• Datum: Dag 12 - Dinsdag 22 mei 2018
• Gemoed: Weemoed
• Weer: Zonnig en warm, naar gewoonte
• Passend lied: Dotan - Home

JaPlan - Dag 12: De terugreis

Richting Haneda Airport

Ik stond op rond 7u, friste me op en "genoot" een laatste keer van een ondermaats ontbijtbuffet. Ik hield het zo basic mogelijk en nam een tweede kop koffie in een coffee cup (met deksel) naar mijn kamer om dit uit te drinken terwijl ik het laatste inpakte. Eens ik gecheckt had of er niets meer achterbleef, trok ik de deur van de hotelkamer achter me dicht en ging naar de balie. Gezien het ontbijtbuffet nog in volle actie was, moest ik me een baan wurmen door de laatste ontbijters. Maar eens aan de balie, checkte ik uit en kon ik vertrekken. Daarna stapte ik met mijn dood gewicht op wielen richting het metrostation.

Het was 8u30 eens ik in het metrostation aangekomen was, dus hoopte ik dat de ochtendspits grotendeels voorbij zou zijn. Jongens, wat was ik verkeerd. Ik werd op de metro geduwd en moest mijn koffer écht goed vast houden om er niet van gescheiden te worden.

Enkele haltes verder moest ik overstappen naar een monorail, richting Tokyo Haneda luchthaven (de tweede luchthaven van Tokio). Ik dacht hiermee dat de grootste drukte voorbij zou zijn. Maar jongens toch, wat was me dit? Er stond een GIGANTISCHE massa aan te schuiven richting monorail. Mijn mond viel bijna letterlijk open van verbazing. Ik vreesde het ergste: "ga ik op tijd in de luchthaven raken als ik een monorail zou missen"?

De mensenmassa duwde me bijna letterlijk vooruit. En als er ergens een opstopping was, werd je bijna letterlijk tegen elkaar gedrukt. Met mijn koffer en pijnlijke voeten was ik minder flexibel, maar gelukkig waren er andere Japanners die snel links of rechts sprongen om het "verpletterende massa" effect te vermijden. Ook ik moest even langs de kant, want de ingangspoort van de monorail lag binnen de "kaartzone" van de metro. Mijn metrokaart was enkel voorzien voor de metrorit, dus stond ik bijgevolg aan een poortje dat niet wilde openen. Met behulp van een agent die de drukte zo goed mogelijk in juiste banen trachtte te leiden, raakte ik verbazend vlot uit de mensenmassa en kon ik mijn tramkaart "bijtanken".

Eens ik door het toegangspoortje ging, smeet ik mezelf terug in de zee van mensen en werd ik in de richting van het perron geduwd. Eens op het perron aangekomen, verspreidde de massa zich erg vlot. Ik deed hetzelfde en ging zo ver mogelijk naar voren (de eerste paar coupés). Op het aankondigingsbord zag ik dat er elke 5 à 10 minuten een monorail reed (oef, wat een geruststelling), maar ik had wel geen idee tot hoever ze zouden rijden gezien alles behalve de tijdstippen in Kanji stond aangeduid op de digitale borden (typisch).

En ja hoor, een paar minuten later stopte een monorail waar ik me op kon wurmen. Deze monorail was duidelijk voorzien op mensen die naar de luchthaven gingen, want er waren rekken voorzien om grote stukken bagage in te leggen (wat ik dan ook deed).

Tot mijn grote verbazing stapte het leeuwendeel van de passagiers op de eerste paar haltes er al weer af. Maar naar wat ik later op het internet zag, was dat de monorail het enige openbaar vervoer was die dit deel van het havengebied bereikte. Dus om in kantoorgebouwen in dit gebied te raken was het de monorail, eigen wagen of de taxi; that's it. Ik kon echter moeilijk klagen, want na die twee haltes had ik een zitplaats. Ik had nog een kwartiertje te rijden met genoeg plaats om te zitten en om af en toe eens recht te staan om een foto te nemen (want ik had mooi zicht vanuit de monorail).

Ietwat later stopte de monorail aan Haneda luchthaven (mijn bestemming). Hier kon ik de bagage inchecken, ruimschoots op tijd. Identiek aan de heenvlucht had ik de avond op voorhand online ingecheckt. Hierdoor kon ik rechtstreeks naar de bagage afdeling stappen en moest ik niet in de rij staan om in te checken (oef, want daar stond een lange wachtrij!).

Ongeacht dat ik zei dat ik online had ingecheckt, kreeg ik toch tickets op papier. Ook zorgde het personeel er voor dat mijn bagage in Frankfurt van ANA (de Japanse luchtvaartmaatschappij) naar Lufthansa zou worden overgedragen en dat dit op hetzelfde vliegtuig als ikzelf naar Zaventem zou gaan (graag, ja).

Eens ingecheckt, merkte ik dat ik nog redelijk wat tijd had eer mijn vliegtuig zou opstijgen. Dus was dit het moment om enkele souvenirshops te bezoeken. Ik bezocht er een paar en kocht enkele kleinigheden voor de familie en mezelf (Tokyo Banana & Japanse Kitkats natuurlijk!). Daarna ging ik op het gemakje naar de juiste gate en kocht een goede kop koffie aan het standje er vlak bij. En eens het tijdstip daar was, stapte ik op het vliegtuig richting Frankfurt.

De terugreis

Op het vliegtuig verwisselde ik van plaats met een Franse toerist. Hij was van zijn vriend gescheiden tijdens het inchecken en ik had geen probleem met de vraag om te wisselen. Ik zat in de middenrij en de enige gebuur waar ik "last" van had was een oudere Japanner (en dan nog kon je het niet echt last noemen).

