JaPlan - Dag 01: Terug naar Japan

Met de trein richting Zaventem

Ergens rond 4u40 werd ik wakker door een natuurlijke wekker (mijn ma). Gelukkig had ik haar gezegd dat ze me pas moest wekken rond kwart voor vijf, of anders was ik nóg vroeger wakker. Ze heeft namelijk de gewoonte van "enkele minuten voor tijd" te zijn. Maar ik klaag niet, gezien ik hier op voorhand rekeninng mee gehouden heb.

Om tegenslagen en vooral onnodige stress te vermijden, had ik getracht mezelf zoveel mogelijk voor te bereiden. Dit houdt in dat ik een draaiboek had gemaakt en de tickets en alle mogelijke bevestigingsmails op papier had afgedrukt. Gezien ik alleen reisde, liet ik NIETS aan het toeval over.
Een van die zaken die ik geregeld had, was bij mijn ouders thuis overnachten. Dit was handig omdat mijn ouders voor taxi speelden richting het station van Deinze en ik een tussenstop wilde uitsluiten (lees als: ik wilde iets langer slapen). Het was ook handiger, veiliger en goedkoper om mijn wagen thuis te laten in de garage in plaats van ergens op een parking in Zaventem voor twee weken.

Na afscheid genomen te hebben van mijn ouders bij het station sprong ik op de trein richting Zaventem (met overstap in Brussel). Ergens rond 7u "landde" ik in Zaventem. Ik stapte van de trein, ging de roltrap omhoog en...ik werd verwelkomd door een soldaat. Oh, ja. Die diabolo taks die bij het treinticket hoorde had duidelijk een doel: bewaking die iedereen controleerde. Veiligheid voor alles, zeker?

Eens voorbij deze eerste controle ging ik verder de roltrappen omhoog naar de vertrekhal van "Brussels Airport". Daar was het eventjes zoeken naar de juiste incheckbalie van Lufthansa (Balie 1-8? rij 8? Oh, nee; het plan in de luchthaven zegt in rij 10? Maar de digitale borden zeggen dan rij 6? Raah, wees toch eens duidelijk?!). Maar eens gevonden, was ik rap ingecheckt en ging alles vlot. Afzetten van bagage, de douane, paspoort en veiligheidscontrole - dat ging allemaal vlotjes. Daarna een licht ontbijt in de Panos en vlot de vlieger op richting Frankfurt en vlot een drietal uren wachten op de verbindende vlucht.

Ja, drie uren wachten. Gelukkig geen 6 zoals in 2012. Gelukkig had ik genoeg bij me om me tijdens die wachttijd bezig te houden. Een pintje, een kleine lunch, wat spelletjes spelen op de gsm, enz... En mits een kleine extra vertraging mochten de passagiers dan de vlieger op richting Osaka, Japan.

De vlucht richting Japan

Ik was maar al te blij om terug een tablet voor mijn gezicht te zien... Ik bedoel: letterlijk in de rugleuning van de stoel voor mij. De vliegtuig-tablet is de bron naar de entertainment catalogus van Lufthansa en is beschikbaar op alle langeafstandsvluchten.

Ik browsde snel door de catalogus en vond enkele films die mijn interesse trokken; alsook enkele muziekalbums die ik wel kon verdragen als achtergrondmuziek. Naast deze catalogus had ik mijn Smartphone ter beschikking (zonder wifi weliswaar) en ook had ik mijn laptop/tablet en een puzzelboekje mee. Dus ik kon mij bezig houden op deze vlucht van iets meer dan 10 uren.

In totaal heb ik drie films bekeken: Coco (heel mooi), de Jumanji reboot (hilarisch) en professor Marston & his Wonder women (heel interessante docufilm), alsook een documentaire over de oceaan. Geen missers, allemaal goed. Qua muziekalbums was de keuze wat beperkt, tenzij je fan was van Duitse Schlagers! (IK NIET). Maar ik vond toch Moby's klassieker "Play" en het laatste album van de Editors.

Over WiFi op het vliegtuig zullen we maar zwijgen, want gratis kennen ze niet. Dit is de wet van vraag en aanbod. Zij bieden het peperduur aan en de vraag is of jij zonder kunt op dergelijke lange vluchten. Ik gelukkig wel.

En het eten en drinken? Wel, het duurde niet lang eer we bijna letterlijk vol gegoten werden met drank en diverse snacks of maaltijden. We kregen snel een avondmaal naar keuze (ergens rond 15u? Oké, het is wel 22u in Japan, maar onze biologische klokken zijn nog niet echt daarop ingesteld). Voor het avondmaal hadden de keuze tussen een rund en kipschotel. Ik koos voor de kip, want op het menukaartje stond dat hier ook een sushi bordje bij hoorde als aperitief (3 stuks).

Een kleine twee uur voor we landden, kregen we dan nog een warm ontbijt (kleine stukjes mango in een potje, een bordje met ei, spinazi, aardappel en aperitieftomaatjes (warm), een kleine pistolet (met confituur) en koffie).

het avondmaal

Tijdens de vlucht heb ik eens de truk toegepast die mijn collega Stefaan me geleerd heeft. Vragen naar een cocktail (bvb gin-tonic). En inderdaad. Hoewel ze het niet op het drank-karretje hadden staan, mocht ik even mee naar achteren en kreeg ik een goede minuut later een bekertje met een gin-tonic (die al bij al best meeviel van smaak).

Oh, en slapen? Dat ging voor geen meter.
Ik denk dat ik al bij al een goed uur gerust heb. Veel te veel rumoer (personen en de vliegtuigmotoren), en met regelmaat scheen helder wit licht van de andere tablet schermen recht in mijn ogen (erg slaapbevorderend). Dus probeerde ik me maar de volle 10 uren op andere manieren bezig te houden. En hoewel de uren soms traag leken te gaan, ging de dag toch over van vrijdag naar zaterdag. Bij de landing was het al dag 2.

Wordt vervolgd in: Dag 02.

Zoeken in deze blog

Filip in Japan: de reisblog