JaPlan - Dag 11: E-Bike tour in Tokio

• Datum: Dag 11 - Maandag 21 mei 2018
• Gemoed: Nerveus en curieus, maar klaar voor een fietstocht
• Weer: Zonnig en warm, maar gelukkig niet té warm
• Passend lied: Mark Ronson & The Business Intl Ft. Kyle Falconer & Spank Rock - The Bike song

JaPlan - Dag 11: Op de E-Bike

Naar de E-Bike "Cycle Port"!

Vandaag was het opnieuw vroeg opstaan omdat ik een E-bike tour ingepland had. De 3 O's vlogen bijgevolg dan ook snel voorbij. Ik merkte tijdens het ontbijt op dat er een bus Hollanders moest geland zijn in de afgelopen nacht, want dat typisch Hollands accent hoorde ik plots overal. Laat me zeggen, da's een vreemde gewaarwording, gezien ik in hartje Japan ben. Tijdens het ontbijten praatte ik even met een paar, maar tijd was beperkt en ik moest helaas verder.

Na het ontbijt ging ik snel terug naar mijn kamer, verzamelde het meest noodzakelijke in mijn rugzak (beperken van gewicht) en vertrok dan maar naar de metro. Gezien de einddatum van mijn JR pass vanaf deze dag was verstreken, maakte het niet veel meer uit welke vervoersmethode ik nam. Bijgevolg nam ik dus de vlotste verbinding naar mijn bestemming: de metro. Maar ik had de hoeveelheid volk een beetje onderschat. Mijn hoofd stond al enkele dagen in toerist-modus, dus was ik rats vergeten dat het maandagochtend was... tot ik bijna letterlijk op een overvolle metro geduwd werd (oh ja, ochtendspits op maandagochtend...).

Een paar haltes verder moest ik overstappen naar een andere metro en duwde ik mijn weg van deze eerste metro met een hoop "sumimasen's" (ofte: "excuseer"). Op de tweede metrolijn viel de hoeveelheid volk al iets beter mee (nog steeds druk, maar toch geen geduw meer). Na een paar haltes kon ik zelfs een zitplaats bemachtigen en die liet ik niet meer los tot ik af moest stappen.

Bij het afstappen voelde ik de nervositeit effect afgeven op mijn darmen. En gezien ik de komende uren op een fiets moest zitten, wilde ik absoluut nog eens naar het toilet. Maar had ik even pech: het toilet in het metrostation was defect (oh, nee). Als bij instinct begon ik de grote massa te volgen die van de metro stapte in de hoop dat ze ergens een shopping center binnen zouden gaan. Man, had ik even geluk: het kantoorgebouw waar het merendeel van het volk binnen stapte, duidde al van bij de ingang aan waar de toiletten waren. Ik viel wat uit de toon met mijn toeristenkledij in dit standaard kantoorgebouw, maar ik snelde me een baan naar de toiletten.
Na dit toiletbezoek begaf ik me naar een uitgang die naar de begane grond ging, en ondertussen keek ik rond om de naam te zien van het gebouw waar ik "binnen gedrongen" was... Dat bleek de studio van Toei TV te zijn (een van de grootste tv programmamakers van Japan).

Veel tijd om hier bij stil te staan had ik niet meer, dus volgde ik mijn Google Maps naar mijn bestemming (Chiyokuru Cycleport). Eens daar zag ik mijn gids van de dag staan: Kenta. Net zoals bij de saké tasting in Kioto was ik hier de enige die deze tour geboekt had. Maar Kenta liet me weten dat voor het namiddag gedeelte twee andere personen zich zouden bij voegen. Ik volgde Kenta naar het gebouw van "Cycling Holiday Tokyo" en luisterde naar zijn uitleg over deze fietstour. En ik moet toe geven, Kenta legde alles uit in detail (VEEL detail): Over de verkeersregels in Japan, over waar fietsen mogen rijden (nogal chaotisch als je het in detail bekeek), over verkeersborden en de handsignalen die hij zou geven op de tocht zelf, en over het parcours dat we gingen rijden. Gezien ik zowel de voor- als namiddagtour had geboekt, stelde Kenta voor om in deze voormiddagtour Tokio station over te slaan. Dit omdat het ook in de namiddagtour zou voorkomen. Ik had hier geen probleem mee.

Eens Kenta klaar was met uitleg geven, wandelden we naar buiten. Hier stonden twee E-bikes op ons te wachten. Kenta gaf een paar woorden uitleg over hoe deze fietsen werkten en we zetten de fietshelm op, zodat we konden beginnen aan de tocht. Even een druk op de knop om de e-bike aan te leggen en we vlogen vooruit. Rijden met een E-bike was eventjes wennen, maar uiteindelijk was dit best gezellig.