Tijdens de vlucht bekeek ik enkele documentaires van ANA zelf (best interessant) en enkele films (Fantastic Beasts, Hidden Figures & Molly's Game). Ook probeerde ik wat te slapen, maar net zoals tijdens de heenvlucht ging dit nauwelijks. De maaltijden waren opnieuw "oke". Door het gebrek aan enthousiasme over het eten herinner ik me er niet al te veel meer van. Het enige dat ik me herinnerde is dat we een Ben & Jerry's ijsje als dessert kregen (leuk).

Na een twaalftal uren vliegen landden we in Duitsland. Bij het landen hoorden we dat onze gate was ingenomen door een ander vliegtuig (huh, serieus?), dat we ergens halverwege het vliegveld zouden stoppen en dat we met bussen naar de terminal zouden gebracht worden. Maar eer dat kon gebeuren, moesten we... wachten.

Het duurde toch een 10 à 15 minuten eer er bussen aanwezig waren en de nodige trappen werden aangebracht (en we bijgevolg het vliegtuig mochten verlaten). Ik stapte op de bus met de gedachte dat ik me wat meer zou mogen haasten. Er was maar 1u tijd tot mijn aansluitende vlucht naar Zaventem en nu was er dus een kwartier van verdwenen. Eens aangekomen in de terminal haastte ik me dan ook naar de juiste gate.

Ik keek op de digitale borden en spotte de gate richting Brussels Airport. Ik stapte snel door doorheen alle gangen, trappen omhoog en omlaag en over de roltrappen (jeezus, wat een afstand was dat). Uiteindelijk eindigde ik aan de correcte gate met een tiental minuten op overschot.

Na een ontstress-moment kocht ik een appelsapje in de bar vlak tegenover de gate en plaatste ik me op een vrije barkruk met zicht op de gate (lucky). Zo kon ik even uitrusten en wachten tot ik kon instappen. Maar het wachten duurde iets langer dan gedacht, gezien mijn vliegtuig natuurlijk ook vertraging had (natuuuurlijk had die ook vertraging).

Maar ik moet toegeven, ik was blij dat het "maar" een beperkte vertraging was, gezien verschillende vluchten ook geannuleerd werden op de luchthaven. Ik vreesde even een herhaling van zes jaar geleden, maar gelukkig was het niet zo erg. Tijdens het wachten spotte ik ook de reden van de vertraging: wijzelf. Ik zag verschillende passagiers toekomen die ook op mijn vlucht van Japan zaten. En Haike's woorden van zondag vielen me terug in: Er is één algemene vlucht van Tokio die naar België gaat (met tussenlanding in Frankfurt), en dat was de mijne. Dus het hield steek dat mensen die naar België moesten (en dat waren toch een 10 à 20-tal mensen), deze aansluitende vlucht moesten hebben. Bijgevolg moest dit vliegtuig dus wachten op de bagage. Allez, dat is mijn denkpatroon; het kon evengoed een compleet andere redenen geweest zijn.

Eens het vliegtuig richting Zaventem vertrok, gaf de piloot het advies om ten allen tijde te blijven zitten en de "seatbelt" aan te houden omwille van het stormachtige weer. Ja, stormweer was dus de reden waarom veel vluchten geannuleerd waren. En hoewel onze vlucht toestemming had gekregen om op te stijgen, kregen we toch te maken met redelijk wat turbulentie. Dit zozeer dat het handjevol mensen die zich toch waagden om zich recht te stellen om iets uit hun bagage te halen even snel terug gingen zitten als ze turbulentie voelden.

Aankomst in Zaventem

Een klein uurtje later landde het vliegtuig in Zaventem en kwamen we aan in de... vertrekhal. Ik was even gedesoriënteerd (de aankomsthal was ook de vertrekhal? Wut?) en volgde dan maar de mensenmassa blindelings. En ja hoor, een honderdtal meters verder zag ik pijlen richting de uitgang en bagageafhandeling. Ik volgde de pijlen en onderging alle procedures (paspoort, douane, etc) en eindigde bij de bagagetransportband.

De band had wat problemen met de koffers (een luide knal zorgde voor een panne). De andere passagiers en ik keken ietwat ongerust naar de oorsprong van de knal, maar na enkele minuten begon de bagage toch opnieuw van de band te rollen. In tegenstelling tot de heenreis zag ik mijn koffer snel en kon ik doorgaan richting het treinstation... waar ik toch moest wachten op mijn treinverbinding (typisch Belgische spoorwegen).

Tot mijn frustratie was de trein die uiteindelijk naar Gent reed een boemeltreintje die alle kleine stations bezocht (was dit echt nodig?). Na wat frustraties over het constante stoppen en wachten, kwam de trein aan in Gent en kon ik nog de verbinding naar Deinze verkrijgen. En gelukkig, want als ik deze miste, mocht ik 50 minuten wachten op de volgende trein (daarom dus mijn frustraties).

Na een kwartiertje stopte de trein in Deinze en zag ik mijn ouders staan. Dit was mijn rit naar thuis. Het officieel einde van mijn reis. Na een klein avondmaal voerden ze me naar mijn huis en kroop ik nogal rap in mijn bed. Ik was doodop en viel als een blok in slaap.

Ik was blij en tevreden van deze kleine twee weken.

Dit was mijn reis... en nu is het nagenieten en denken over de toekomst. Wat zal de volgende reis zijn...?
Who knows? Dat is voor later.
Maar tot die volgende keer, V out.