerprijzen.

Ik genoot van mijn koffie en snack en zag dat ondertussen de "boarding procedure" voor de mensen uit de “business class” begonnen was. Kort daarna volgde een tweede groep mensen. Pas eens de "grote massa" begon te bewegen, stelde ik me recht om in de rij aan te schuiven (veel vroeger had toch geen zin).

Eens voorbij deze laatste incheckprocedure stapte ik op het vliegtuig, vond mijn plaats en zette me op mijn gemak in mijn stoel. Ik merkte dat de set met kussen en deken reeds aanwezig was, maar de hoofdtelefoon niet. Dit volgde later. Geen nood, ik checkte ondertussen al de tablet in de stoel voor mijn neus om te zien welke films in de catalogus aanwezig waren. Gezien Air France een Frans bedrijf is, controleerde ik met zekerheid welke films originele (niet-Franse) audio hebben en Engelse of Nederlandstalige ondertiteling. Een check die nodig bleek te zijn, want met deze filter verdween al snel de helft van de catalogus. Daar vreesde ik voor: Mijn ervaringen met Netflix en Amazon in België heeft geleerd dat veel content geen Nederlands of zelfs geen Engelse ondertiteling heeft. In de overgebleven selectie pinde ik enkele films vast die mijn interesse lokten. Deze zou ik later bekijken

Niet veel later zat iedereen op het vliegtuig. De piloot deed een algemene aankondiging en het vliegtuig vertrok - op weg naar Japan!

Een woelige vlucht

Op de tablet voor mijn neus bekeek ik het vluchtschema van de vlucht. Hier zag ik dat het vliegtuig een ietwat andere route nam richting Japan dan de vlucht die ik genomen heb in 2018. De hoofdreden is natuurlijk de oorlog in Oekraïne. Omdat we niet over dit enorm grote gebied mochten vliegen (en ook Rusland zoveel mogelijk probeerden te vermijden), werd een anders bijna volwaardige boog richting Japan een pad met veel hoekjes en bochtjes. Het vliegtuig vloog richting Turkije, Turkmenistan en andere landen in het "droge Oosten".

De vlucht naar Japan verliep echter redelijk woelig. Niet dat er passagiers "ambetant" deden, nee. Er was enorm veel turbulentie op de vlucht naar Japan. De piloot had ons gewaarschuwd dat turbulentie mogelijk was. Maar in realiteit ging het van "mogelijks" naar "heel frequent". Bijna de helft van de tijd moesten we in onze stoel blijven zitten met de veiligheidsriem aan. En af en toe voelden we ook dat dit nodig was - vooral de momenten waar de stewardessen terug naar hun stoeltjes snelden. Maar geen enkele keer voelde ik (of de mensen rondom mij) me onveilig. Het was gewoon wachten tot het "safety belts" licht uitging, waarna er opnieuw een massa naar de toiletten liep - want wie weet hoe lang het zou duren tot de volgende "plaspauze".

De maaltijden tijdens de vlucht waren best oké. Het hielp dat we als aperitief een glas (beker) champagne kregen en na de maaltijd nog een digestief (poire Williams of cognac - good stuff!). Dit zullen de Hollanders van KLM niet kunnen imiteren.

Tijdens de vlucht heb ik een drietal films bekeken, alsook een documentaire over Macarons ('t is Air France, zoveel is duidelijk). De films waren:

• Dungeons & Dragons: Een heel leuke film die naar mijn mening te vroeg is uitgekomen. Was deze film uitgebracht NA het enorme succes van Baldur's Gate 3, zou deze film een groter succes geweest zijn. Want het is een leuke avonturenfilm. En ik versta veel van de lore na BG3. Best een aanrader!
• The Suicide Squad: James Gunn's versie. Hij is... oké. Veel gratuite dood. Kwalitatief een stuk beter dan de eerste (duh). Maar geen film die ik ooit opnieuw zou bekijken.
• The Fabelmans: De ietwat biografische film over de jeugd van Steven Spielberg. Best een interessante film, die me meer interesseerde dan ik dacht. Ik kende Spielberg enkel als de grote regisseur. Maar dit geeft een blik op zijn jeugd: zijn inspiraties, de relatie met zijn ouders en overspel van zijn moeder, zijn jood-zijn dat soms als een anker rond zijn nek hangt, en zijn passie voor film maken.