De voormiddagtour

De fietstocht in de voormiddag ging langs kleine wegeltjes; langs drukke kantoorgebieden en een paar bekende plaatsen. We passeerden Akihabara en stopten even aan de het AKB48 theater, waar de J-popgroep AKB48 dagelijks concerten geeft en honderden mensen stonden aan te schuiven voor tickets (wow). Dan zoefden we doorheen de wijkjes en straatjes en passeerden we op letterlijk 10 m van mijn hotel (toevallig). Kenta legde uit dat de Okachimachi wijk algemeen aanzien werd als een "oudere" wijk in Tokio, met meer huizen dan flatgebouwen (interessant om weten).

Na enkele zijstraatjes stopten we op een druk kruispunt om een winkel te bezoeken die plastic gerechten maakt voor restaurants (interessant!). En niet veel later stopten we even aan de Senso-Ji & Kaminarimon voor een bezoek aan de tempel.

Ziet er goed uit, maar ik zou er niet van eten als ik jou was.

Ha, dit ken ik nog van de vorige reis.

Daarna zoefden we verder tot aan de Sumida rivier. Hier stopten we aan een uitkijkplaats vlak tegenover het hoofdgebouw van het Asahi bier (in de vorm van een bierglas, lol), de Flame d'or en de Tokyo Skytree.

vlnr: Tokyo Skytree, random flatgebouw Asahi HQ & de Flame d'Or

We zoefden over een brug over de Sumida rivier en stopten even in het bijhorende Sumida Park. Daarna passeerden we op een tiental meters van de Sky Tree, waarna we afsloegen om door een smal, maar erg lang park te rijden (Ohyokogawa-shinsui Park). En na nog enkele straatjes arriveerden we bij onze volgende stop. Dit was het museum voor Japanse wapens. Maar eens we voor de gesloten deur stonden, merkte Kenta (een vloek onderdrukkend) dat het museum gesloten was op maandag. Gelukkig was het bijhorende parkje open. Dus bezochten we dat parkje maar in de plaats.

Ja, Kenta vroeg om te poseren... dus dat deed ik dan maar ook.

Na dit bezoek Daarna gingen we ook naar het Edo-Tokio museum waar we even stopten om een plaspauze te houden. Na de plaspauze nam Kente me mee in de hoofdhal van het museum (het gratis gedeelte in dit museum) en gaf hij wat uitleg over de sumo ring die hier geïnstalleerd was. Kenta legde uit dat Sumo een van de oudste traditioneel Japanse sporten is. En vroeger werden in dit gebouw sumo toernooien gegeven. Nu vonden dit plaats in de grote arena naast dit museum. En ja, hoor. Op weg naar dit museum (en daarna ook) kwamen we redelijk wat sumo worstelaars tegen in Kimono. Die zijn nu eenmaal makkelijk te herkennen aan hun lichaamsbouw en traditionele haartooien. Volgens Kenta was het gebouw waar de worstelaars dagelijks verblijven hier ook vlakbij.

Na het vertrek aan het museum vervolgden we onze route door meer kleine straatjes langs het water, om langzaam aan terug richting de Cycle port te gaan. Tegen de middag vroeg Kenta wat ik graag at. Toen ik "curry" zei, vroeg hij me of ik ook graag "Indian curry" at. Toen ik zei dat ik Indisch eten (lees: té pikant eten) wilde vermijden, stelde Kenta me gerust. Als je "standaard" pittigheid vraagde, zou het best mee vallen. Ik ging akkoord en Kenta nam me mee naar een klein Indisch restaurantje (met Japanse chefs) waar ik een goede Indische curry met naan brood gegeten heb.

Indische curry met naan brood; best lekker

Na de lunch fietsten we terug naar het vertrekpunt en vroeg Kenta me wat te wachten. Hij ging de 2 andere E-Bikes halen en de 2 andere gasten opwachten. Ik rustte wat uit en een 10-tal minuten later kwam Kenta terug met twee Amerikanen die ons in de namiddag vervoegden. Zij kregen ook de uitleg (ik luisterde nogmaals en fakete mijn geïnteresseerde blik), en we vertrokken voor deel twee van de tocht.

De namiddagtour

Na enkele straatjes in dit "office district" reden we richting Tokio station, dat ik eigenlijk nog nooit van aan de voorkant gezien had. Volgens Kenta zag het er een nogal hetzelfde uit als Amsterdam station (hoewel ik dit nooit geraden zou hebben).

Aan Tokio Station, met de Amerikanen en de (ondertussen verboden) "Mario Kart rondrit" op de achtergrond

Na het station keerden we ons om en fietsten we richting het keizerlijk paleis. Maar eens we bijna aan de ingang waren, moesten we wachten van de politie. Het verkeer aan dit kruispunt was volledig stil gelegd en we vroegen ons luidop af waarom. Even later volgde het antwoord. Een of andere belangrijke pipo persoon verliet het paleis onder politiebegeleiding in een limousine met geblindeerde ruiten (dus vraag me niet wie dit was). Eens deze escorte uit het zicht verdwenen was, werd het verkeer terug op gang getrokken en konden we verder fietsen.

We fietsten rond het keizerlijk paleis, maar konden helaas niet in de tuin van het paleis zelf... gezien op maandag deze wekelijks gereinigd werd (wow, maandagen sucken echt om hier iets te bezoeken). Maar rond het paleis fietsen an sich was al een hele trip. De omtrek van het gebied rond het paleis is namelijk erg groot (5 km lang, en ideale joggingroute volgens Kenta). En met verschillende stops op deze route om wat uitleg te krijgen van wat precies wat is, duurde het toch een eindje eer we volledig rond het paleis waren gereden. Elke poort en elk speciaal gebouw kreeg zijn uitleg; inclusief de artificieel aangelegde tuin (wat toch een kleine verademing was in het anderzijds grijze Tokio).

Eens rond het paleis gefietst, passeerden we het overheidsgebouw en fietsten we door vele straatjes, zowel groot als klein.

Na een tijdje fietsen, hielden we halt op een brug over de Sumida Rivier (de Chūō-ōhashi Brug, volgens Google Maps). Deze brug keek uit op het nieuwe Tokio en gaf hier en daar al een teken gaf van het oudere Tokio waar we naar toe zouden rijden. Maar ongeacht de uitleg, was dit vooral een adembenemend zicht.

Hier legde Kenta ons uit dat de omgeving waarin aan het fietsen waren al veranderd was van hoge flatgebouwen van de laatste 10 à 20 jaar, naar oudere & kleinere flatgebouwen van de jaren '80-90. En het gebied waar we nu naar toe zouden rijden, had nog kleinere huizen. En dat was ook zo. Op een bepaald moment had ik echt het gevoel dat ik door de omgeving aan het rijden was van de anime "March comes in like a Lion" (Nu ook beschikbaar op Netflix - Aanrader!). Het water, de brug, de kleine & oudere huisjes: Het voelde zo gegrepen uit de serie. En na wat opzoekingswerk bleek mijn gevoel ook correct te zijn. De wijk Tsukudakobashi is de inspiratiebron geweest van de serie.

Andere pose, maar de locatie is identiek

We stopten even in deze wijk vlak voor een lokaal "paviljoen" (Tsukuda Street corner paviljoen, volgens Google Maps), waar een draagbaar schrijn in opgeborgen was. Dit schrijn word nog steeds gebruikt wordt op bepaalde festivals, zoals in het afgelopen weekend. En ja, er was inderdaad een festival het afgelopen weekend. Maar ik had hiervoor gepast om met Haike op stap te gaan. We bleven nog even in deze wijk om een klein & lokaal snoepwinkeltje (winkeltje in het algeheel) binnen te gaan. De amerikanen kochten hier wat zoets, maar ik paste (nee, ik ben geen fan van zoetigheden).

Na wat verder fietsen, begonnen we in het havengebied te komen (Tsukishima). Hier stopten we even in de shopping straat Monja Street. Kenta zei dat het winkeltje waar we stopten (Tokyo Melon Pan) bekend was om zijn verse "melon pan" (brood met meloen aroma). Best lekker, zeker gezien ze vers gebakken werden.

Met een goed gelukte foto van Kenta!

Verrassing van de dag kwam toen we begonnen verder fietsen en plots Master Roshi en zijn Turtle tegen kwamen... of toch een gelijkaardige oudere man met een gigantische schildpad. Foto's en filmpjes konden niet ontbreken bij dit zicht.

Hierna fietsten we verder tot we Tsukiji Fish market bereikten. We zagen het gebied van de markt van over het water, en passeerden dan door de straten doorheen, tot we uiteindelijk aan een ander fietsstation kwamen wat onze bestemming bleek te zijn (Kenta had dit bij vertrek gezegd).

Eens gearriveerd, gaven we onze fietsen & fietshelmen af en bedankten we Kenta voor de rit. De Amerikanen haden afgesproken met andere mensen & ik wilde nog naar Odaiba, dus namen we afscheid van elkaar. We gingen dan ook allen onze eigen weg.