Dag 02: Aankomst in Japan - doorreis naar Kumamoto

• Datum: Dag 02 - Zaterdag 23 september 2023
• Gemoed: We laten het over ons heen komen!
• Weer: Regenachtig in Tokyo - Zonnig in Kumamoto
• Passend lied: Yuksek - On a Train

Met de trein naar het zuiden: Tsjoeke-tsjoeke-tsjoek

Rond 8u30 landde het vliegtuig in Tokio’s “Narita Airport”. Ik kan niet zeggen dat ik veel geslapen heb. De motoren waren luid en de constante turbulentie liet het vliegtuig schudden, waardoor het nagenoeg onmogelijk was om slaap te vatten. Maar geen probleem, we hadden nog een lange treinrit te goed, en ik vermoedde dat slapen op de shinkansen trein iets beter zou gaan.

Net zoals de vorige reizen, kregen de passagiers tijdens de vlucht ook deze keer een briefje om in te vullen voor de Japanse migratiedienst. Op dit briefje hoorde je de gegevens in te vullen van je verblijf: Hoe lang je hier blijft, waar je gaat slapen, en dergelijke meer. Maar in tegenstelling tot de vorige reizen was er nu een alternatieve oplossing. Ik had deze informatie op voorhand ingevoerd op de " Visit Japan " website. Op deze website kon ik de migratie-informatie ingeven, een scan nemen van mijn internationaal paspoort en al aanduiden dat ik niets bij me had voor de douane. Het resultaat hiervan waren twee QR codes: Een code voor de migratie dienst, en een code voor de douane. En dit werkte tot mijn eigen verbazing wonderwel.

Na enkele hallen doorlopen te hebben, arriveerden de passagiers van het vliegtuig bij de migratiedienst (met opsplitsing Japanners vs niet-Japanners). Ik stelde me in de gigantisch lange wachtrij, maar merkte dat de rij redelijk vlot vooruit ging. Ik vermoedde dat dit was door een aantal mensen die de QR codes bij zich hadden. Toen ik hier mijn " oké " kreeg, wandelde ik verder naar de bagage transportband. Hier was het wachten op mijn valies (wat niet te lang duurde). Daarna even langs de douane passeren, waar ik de andere QR code moest scannen en quasi direct door mocht lopen.

Zo kwam ik in de grote aankomsthal terecht van Narita. Ik keek even rond in deze hal en probeerde me te oriënteren. Want nu begon mijn volgende opdracht: het postkantoor vinden, om het pakket op te halen met mijn wifi zender die ik besteld had.

Thuis had ik de lay-out van de luchthaven bestudeerd. Ik trachtte deze layout voor mijn ogen te halen vanuit mijn herinneringen. Ik realiseerde me snel dat ik in de juiste hal was (Terminal 1). Het postkantoor lag ook in terminal 1, dus ik hoefde niet te pendelen tussen terminals (oef). Maar dit kantoor lag op de vijfde verdieping, dus het was eventjes zoeken naar de juiste lift die me naar deze vijfde verdieping kon brengen (blijkbaar ging niet elke lift naar de 5e verdieping). Uiteindelijk vond ik het postkantoor. Ik toonde er de bevestiging van levering, samen met mijn paspoort, en het pakket werd me overhandigd. Dat ging vlot! Maar nu wachtte me het minst vlotte fenomeen *zucht*: de JR treinpas activeren.

Opnieuw was het even zoeken naar de juiste lift om van deze vijfde verdieping naar de eerste ondergrondse te raken, waar het JR office zich bevindt. Maar eens op de juiste verdieping, spotte ik het kantoor van de “JR Railway” al van ver. Er stond namelijk een lange wachtrij buiten aan het bureel… Dit zou wel eventjes kunnen duren.

Ik maakte van deze nood een deugd en gebruikte deze wachttijd om mijn wifi zender te activeren. Niet veel later was de zender actief en was mijn gsm gelinkt met het wereldwijde web. Eerste taak: een bericht sturen naar mijn ma dat ik goed gearriveerd was in Japan. Pas na het versturen stond ik stil bij het feit dat het in Tokio nu ergens rond negen uur ‘s ochtends was, en thuis in België twee uur 's nachts. Mijn ma zou ongetwijfeld in haar bed liggen.

Ietwat later stond ik vooraan de wachtrij en kon ik naar het personeelslid gaan die aan de ingang van dit bureau stond. Ze vroeg me wat mijn doel was: "toerisme", mijn eerste bestemming: "Kumamoto" en of ik de pas vandaag al wilde laten activeren: "jazeker". De bediende krabbelde enkele notities op een papiertje en ik mocht binnen. En dan viel mijn mond bijna open van verbazing. Er stond een bijna even lange rij binnen in dit bureel als buiten het bureel - ik was nog maar halverwege!