De Gundam Base in Odaiba

Het was een ferm wandeltochtje tot het dichtst bijzijnde station. Maar eens ik het correcte stationnetje gevonden had, stapte ik op de monorail en zoefde richting Daiba. En dat is geen typfout, raar maar waar. De halte waar je af moet als je de Gundam wilt zien is niet Odaiba, maar Daiba (één halte verder). Ik stapte uit en genoot wat van de omgeving voor ik me begaf naar het terrein van de grote Gundam.

Eens bij de Gundam aangekomen, bekeek ik de gigantische robot aandachtig en bekeek ik de affiche met "shows". Ik merkte dat er een voorstelling was om 19u (vermoedelijk al met zonsondergang) en besloot om ter plaatse te blijven tot dat moment. Dit zodat ik wat kon uitrusten.

Na wat rusten en even door het nabij gelegen winkelcentrum te snuisteren, begaf ik mij tot vlak voor de robot voor de show; klaar met mijn gsm om alles live te streamen. Helaas viel de voorstelling ietwat tegen. Nee, de lichtshow was erg mooi. Maar de beelden die geprojecteerd werden, waren enkel te zien links van de Gundam...en ik zat natuurlijk rechts waar de gundam het zicht blokkeerde. En na nog geen vijf minuten was de show al voorbij (serieus?).

Ietwat teleur gesteld merkte ik dat er nog een show was om 19u30. Ik besloot om die show mee te volgen aan de andere kant, maar wou eerst nog wat rond wandelen, nu de zon aan het ondergaan was. Ik spotte de tent van Cirque du Soleil waarvan ik eerder al affiches had gezien in het straatbeeld. Maar ja, het was maandag, dus geen voorstelling.

Cirque du Soleil (links) en straatbeeld in Odaiba (rechts)

Rond 19u30 was ik terug aan de Gundam en deze keer zette ik me aan de kant van de projectie. Ik bekeek en genoot van deze show, die een stuk beter was dan de eerste die ik zag. Deze keer filmde ik alles (niet live), en was blij met het resultaat. Om het half uur waren hier nog shows, maar ik had genoeg gezien en veronderstelde dat de shows onderling toch niet zoveel zouden verschillen. Dus wandelde ik terug richting het monorail station. Op weg terug spotte ik verscheidene mensen die naar de volgende Gundam shows kwamen kijken... met professionele opname apparatuur. Blijkbaar toch heel wat fans die alles wilden opnemen.

Gezien ik honger begon te krijgen, zocht ik via Google Maps of er een CoCo Curry in de nabijheid was (en niet "GoGo curry" zoals in Akihabara een paar dagen terug). Ik spotte een CoCo op in een nabij gelegen shopping center (enorm veel shopping centra hier in Odaiba) en ging die kant uit. Ik merkte op dat dit shopping center vlak naast het vrijheidsstandbeeld lag. Oh, had ik dit nog niet vermeld? In Odaiba kan je een kopie vinden van het vrijheidsstandbeeld en een brug die van ver toch lijkt op de Golden Gate brug.

Japan of Amerika - Wat maakt het uit?

Na wat zoekwerk, vond ik de CoCo curry in de kelderverdieping van dit shopping center en genoot van de Japanse klassieker. Ja, ik heb misschien nogal veel curry gegeten de laatste paar dagen. Maar dit was mijn laatste avond in Japan en de laatste keer in lange tijd dat ik echte Japanse Curry kon eten. Ik genoot dan ook dubbel zo hard.

Na de maaltijd probeerde ik zo dicht mogelijk bij het vrijheidsbeeld te raken en nam een paar foto's. En gezien de hoeveelheid volk en de balustrade die rond het beeld stond, vermoedde ik sterk dat dit de algemene bedoeling was van het beeld. En inderdaad, de vele andere toeristen hier deden net hetzelfde. Alles bij elkaar opgeteld begon ik op te merken dat Odaiba specifiek gemaakt was om het in de avond te zien.

Moe en tevreden keerde ik terug naar de monorail. Met monorail en metro keerde ik dan ook terug naar mijn hotel. Eens aangekomen in het hotel kocht ik nog een biertje uit de automaat op het gelijkvloers en trok ik me terug in mijn kamer. Ik bestudeerde en plande de terugreis naar België. Ik zocht uit welke metro ik moest pakken en wat daarna (opnieuw de monorail, maar ander station en andere richting).

Maar er is geen voorbereiding die me volledig kon voorbereiden op wat ik de volgende dag zou mee maken...

Maar nu eerst de valies zo veel mogelijk inpakken, zodat ik de volgende dag zo weinig mogelijk tijd zou verliezen. En daarna naar bed... de laatste keer op deze keiharde matras met dit keihard kussen (zucht).
Tot de volgende, V uit.

Maar dat lees je hier.