Maar omdat de bediende aan de deur hier en daar al mensen kon helpen en weg kon sturen, waren de mensen die binnen in het bureel stonden allemaal mensen die hulp nodig hadden en waarvoor wat tijd nodig was. Ik dacht dat ik buiten het bureel een groot half uur gewacht heb... hier binnen was de wachttijd minstens een uur. Ik doodde de tijd dan maar door wat spelletjes te spelen op mijn GSM.

Na een uur-en-een-half wachten, was het eindelijk mijn beurt. Mijn JR pass werd geactiveerd, en ritjes werden gereserveerd op 3 treinen:

• De Narita Express: Dé trein die passagiers van en naar de luchthaven brengt. Deze voerde mij tot bij de halte Shinagawa in Tokio.
• De Shinkansen naar Shin-Kobe: Een shinkansen trein die het grootste deel van mijn reis naar Kumamoto coverde. Van Shinagawa Tokio, tot Shin-Kobe, in Kobe (ref: er zijn twee stations in Kobe).
• De Shinkansen naar Kumamoto: In Kobe maakte ik de overstap naar een Shinkansen die me helemaal tot aan Kumamoto bracht.

Na een superette te passeren (voor drank en snacks) stapte ik de trein op en begon te reizen.

Bij de overstap in Kobe had ik even tijd om wat "bij te tanken". Ik had een boek mee dat ik volledig uitgelezen had tegen dat ik aan de eindbestemming kwam, en ik speelde de visual novel "Anonymous Code" op mijn Nintendo Switch tot de batterij een niveau aangaf dat ik hem beter uit zou zetten. En met momenten lukte het me zelf om te slapen. De Shinkansen trein rijdt dan ook een stuk vlotter en stiller dan een vliegtuig.

Aankomst in Kumamoto

Eens aangekomen in Kumamoto, maakte ik kennis met de lokale mascotte: Kumamon, de zwarte beer.

Ik moest eventjes rondkijken in het station, maar uiteindelijk vond ik de lokale JR trein die me naar de halte "Shin-Suizenji" zou brengen. Dit was de dichtstbijzijnde halte bij mijn eindbestemming. Eens gearriveerd in Shin-Suizenji stapte ik uit de trein, vond de juiste uitgang, en wandelde een vijftal minuten met mijn bagage tot aan mijn eindbestemming van de dag: Tamaki Ryokan.

Tamaki Ryokan is een klein, traditioneel hotelletje dat de kamers in "Ryokan stijl" heeft. Dit wil zeggen: Tatami matten op de grond, alsook een futon bed (matras op de grond). Dit had ik nog niet eerder gedaan tijdens de vorige reizen, dus ik had enigszins verwachtingen.

De eigenaars van de Ryokan waren vriendelijk, ook al was Engels duidelijk niet hun sterkste kant. Maar ik kon vlot inchecken, gaf aan om welk uur ik ontbijt wenste (ik koos 7u30 voor het gemak) en ging mijn kamer binnen met mijn bagage.

Groot was de kamer niet, en ik moest voorzichtig zijn met de tatami matten. De orders waren: "geen schoenen of valies wielen hierop, ook geen natte handdoeken op laten liggen” (tatami is gemaakt uit rijststro, en dus een natuurlijk product). Ik onthoud en volhardde in deze regels. Ik pakte uit wat ik nodig heb, en maakte me klaar om iets te zoeken om te eten.

Veel eetgelegenheden waren er niet in de omgeving van de Ryokan, maar ik vond uiteindelijk toch een "Europees" restaurant. Wegens gebrek aan andere mogelijkheden ging ik er binnen en bestelde ik er een pizza met 4 kazen. Ik krijg een lekkere pizza (met honing, deze combinatie had ik nog niet eerder geprobeerd), maar echt groot kon ik deze niet noemen. Te laat herinnerde ik me dat pasta's en pizza's redelijk klein en duur zijn in Japan. Ach wat - ik at de pizza met smaak op en genoot van een Hoegaarden (die hier per toeval op de kaart stond)

Na het restaurantbezoek bracht ik een bezoek aan een nabijgelegen superette ("Daily Yamazaki", had ik nog niet eerder van gehoord) en wandelde terug naar de Ryokan. Ik maakte het futonbed op en viel bijna als een blok in slaap. Het was een LANGE dag geweest, en ik was duidelijk moe. De volgende dag stond er een vulkaan op het menu, dus dat was iets om naar uit te kijken!

Tot dan, V uit!

Wordt vervolgd in dag 03: Mount Aso!